خسته ام اما، دشمن نیستم...

کارهای مربوط به ویژه نامه ی عیدمون انگار تمومی نداره. من یک گفت و گو و سه گزارش در ویژه نامه عید امسال دارم.یه گفت وگو و دو تا گزارش رو تموم کردم.فعلا یکی از گزارش هام مونده.مطمئن نیستم.اما شاید تا چند روز دیگه به جز این مطالب یه مطلب دیگه هم در ویژه نامه نوروز نوشتم. اونم فقط برای دل خودم. امسال هم با بچه ها کار جالبی کردیم.فکر کنم چیز خوبی از آب در بیاد(اصرار نکنین.نمی گم در باره ی چی و مصاحبه و گفت و گو با کی هست.اما قول می دم به موقع همه شو بذارم اینجا تا بخونین).در حال حاضر استخوانهایم بدجوری ذق ذق می کند و خیلی خسته ام.خسته از این تکرار و نوشتن و باز هم نوشتن.آه، چه جالب! دکتر جون می گفت کی خسته است؟ دشمن!اما باور کنید من دشمن نیستم. فقط خسته ام. البته واضع و مبرهن است که به قول هانتینگتون هر جامعه ای برای اتحاد نیاز به "دشمن" دارد و اصولا وجود یک دشمن حتی فرضی کمک زیادی به انسجام یک جامعه ی فروپاشیده که تنها چسب قدرت آنرا سرپا نگه می دارد، می کند.(بلا نسبت ما!)اما باور کنید من دشمن که هیچ،حتی خودم هم نیستم. هویتم هنوز برای خودم احراز نشده!باور نمی کنید؟!چطور توی این مملکت می شود که یه عده صلاحیت شان احراز نشود، اما هویت من نمی تواند احراز نشود؟! راستی این اصلاح طلبان چی می گفتند. یک برگ رای ، سهم من از دموکراسی؟!دلم برایشان می سوزد.جدی می گویم.(باور کنید)

من تئوریسین نیستم اما تا جایی که با عقل ناقصم متوجه شده ام ، انتخابات ابزار حاکمیت مردم است، نه تحقق حاکمیت مردم.

این را آنهایی که معتقدند سیاست ورزی صرفا شرکت در انتخابات و ماندن در ساختار قدرت است، بدانند.

راستی، گاهی اوقات دلم می خواد لپ این دولت رو تا جایی که امکان داره بکشم!چون خیلی شیطونه!چون در ایامی که مجلس سرگرم بررسی لایحه ی بودجه ست، رفته شوراهای عالی رو با هم ادغام کنه! جالبه هم مجلس و هم شورای نگهبان از این عمل دولت شگفت زده شدن و اعلام کردن این کار تا به حال سابقه نداشته.انگار که تا به حال و هرگز از دولت چنین اقدامات انقلابی رو ندیده بودن! انگار نه انگار که همین دولت ساختار مستقل ترین نهاد پولی و مالی و تصمیم ساز کشور یعنی سازمان مدیریت و برنامه ریزی رو به هم ریخته و  با انحلال اون باعث اینهمه مشکل در اقتصاد رو به احتضار ما شده! لایحه ی بودجه هم که قربونش برم.تا سال قبل ساندویچی ارایه می شد، امسال هم مثلا با تغییر رویکرد که باعث کاهش بعد نظارتی مجلس و افزایش اختیارات دولت می شه ارایه شده.حتما هم بودجه ی جاری و عمرانی به طور کامل جذب می شه!بازم مثل هر سال دولت در بخش جاری بودجه ش کم می یاد یه خورده از بخش عمرانی کش می ره و از این جالبتر که هیچ وقت بودجه ی عمرانی به طور کامل محقق نشده.امسال بیش از 18 هزار میلیارد تومان بود. برای سال آینده هم 24 هزار میلیارد تومان هست که بازم مثل سالهای قبل می شه و نمی تونه جذب کنه.اونوقت اجرای پروژه ی آزاد راه قزوین- رشت باید 15 سال طول بکشه! اینجور موقع ها دولت محترم می گه پول و اعتبار هست اما مصالح مورد نیاز برای پروژه نیست و و و...! راستی،تازگی ها نمی دونم چرا همه ی تغییر ساختارهای موجود در کشور به طور کاملا اتقاقی به نفع دولت تموم می شه!

چند روز پیش داشتم این حرفا رو به یکی از نمایندگان عضو فراکسیون اقلیت مجلس می گفتم، فقط خندید و گفت چی کار کنیم؟! دولت از این کارا زیاد می کنه!

البته مجلس هم در مدت اخیر بیکار ننشست و تعیین نرخ آزاد بنزین رو به عهده ی دولت گذاشت تا اعلام این نرخ و تاثیر آن بر نرخ تورم(که طبق آمارهای رسمی5/17 درصده) موجب نارضایتی عمومی و در نتیجه کاهش آراء نمایندگان فعلی در انتخابات مجلس هشتم نشه!! اقدامی که نشون می ده مجلس اصولگرا هم دست کمی از دولت محترم نداره.مجلسی که از منتقدان جدی دولت در بحث مدیریت مصرف سوخت بود،اونوقت تعیین نرخ بنزین رو به دولت سپرده.در حالی که از همین حالا مشخصه دولت چنین کاری نمی کنه.علیرغم هشدار جدی کارشناسان حوزه ی انرژی که با توجه به منابع موجود راه دیگری به جز سهمیه بندی و در کنار اون تعیین نرخ آزاد بنزین نداریم.

حالا با این اوضاع و احوال و تو این بلبشو که هر که به فکر خویش است، تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل...

 احتمالا همه ی اینها از معجزات هزاره سوم است که درکش چشم بصیرت و عقل سلیم می خواهد!

نتیجه ی اخلاقی:بازم تاکید می کنم،  من اصلا دشمن نیستم.اما حتما و جدا خسته ام!

بگذریم.امیدوارم به خیر و سلامتی من و فاطمه صابری به همراه سردبیر گرامی و سایر بچه های تحریریه بتونیم ویژه نامه ی نوروز گیلان امروز رو خوب در بیاریم.

چند توصیه کوچک به جنبش دانشجویی

اواخر سال که می شود، خیال مسوولین حراست دانشگاهها از جهت تحرکات و تجمعات فعالان دانشجویی در خصوص مطالبات صنفی ، سیاسی و...آنان تا حدود زیادی آسوده است.امتحانات پایان ترم، برگزاری مراسم دهه ی فجر و پس از آن هم تق و لق برگزار شدن کلاسهای درس و همچنین آغاز سالی جدید، مجال چندانی به جنبش دانشجویی برای انجام برنامه هایشان نمی دهد.در واقع فصل زمستان ،فصل رکود برنامه های دانشجویی است.اما در بین بسیاری از تشکل ها و گروههای دانشجویی از طیف های مختلف، مرسوم است که اوایل سال به انجام کارهای تشکیلاتی و فعالیتهای خود پرداخته و برنامه ریزی می کنند.

بنابراین فصل زمستان، موقعیت مناسبی است که جنبش دانشجویی برای تداوم حرکت خود ضمن تشریح عملکرد سالانه اش، به آسیب شناسی و نیز نقد خود بپردازد.

شاید برخی از نقدهایی که در این یادداشت به آن اشاره می شود کلیشه ای باشد، اما به نظر می رسد جنبش دانشجویی در زمان حاضر و با توجه به تجارب گذشته، نیازمند بازنگری و سازماندهی عملکرد خود است.

اولا نیاز است که این جریان، ارتباط و اتصال خود را با بدنه ی مردم و طیف های مختلف جامعه بیشتر کند.اینجا اصلا منظور انجام حرکات پوپولیستی نیست، بلکه ارتباط این جریان با قشرهای مختلف مردم برای تاثیر گذاری بیشتر است.مثلا می بینیم که در مقاطعی این جنبش به جز اعتراض به برخوردهایی که با فعالان دانشجویی و مدنی و سیاسی می شود، در مقابل سایر پدیده ها و مشکلات اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و... جامعه منفعلانه عمل می کند.( البته مباحث مطرح شده در اینجا متوجه گروههای دانشجویی که وابسته به روابط و بدنه ی حاکمیت بوده و اهدافشان صرفا انجام برنامه های تفریحی _ مناسبتی است و بیشتر تایید کننده سیاست های موجودند،نبوده و بیشتر متوجه ی گروههای دانشجویی منتقد حاکمیت است.) بر این اساس جنبش دانشجویی نیازمند آن است که در سال آینده برنامه های متعددی برای ارتباط با قشرهای مختلف جامعه داشته باشد.

مساله ی دیگر هم در رابطه با شعارهای این طیف است که می بایست برای آن هم برنامه ریزی هایی داشته باشند. اینکه اولا این شعارها چگونه و چه باشد و دوم اینکه با توجه به شرایط روز کشور و جامعه، اولویت با طرح کدام است؟ مثلا اینکه در شرایط فعلی اولویت اش با شعار عدالت خواهی یا استبداد ستیزی است و بر این اساس به نقد ابعاد مختلف رفتار حاکمیت بپردازد یا مطالباتش را با توجه به این شعار بخواهد.(البته این فقط یک مثال است.) توجه به این مسایل کمک زیادی می کند تا هم استراتژی جنبش مشخص شود و هم همه ی طیف ها و افراد وابسته به این جریان فعالیتهای خود را منعطف به مباحث تعیین شده کنند تا نهایتا برنامه ها هدفمند تر و منسجم تر دنبال شود.

علاوه بر این لازم است که این جنبش ضمن حفظ استقلال خود از گروهها و احزاب، نحوه و میزان تعامل خود را با آنان مشخص کند. به این معنی که ضمن برقراری روابط، استقلال خود را حفظ کرده و به گونه ای ابزاری برای بر دوش کشیدن بار احزاب و سایر تشکل ها نشود.

از جمله نقدهای دیگری که در این بین وجود دارد و بهتر است با توجه بیشتری همراه باشد، جداسازی اهداف بلند مدت و کوتاه مدت است که همانطور که گفته شد می تواند به پیشبرد اهداف این جنبش و ارایه ی برنامه های موثر و جدید، کمک زیادی کند.همه ی این مطالب کلیشه ای از این باب گفته شد که جنبش دانشجویی در سال جدید برنامه های بهتر و هدفمند تری را دنبال کند.ناگفته نماند که جنبش دانشجویی اکثر مقاطع در جریانات و برهه های مختلف سیاسی و اجتماعی پیشروتر از احزاب بوده و به این خاطر متحمل هزینه هایی هم شده است.

البته این پیشرو بودن به معنی رهبری عملی جنبش ها نیست بلکه غیر وابستگی به روابط قدرت و  ساختار حاکمیت، شجاعت و صراحت آنان است.

چه باید کرد؟!

باز هم تردید اصلاح طلبان برای تحریم انتخابات!!

از هیات های اجرایی، هیات های نظارت،شورای نگهبان، دولت، و... تمام عوامل پشت پرده و پس پرده و عوامل داخلی و خارجی که با چشمان تیزبین خود توان مشاهده ی التزام عملی و یا عدم التزام عملی افراد به هرچیزی را دارند و کمک زیادی به رد صلاحیت فله ای نامزدهای انتخاباتی خصوصا اصلاح طلبان کردند تشکر می کنم.همینطور ازجناب آقای بوش که اعلام حمایت به موقعی از اصلاح طلبان کرد،نیز از آن آقای عزیز که اصل را بر برائت ندانست و حتا از کیهان و برادر حسین و همه ی کسانی که اینجا اسم مبارکشان را نبرده ام.چرا؟!چون بالاخره بعد از سالها کمک بزرگی به جریان اصلاح طلب کردند تا آنان به زور هم که شده میان ماندن در قدرت و جامعه ی مدنی یکی را انتخاب کنند. اصلاح طلبانی که به هر دلیل ممکن جربزه ی انجام این کار را نداشتند بالاخره به مدد برادران اصولگرا و ارزشی حالا می توانند راحت تر از قبل تصمیم بگیرند.هر چند که آنان هنوز نسبت به حضور یا عدم حضور در انتخابات تردید دارند.(غیر از احزابی چون اعتماد ملی)اما بسیاری از آنان حداقل در باطن به این نتیجه رسیده اند.البته دلیل تعلل در اعلام موضع تحریم از سوی اصلاح طلبان بخاطر عوامل مختلفی است و آنهم نباختن قافیه به حریف و بهانه لازم به دست  آنان ندادن در انتخاباتهای بعدی است و همینطور اعلام وفاداری دوباره! به مناسباتی که از قضای روزگار به نفع کسان دیگری مصادره شده است.

اما شرایط به وجود آمده و باقی ماندن تنها 23 کرسی در انتخابات مجلس هشتم برای طیف اصلاح طلب فرصت مناسبی است تا آنان به چوبی دو سر سوخته بدل نشوند.با توجه به حمایت طیفهای مختلف از جمله نخبگان و دانشجویان و گروههای اپوزیسیون از تحریم بهتر است اصلاح طلبان این انتخابات ناعادلانه و ناسالم –به تعبیر خود- را که دو طیف هم در آن حضور ندارد تحریم کنند.چرا که خود بهتر از هر کسی می دانند در این شرایط شانسی برای کسب کرسی های بیشتر ندارند و با وضع موجود تا سالهای آینده هم نخواهند داشت.بنابراین بهتر است به جایگاه از دست رفته ی خود میان قشر دانشگاهی و نخبه بیندیشند و بیش از این تعلل نکنند.مسلما انجام حرکتهای اصلاحی را (البته با پرداخت هزینه های مادی و معنوی) می توان از بین طبقات مختلف جامعه هم شروع کرد.

سیاست مدارا و تسامح و تساهل در شرایط فعلی کاربردی ندارد. بنابراین اگر اصلاح طلبان به نظر اکثریت احترام می گذارند، بهتر است همراهی با طیف  مخالف حضور در انتخابات را در دستور کار قرار دهند و با حضور فوق حداقلی و بیهوده خود  به هیزمی برای گرم کردن تنور انتخاباتی اینچنین بدل نشوند.

در چنین روزهایی مشخص می شود که عیار مردانگی- و نه اصلاح طلبی- آنان چقدر است و چطور تصمیم خواهند گرفت؟!

*پی نوشت:زیاد هم این رد صلاحیت ها بد نشد.آقایان باید یه زمانی فکر چنین روزهایی را می کردند.روزگاری که نظیر چنین بلاهایی و بلکه بدتر از آن بر سر ملی مذهبی ها می آمد و برخی از آنان تنها تماشاچی بودند.احتمالا اینها همه از نشانه های مردم سالاری دینی است و به قول خاتمی عزیز ما هم دموکرات ترین کشور هستیم! حالا بروید هی چانه بزنید تا دلشان برای التماس های شما بسوزد و یکی دوتای شما را تایید صلاحیت کنند.(نوش جان!)بله،رد صلاحیت خیلی بد است.اما تفاوتش این است که این واقعه ی اسفناک!(در نظام مردم سالاری دینی ما)برای اصلاح طلبان افتاده. به همین خاطر بدجوری آن را در بوق و کرنا کرده اند.

شما رو دعوت می کنم به مطالبی در همین زمینه از محمدرضا یزدان پناه  و آرش بهمنی عزیز

دیوانگی...

1- لعنت به این فونت دوازده.یک چیزی مانده ته گلویت، می خواهی فریاد بزنی اما مگر می گذارد.نه،منظورم فونت دوازده نیست!منظورم این دل ناماندگار بی درمان است که هیچ چی سرش نمی شود.به هر حال بی خودی هم عالمی دارد.به شرط اینکه هر لحظه یه جای بدنت را گاز نگیرد.مگر می شود؟نه،ول نمی کند.اصلا بگذارید از چیز دیگری شروع کنم.پس نقطه، سر خط.

2- کجا بودیم؟آهان! از آنجایی که ول نمی کرد."به راستی صلت کدام قصیده ای ای.." "من با اولین نگاه تو...". نع، این هم جواب نمی دهد.انگار اینجور حرفها هم زنگار خورده اند.پس نتیجه می گیریم باز هم چیزی که نمی دانم و نمی دانید چیست و ول هم نمی کند هنوز رویت نشده.پس با اجازه یه بار دیگه:نقطه، سرخط.

3- ...

اصلا برای یک بار هم که شده فرض کنید که نویسنده ی مورد نظر این وبلاگ در دسترس نمی باشد.یا حتما طی روزهای اخیر فوت کرده!یکی دیگر که نمی دانم کیست آمده جایش و دارد می نویسد.یک دیوانه ی تمام عیار که دارد تمام زورش را می زند تا بشود و بتواند بگوید و بنویسد. دیوانه ای که دلش لک زده برای یه ذره دیوانگی اما حتما نمی تواند.انتظاری هم از او نمی رود.همینجوری بار آمده.تنها افتخار خانواده ی محترم و جامعه ی محترم تر اش این هست که تمام سعی خود را به کار برده اند تا دیوانه از آب در نیاید.آهسته رفته و آمده،خوب غذا خورده،خوب رشد کرده،بهش یاد داده اند که چه جوری فکر و رفتار بکند و نتیجه اینکه الان سری بین سرها درآورده.این را بارها از زبان اقوام شنیده که چقدر عاقل و فهمیده  هست.اما ... بعضی مواقع عقل هم چیز بدی نیست! به این خاطر اگر ذره ای عقل در وجود مبارک برخی بود فی الفور متوجه می شدند که قضایا از چه قرار است.

آخ این نقاب لعنتی چقدر به صورت آدم می آید.لامصب!نیمی از عمرت دیوانه باشی و کسی نفهمد خود از عجایب روزگار است. یا دیگران کودن بوده اند یا عمدا خود را به نفهمی زده اند تا به جز این نقاب چیز دیگری نبینند.عده ای دیگر هم متوجه شده اند اما دوست ندارند صدایش را دربیاورند.اما دو درد برای این دیوانه ی نازنین باقی می ماند:یکی اینکه مجبور به ادامه ی یک بازی مسخره است و دیگر اینکه نمی تواند اینرا مستقیم به کسی بگوید و به این خاطر تنهاست.پس هم دیوانه است،هم بازیگر و هم تنها!

راستی الان دوره ی قهرمان بازی هم نیست تا برود وسط خیابان و جیغ و داد بکشد تا از این طریق به همه بفهماند که"آی آدمها که بر ساحل نشسته خندانید،من دیوانه ام". آنوقت فردایش روزنامه ها تیتر یک شان بزنند:"دیوانه ای از قفس پرید" یا اینجوری:"عصر روز گذشته دیوانه ای در خیابان زیگزاک انزجار خود را از اختیار اعلام کرد و بی اختیار هرچه نفس داشت داد کشید تا دزدگیر ماشینها به این حجم از آلودگی صوتی حسودی کنند!"(حتما فروششان بالا می رود.)

چه کسی این جرات و جسارت را دارد که روزی اینگونه تمام حقیقت را به همه اعلام کند؟توان و ظرفیتش را ندارند؟! پس چرا همه دم از حقیقت جویی می زنند؟!اگر تاب و طاقت شنیدن همه ی حقایق را ندارند ...؟

اما دلیل نمی شود.پس این بار کلاه از سر برمی دارم و با تعظیم و احترام می گویم: " شهروندان محترم، اهالی خیابان یک طرفه،معتقدان عملی به قانون عبور و مرور، من با اجازه دیوانه ام"

3- آهان!پیدایش شد وآمد. از اول هم نیازی به 110 نبود! دیوانگی بود که ول نمی کرد.نقطه ،سر خط:

...لعنت به چراغ سرخ ،لعنت به چراغ سبز .جریمه ام چقدر می شود police عزیز؟! 

 درگذشت احمد بورقانی عزیز تسلیت باد

روزی ما دوباره  کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان

برای هر انسان

برادری است

روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند

قفل افسانه ای است

و قلب برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست

تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست و جوی قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانه ای ست

تا کمترین سرود بوسه باشد

روزی که تو بیایی برای همیشه بیایی

و مهربانی با زیبایی یکسان شود

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم...

و من آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی

که دیگر

نباشم...

                                                          (افق روشن- احمد شاملو)

بی خیالمون شید!

انگار هرچی دست و پا می زنیم روی ما زوم نشه،نمی شه که نمی شه!دیشب هر بار که اسمی از روزنامه مون برده می شد تنمون می لرزید.منظورم گفت و گوی آرش سیگارچی سردبیر سابق روزنامه ی محلی گیلان امروز با شبکه تلویزیونی (آمریکا) بود. تا اسمی از ما برده می شد یا لوگو و صفحات روزنامه در VOA به نمایش  گذاشته می شد بدحالی می شدیم.امروزتو دفتر روزنامه با بچه ها می گفتیم  بابا بی خیال کوتاه بیاین.الان دیگه چیزی از ما باقی نمونده.ما الان یک عدد شیر محترم و متشخص و بی چنگ و دندان و بی یال و کوپال و اشکم هستیم که کاملا داریم  در چارچوب قانون که هیچی، در چارچوب همه چیز کار می کنیم. تورو خدا بی خیال شید! این چند خط هم به همین منظور نوشتم.هیچ قصدی هم نداشتم.جز اینکه بگم ما (گیلان امروزی ها)الان خیلی خوبیم!

       اصلاح طلبان رد صلاحیت شدند

                                         مبارک است!