تنها بیوگرافی که می توانم از خودم ارایه دهم این است: فرشته رضایی هستم، روزنامه نگار و اهل گیلان، متولد تیرماه 1361.
از سال 82 که کار نوشتن در روزنامه ها را شروع کرده ام تاکنون، از تنها چیزی که جدا نبوده ام همین نوشتن بوده. از این رو به ناپخته ترین شکل ممکن می نویسم. اما امیدوارم که مشق ِ نوشتنم هیچ گاه پخته نشود. چون برای من پختگی، پایان هر چیز است انگار...
در بی سببی از هر چیزی که بتوانم بنویسم(ولو یک کلمه)، می نویسم . از اجتماع ، سیاست و چیزهایی که ذاتا متعلق به انسان هاست اما من و خیلی های دیگر فراموششان کرده ایم. نمی دانم این یادآوری چه فایده ای دارد؟ اما اگر پاسخش "هیچ"هم باشد ارزش آن را دارد که اندکی برایش وقت بگذاریم. حداقل برای من چنین اهمیتی دارد.
اگر روزی دیدید که نوشته هایم بیشتر به سانسور واره شبیه شدند تا بیان آزاد ِ عقیده حتم بدانید که دارم "تمرین سکوت" می کنم. برای سال های زیادی که قرار است از سر اجبار زیر ِخاک سکوت کنم . تمرینش اونقدرها هم بد نیست. لااقل در عصری که زندگی گورش را گم کرده و رفته پی کار خودش تا به قول فروغ "زنده های امروزی چیزی به جز تفاله یک زنده" نباشند!

>>>>>>>>