پدرم پشت دوبار آمدن چلچله ها،پشت دو برف
پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی
پدرم پشت زمانها مرده است
پدرم وقتی مرد آسمان آبی بود
مادرم بی خبر از خواب پرید
پدرم وقتی مرد،پاسبان ها همه شاعر بودند
7 تیر ماه سال گذشته ،حدود 9 شب پدرم آخرین نفسهای زندگی اش را کشید و برای همیشه از
میان ما رفت .این ساده ترین جمله ایست که می توان آن حادثه ی بسیار تلخ را توصیف کرد .یعنی
"مرگ".مرگی که 8 ماه قبل ازچنین شبی، خبر آمدنش را داده بود .از همان روزی که نتیجه
آ زمایشا ت مشخص کرده بود که این سرطان لعنتی مثل خوره به جانش افتاده و دست بردار هم
نبودزش.آمده است تا ذره ذره جانش را جلوی چشم ما بگیرد و چه می توانستیم بکنیم جز
همان که زنهای همسایه پشت درها پچ پچ می کنند که "بعله ،مشیت الهی است و تقدیر چنین است
چنان بود و..."پس از مرگ هم "راحت شد"و "خدا رحمتش کند"و"خدا به شما صبر بدهد" و"
"چاره چیست"و... .اینطوری بود که پس از آنهمه داد و بیداد و هذیان گفتن از سیلی محکمی که
روزگار بیخ گوش زندگی مان زده بود متوجه شدیم که بی پدر شدیم.8 ماه عروسک مرگ به
بدترین شکل پیش چشم ما رقصید وبه قول سهراب "ودکا "نوشید تا سرانجام پدرم مرد.
حال یکسال از آنروز گذشت .روزهای مریضی و بی حالی من . روزهای دیازپام و لورازپام و
سرم وآمپول و هر چیزمزخرف دیگر تا این زخم التیام یابد.اما ... یکسال گذشت. پنجشنبه
سالمرگ پدرم است.365 روز گذشت .دیگر پس از مرگ پدرم هرگز نتوانستم این جمله را هضم
که" مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد" .مرگی که در یک شب تابستانی جشن تولد
خود را در خانه ی ما گرفت و خندید .دیگر از زمان فلسفه بافی گذشته است .پس ما هم
(ناگزیر)مانند زنان همسایه به قسمت و سرنوشت می اندیشیم.قسمت و سرنوشتی که از قضای
روزگار همیشه نصیب ما می شود .به ما گفته اند که در این ایام باید ادای بندگان خوب را در
بیاوریم.چون مشیت الهی است و باید به آن راضی شد و هزار هزار از این حرفهایی که می تواند
یک عمر آنهایی را که [...] را تا بی نهایت ... .
دلم عجیب گرفته است
و هیچ چیز
نه این دقایق خوشبو،که روی شاخه نارنج می شود
خاموش،
نه این صداقت حرفی ،که در سکوت میان دو برگ
گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی رهاند
وفکر می کنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد
