در باب محرومیت حسین رضازاده، وزنه بردار ایرانی

شکست اسطوره

صبح روز ۲۵ آذر ۸۸ کمیته فنی فدراسیون وزنه برداری رای به محرومیت حسین رضازاده به همراه تمام اعضاء کادر فنی از مربیگری داد. این اقدام در پی دوپینگ وزنه‌برداران ایرانی و ناکافی بودن دلایل و توجیهات اعضاء کادر فنی تیم ملی وزنه برداری ایران، صورت گرفته است.

حسین رضازادهآ آنقدر شناخته شده است که در یادداشت حاضر نیازی به معرفی وی نباشد. وزنه بردار ایرانی، برنده دو مدال طلای المپیک‌های ملبورن و آتن و دارنده طلاهای متعدد از رقابت‌های جهانی و آسیایی. رضا زاده چند باری هم در داخل کشور به عنوان قهرمان قهرمانان انتخاب شده است و به علت نزدیکی اش با دولت و نهادهای حکومتی اعتبار ویژه ای بین آنان کسب کرد. تبلیغ بیش از حد وی از رسانه های رسمی دلیلی جز این ندارد.

اما ماجرا از کجا شروع شد؟ از اینجا که ایوانف، مربی ترکیه ای وزنه برداری، که از معروفترین مربیان این رشته در دنیاست، هنگام عقد قرارداد با فدراسیون وزنه برداری (در آن زمان) اجازه استفاده علمی از دارو را گرفت. به عقیده وی استفاده از دارو به موقع  و به اندازه کافی تبدیل به یک شرط لازم در ورزش دنیا برای موفقیت شده است. همین مساله، یعنی استفاده از داروهای نیروزا، باعث تحول فوق العاده در ورزش وزنه برداری ایران شد. همین مساله موجب قهرمانی پی در پی رضازاده شد. آنوقت بود که زوم رسانه های رسمی روی این به اصطلاح  قهرمان ورزشی بیش از پیش شد. در ایامی که تیم های ورزشی ایران در جریان مسابقات مختلف به دلیل ناکارآمدی مدیریت علی آبادی، یکی پس از دیگری طعم تلخ شکست و شکسته شدن غرور و افتخار ایرانی را تجربه می کردند، رضازاده موج خوبی برای تبلیغات خبری فراهم می کرد. او در ظاهر به وطن پرستی ابراز تمایل می کرد و در این راستا به پیشنهادات تیم های ترکیه ای و جمهوری آذربایجان جواب منفی داد، او همچنین اعتقادات مذهبی خود را عامل مهم پیروزی های خود قلمداد می کرد و با استفاده ابزاری از شعارهای حک شده روی پیراهن خود، اجرای مراسم عقد خود در خانه کعبه و یا نامگذاری اسم مبارک حضرت ابولفضل بر روی فرزندش، و جانبداری از برخی مقامات، توجه حکومتی را به خود معطوف کرد. چنانکه از دید آنان حسین رضازاده قهرمانی اسلامی- ایرانی است که عقاید و اخلاق دینی خود را به تمام و کمال انجام می دهد.  

همان زمان اما برخی به طور کامل از شیوه های علمی یا غیرعلمی ایوانف در استفاده و ترغیب شاگردانش از مواد دارویی باخبر بودند. تا اینکه زمان مسابقات المپیک پکن فرا رسید. در همان زمان فدراسین جهانی اعلام کرد که وزنه برداران ایرانی خود را برای گرفتن تست دوپینگ آماده کنند. خبر آنقدر غیرمنتظره بود که باعث شد اعضای تیم وزنه برداری تنها برای حفظ آبروی اسطوره ای که به مدد تبلیغات رسانه های حکومتی و مدد داروهای معجزه آسای ایوانف قد کشیده است، او را به بهانه مصدومیت از این وضعیت خلاص کنند. از این رو فدراسیون پزشکی ورزشی با هماهنگی مقامات عالی رتبه  وارد عمل شد و با یک مصدویت ساختگی رضازاده را از محل اردو خارج کردند ولی بقیه اعضاء نتیجه آزمایشاتشان مثبت بود. کاری که فدراسیون جهانی با تیم های قدری چون روسیه، بلغارستان و یونان و... انجام داد. یعنی تست بدون برنامه ریزی قبلی.

ایوانف بلا فاصله بعد از این اتفاق (مثبت اعلام شدن نتیجه دوپینگ همه ی وزنه برداران تیم) به همراه بقیه اعضای تیم برکنار شد. اما رضازاده در مصاحبه ها علت کناره گیری خود را نامهربانی مسوولان و انتظار زیاده از حد مردم از خود! و درد ناشی از سالها تمرین و مسابقه اعلام کرد...

با اینهمه اما وی به مدد حمایت خود از دولت، به مربیگری تیم ملی درآمد. اقدامی که چالش جدی بین فعالان این رشته قهرمانی ایجاد کرد... و امروز بعد از آنهمه جریانات ریز و درشت مربوط به این قهرمان جدید که حاکمیت قصد داشت برای خود بسازد تا با تختی سالهای گذشته برابری کند، رضازاده به علت تکرار تخلف مربی سابق خود ایوانف(دوپینگ) و اثبات این قضیه برای همیشه از مربی گری این ورزش کنار گذاشته شد.

داستان حسین رضا زاده، علی کردان و... سرنوشت همه ی آدمهای دورو بر ماست. قهرمانان و اسطوره های مدل درباری! که قرار است با آمپول و دوپینگ بزرگ شوند. حال این دوپینگ ممکن است دارویی باشد، یا تقلب از مدرک و جعل عنوان یا استفاده ابزاری از برخی عنوان دینی و غیره. حسین رضازاده نماد سرنوشت امروز ماست که هر چه زور می زنیم قهرمان نمی شویم. اگر هم بخواهیم با فریب و نیرنگ قهرمان باشیم، چند سالی بیشتر طول نمی کشد و همه چیز بر ملا می شود. ما که در همه ابعاد سیاسی و اجتماعی غرور خود را از دست داده ایم. حین سخنرانی نماینده ایرانی در مجامع بین المللی، صندلی های مدعوین خالی می شود. کسی – جز آنان که منافع مادی شان به ما وابسته است و از ما ارتزاق می کنند- برای ما دست و هورا نمی کشد. تحقیر از هر جا که بخواهیم وارد می شود. در را ببندیم از دیوار می آید. مثل تولید داخلی ما؛ چای و برنج و شکر و مرکبات و... که الان آنقدر نوع خارجی اش وارد شده که توی سر تولید داخلی ما و غرور کشاورزان ایرانی می زنند، عرصه های دیگر ورزشی از جمله فوتبال محل منازعه غیرورزشی ها و صاحبان قدرت شده است. تیم های پیروزی و استقلال 7 سال است که مساوی می کنند تا قهرمانی و مجبوبیتی ساخته نشود و در پی آن غروری هم ایجاد نشود. خیلی ها سعی می کنند این دو تیم ورزشی مردمی را دولتی و حاکمیتی کنند. مدارک برخی از تحصیلکردگان ما تقلبی از آب در می آید. نخبگان ما یا حکومتی اند یا اصلا وجود ندارند. تیراژ کتب ما بیش از 3000 نیست و نمی تواند باشد. در این معادله هیچ کس نباید قهرمان ِ محبوبِ مردمی باشد. تنها در صورتی که رشته اتصالی با دولت یا حاکمیت داشته باشد.

سرنوشت ِ حسین رضازاده، اما بیشتر، سرنوشت محتوم همه ی قهرمانان دست ساخته است. قهرمانانی که صرفا ابزار هستند. قهرمانانی که مدح و ثنایشان از مراجع رسمی بسیار گفته می شود. اسطوره هایی که شکست ناپذیر می نمایند و آنقدر تقدیس می شوند که گویا کسی را یارای مواجهه یا ایجاد شک و شبه در مورد آنها نیست. اما تاریخ به خوبی نشان می دهد که پایان کار آنان به کجا می رسد و عاقبت قهرمانان مردمی چون تختی و نامجو به کجا؟! تاریخ مفسر خوبی است. مفسر اسطوره هایی که با دست ساخته شدند، پرستیده شدند و سرانجام به آنی شکسته شدند.

وقتی طشت رسوایی از هر دو طرف بام می افتد

همان زمان که جناح راست، نه توسعه ی اقتصادی، که اقتصاد پوپولیستی را اصل مهم و دغدغه ی اساسی توده های مهم خواند و آن را همچون پیراهن عثمان علم کرد که وااسفاها درد مردم نان و سفره است نه توسعه ی سیاسی، همان زمان بود که جریان چپ یا همان اصلاح طلب پرچم سفید خود را به نشانه ی تسلیم برافراشت تا مبادا انگ غیرمردمی بودن و فارغ از غمِ مردم بودن به آنها بخورد. چرا که دولت هفتم و هشتم اصلاح طلب بود و گرچه شعار سیاسی و توسعه ی آن را می داد، اما عنوان می کرد که حق به جانب راستیان است و البته ما (دولت اصلاح طلب) هم ضمن توجه به زیرساخت های اقتصادی از توجه به نان شب مردم و سفره ها غافل نبوده و نیستیم.

همین ایام بود که اکثریت بی خردِ مجلس هفتم رای به ثابت ماندن قیمت ها داد تا به موکلان خود بفهماند نماینده یعنی این که قیمت ها را ثابت نگه دارد، نه این که در مجلس تحصن کند و اجرای بندهای معوق مانده قانون اساسی را طلب کند. نماینده را چه به این کارها؟ که شورای نگهبان هست و مجمع و محفل و مراتب عالیرتبه ی حکمرانی که امروز حکم دهد و فردا اجرایش کند. قبول طبع افتاد و همگان را خوش آمد که چه مجلس خرد ورزی است که اینگونه دادِ موکلانش می ستاند و نمی گذارد غول تورم از خواب بیدار شود. سه سال به این منوال گذشت و گذشت. غافل از آن که آنان که اصول اولیه اقتصاد را می دانستند، بی خبر نبودند که چه اتفاقی بر سر اقتصاد ایران خواهد آمد...

چرخ روزگار گشت و گذشت. تا موسم انتخابات نهم آمد. شعار نفت بر سر سفره ها آنقدر جذاب بود که جمعیتی را واله و شیدا کند. آنقدر که برایشان مهم نباشد که گوینده این شخص اصولگراست یا بی توجه به آزادی های اجتماعی. رای ها داده شد. تندروهای راست جناح حاکم شدند و خلقی در انتظار آمدن نفت بر سر سفره ها. همین موقع بود که اتفاقا قیمت نفت سر به آسمان سایید و تا آنجا که توانست بالا رفت. تقدس گرایان که این اتفاق را معجزه ای دیگر از معجزات همزمان با روی کار آمدن دولت ارزشی نهم می دانستند، در بوق و کرنا کردند که بالاخره ایام به کام شده است و دولت به خدمتگزاران واقعی رسیده است و خدا هم همواره با کسانی است که وعده ی پیروزی شان را داده است. همین بود که دولت را چنان سرمست از وضع به وجود آمده کرد که عنان از کف داد و شیفتگان خدمت رسانی را چنان از هول هلیم به ته دیگ انداخت که بذل و بخشش های آنچنانی کردند. دیگر تظلم خواهی یا نامه ای نبود که به دولت عدالت ورز برسد و با اعانه ای و پاداشی از سر خیرخواهی مواجه نگردد. چندان که گفتند: دولت محمود عجب نیکو دولتی است که همگان را کامروا کند و هیچ کس از دایره لطف و عدالتش دور و جدا نباشد. که پول نفت بر سر سفره ها آمده است و همگان از آن نفع می برند.

 تا کم کم عقربه های ساعت خدمت رسانی که تند و شتابان پیش می رفت شروع به چرخیدن از عقب کرد. تورم که سه سالی خفته بود از خواب بیدار شد و حالا وقت انتقام بود. از شیر مرغ تا جان آدمیزاد گران شد؛ گوشت و مرغ گران شد، گوجه فرنگی گران شد، میوه گران شد. علت پرسیدند، ابتدا گفته شد چنین چیزی را لااقل ما تا سر کوچه و محله ی خود مشاهده نمی کنیم. بعدا که اعتراض ها بالا گرفت و بانک مرکزی آمار داد، گفتند: برخی مافیای اقتصادی هستند که چوب لای چرخ مردم گذاشته اند و حتی اسامی شان در جیب ماست و افشاء خواهیم کرد به زودی. و آنوقت بود که فرافکنی ها شروع شد. گفتند ملت همیشه در صحنه این مگر شما نبودید که ساعاتی طولانی زیر برف و باران و آفتاب سوزان مانده اید تا بتوانید رییس اجرایی کشور خود را ببینید، و مگر شما نبودید که انرژی هسته ای می خواستید و اینگونه نبوده و نیست که شما همواره پاسخ دندان شکن به دشمنان "خسته" می دادید؟ پس این گرانی ها را تحمل کنید که به زودی این مافیاهای بدجنس را که دشمن ما و شمایند افشاء و معرفی کنیم که پیروزی از آن ما خواهد بود و غم مخورید که هنوز نفت گران است و همه ی کسانی که می گویند نفت ارزان خواهد شد مهمل گفته اند که همه این پیش بینی ها مربوط به موسسات صهیونیستی- آمریکایی است ولی ما دانشگاهییم و حل خواهیم کرد. و آنوقت بود که به جای صحبت از نان در سفره ها و اعتبارات و پروژه ها در سفرهای استانی از دشمنان ملت نام برده شد که هیچ غلطی نخواهند کرد و بشارت داده شد که عنقریب است که  سقوط کنند و به درک اسفل السافلین واصل شوند و اینان همانها هستند که نمی خواهند ما انرژی هسته ای داشته باشیم و چنین و چنان.

و این واقعه آنقدرتکرار شد که دیگر همگان حساب دستشان آمد که فرافکنی و معطوف کردن جنگ و دعوا به مرزهای خارج از کشور و بحران های ساختگی مبنی بر در کمین بودن جان شخص اول اجرایی کشور همه و همه حکایت هایی است برای در گیر کردن ذهن و پرت کردن حواس ملت همیشه در صحنه تا که نپرسند: فلانی چرا فلان چیز که تو گفته بودی گران است؟ و چرا تورم و نقدینگی رشد یافته؟ و اعتبار بانک ها خالی شده؟ که اینها از دید دولتیان راست نما و ناراست گرا سوالاتی حاشیه ای بود که نباید، برای خلل وارد کردن به عزم مردم در مبارزه با دشمن(؟)، پرسیده شود که: کو توسعه ی اقتصادی و به عبارتی اقتصاد پوپولیستی تان که خبر از رنگین کردن سفره ها می دادید؟

دولت نهم روزگار می گذراند که مجلس هشتم حدس زد، بخش زیادی از بودجه کشور دارد حیف و میل می شود. از این رو تصمیم به سهمیه بندی سوخت یا همان بنزین کردند. اعتراض ها شروع شد اما مجلس درآمد که : بودجه ما دارد حیف و میل شود و شما را چه به این کارها که اعتراض کنید و پمپ بنزین به آتش می کشید که ما صلاح شما را بهتر می دانیم. و وقتی برخی برای اثبات گفته های خویش طرح ثابت ماندن قیمت ها در مجلس هفتم را شاهد گرفتند، پاسخ شنیدند که آنها به تبعات پس از آن واقف نبودند. که اگر آن طرح مهرورزانه اجرا نمی شد و غول تورم را چند سالی نمی خواباند، دیگر مجبور به سهمیه بندی یکباره بنزین هم نمی شدیم...

عمر دولت نهم به سر آمد. همچنان که عمر همه ی دولت ها. همگان بازپرسیدند که گرانی چرا کم نشد؟ پول نفت بر سر سفره ها کو؟ که باز فرمودند که شما ملت همیشه در صحنه و خستگی ناپذیرید و حتم بدانید کار گروهی از افراد اتفاقا در دل نظام است که دولت محمود را بر نمی تابند. انتخابات با همه ی حوادثش به پایان رسید. بعد از آن بود که اعتراض ها شروع شد. هم از جانب هواداران راست و هم چپ. هیاهوی بسیار شد. بسیار کسان درگیر شدند و موجی از بداخلاقی و ستیزه جویی جامعه را فرا گرفت. چنانکه دامنه ی آن تاکنون که شش ماه از آن واقعه گذشته، ادامه دارد.. در این مدت در بین اینهمه درگیری ها، شهروندان زندگی عادی خود را می کنند. هنوز هم نیازهای اولیه و دغدغه تامین آنها از ضروریات اولیه دهک های پایین و میانی جامعه است. از سوی دیگر معترضان به نتیجه ی انتخابات، علاقمندند در فضایی بدون تشنج خواسته های خود را بیان کنند. یا لااقل مجوز برای راهپیمایی مسکوت آنان داده شود که این توفیق را نمی یابند و حاکمان هم صدای آنان را نمی شنوند. این وسط لباس شخصی ها و صداو سیما هم آتش بیار معرکه شده اند و هر از گاهی چیزهایی را علم می کنند تا چیزی را به جنبش های مردمی بچسبانند تا از دل آن تنفری به وجود آید و گسستی. حال هر چه موج معترض بخواهد عقلانی ادامه دهد، باز تلویزیون و خبرگزاری هایی نظیر این (+) ول کن نیستند و اصرار عجیبی دارند. لذا یکبار پروژه ی اعتراف گیری را دنبال می کنند یک بار رابطه سران گروههای معترض با اجنبی و گروهک های برانداز را مطرح می کنند، بار دیگر لباس زنانه به تن فعال دانشجویی می کنند و بار دیگر عکس نیمه پاره رهبرانقلاب را عیان می کنند تا با این اتفاقات خود ساخته به همگان بفهمانند که اینها چه گروه پلیدی هستند و چه نعمتی نصیب ملت ایران شده است که این اراذل و اوباش پیروز انتخابات نشده اند. این وسط هم هی گوجه فرنگی گران می شود، قیمت میوه و گوشت و مرغ بالا می رود اما... بحمدلله به یمن فضای انتخابات دیگر نیاز به ماجراجویی کسی نیست تا ذهن همگان را معطوف به خارج مرزها و دشمنان کنیم، چرا که فرصتی دست داده تا در داخل کشور آنقدر موج ایجاد شود تا دیگر کسی حرفی از گرانی و رشد تورم و نقدینگی و خالی شدن صندوق ذخیره ارزی و منابع اعتباری بانک ها و کسری بودجه حرفی به میان نیاورد. که اینبار ملت همیشه در صحنه باز هم باید طاقت بیاورد تا آنان که رخت عناد با انقلاب و نظام را به تن کرده اند آسیبی به آرمان هایشان نزنند و همین جنجال آفرینی ها از سوی جناح راست و راست حامیان کافی است تا امروز آنان که مخالف درگیری های سیاسی و اصلا هر گونه توسعه ی سیاسی بودند برای پنهان کردن ناتوانی خویش در اداره ی امور ملک و مملکت و نابسامانی اقتصادی، مدام موج آفرینی کنند و به اصطلاح دزد حاضر و بُز حاضر و چه موقعیتی از این بهتر و....این ماجرا همچنان ادامه دارد.

 حال شاید بی مربوط ترین مساله در شرایط اخیر همان طرح پرسش در مورد معیشت مردم باشد که دیگر نه از تاک نشانی مانده است نه تاک نشان و گویا موکلان در اکثریت و اصولگرای مجلس هم این روزها دغدغه ای جز حذف کردن یارانه ها که 60 درصد تورم بر اقتصاد کشور تحمیل می کند ندارند که هر چه دولت اصلاحات از دغدغه ی معیشتی مردم نمی دانست، اینان اصولگرایند و می دانند صلاح مملکت خویش را. گرچه آن یکی تورم را کنترل کرد و زیر ساخت های اقتصادی را گسترش داد، اما آنهمه کار به آنکه از دید حضرت ایشان، اجنبی پرستند و اصلاح طلب و ساختار شکن، نمی ارزد به گرانی در دولت اصولگرا و ارزشی و انقلابی فعلی که باز هر چه کند از خودشان است...

تا اینگونه شود که طشت رسوایی شان هم از بام توسعه ی سیاسی بیفتند هم توسعه ی اقتصادی که آن یکی پوپولیستی اش را خواستند و این یکی اغتشاش آفرینی اش را!

25 نوامبر روز جهانی محو خشونت علیه زنان

منو با چی می زنی؟

چند شب گذشته، شبکه 2  تلویزیون با گزارشی مفصل از جنبش زنان در ایران و محکوم کردن مطالبات زنان به استقبال روز جهانی محو خشونت علیه زنان رفت! گزارشگر این برنامه که زن است، پشت هم سایت های زنان و فمینیستی را نشان می دهد و برای اثبات سناریویی که از قبل آماده کرده مدام فیلم "سه زن" منیژه حمکت را نشان می دهد و عادی سازی روابط زن و مرد را محکوم می کند. آنجا که هر نوع حرف و مطالبه و خواسته به جرمی انکار ناپذیر و غیرقابل بخشش تبدیل می شود. گوینده تلویزیونی که می خواهد نقش یک زن ایرانی مطیع و فرمانبر و فارغ از هر گونه خواست های انسانی و حقوقی را بازی کند به آشکارترین و بدترین شکل ممکن مطالبات زن امروزی را به استهزاء می کشد و سعی در القای یکسری شعارهای خالی از محتوا به بیننده دارد. هر چند که در این گزارش اشاره ای به روز محو خشونت علیه زنان نمی شود اما همان لحظه اول که آن را دیدم متوجه شدم که این نمایش تلویزیونی برای چه و به چه منظوری است.

آنچه که مشخص است، در نگاه این طیف از افراد فمینیسم و مطالبات زن امروزی در تقابل و تضاد با بنیان خانواده است- بی بندو باری جنسی از مصادیق فمنیسم است و هر جا که زن به حقوقی چون کار- برابری- عدم خشونت- برخورد انسانی و... اشاره کند حتما سر در جنبش مفسده زنان دارد! در این دیدگاه خانواده آنقدر مقدس است که زن باید هر گونه شکنجه و تحقیر از سوی شریک زندگی که نه، "مرد" خانواده تحمل کند. چون نان آور خانه است. از این رو نباید عجیب باشد که تجدید فراش کند و یا حتی مورد کوچک ترین سوال یا اعتراض قرار گیرد. چه بسا که قانون هم به کمک او آمده است و  زن در این میان تنها برای حفظ همین بنیان "مقدس" خانواده! باید لب به سکوت ببندد.

از نظر دیدگاه منتقدان فمنیسم زن تنها عامل حفظ وراثت است! از این رو ترویج این نکته که او هم می تواند مانند مرد از برابری برخوردار شود نتیجه ای جز فساد و فحشاء در بر ندارد.

خب باید از چنین منتقدان و در راس آن از نهادهای تصمیم ساز این سوال را کرد که راهکارهای شما تاکنون چقدر به همین محفل گرم و مقدس! خانواده کمک کرده است؟ چند درصد مانع از تعدد زوجات مردان شده است؟ قوانینی که تاکنون تغییری به خود ندیده و برخی هم به محاق فراموشی سپرده شده است، تاکنون چقدر منجر به حفظ کیان خانواده شده است؟ از شکنجه و تجاوز جسمی و روحی علیه زنان جلوگیری کرده است؟ در دادگاههای خانواده کدام قانون و بند و مصوبه فریاد حق خواهی زنان را بر می تابد و کدام قانون کار و جامعه به زن به عنوان انسان، حقوق عادلانه و مساوی می دهد؟ اگر حاکمیت ادعا می کند که الگوهایی که می دهد تنها راه نجات جامعه و  خانواده است، اگر می تواند به زنان با هر دیدگاه و سلیقه ای حجاب بپوشاند چرا برای رفع این نابرابری هایی که خود ناظر آن است راه حل منطقی ارایه نمی دهد؟ اگر فمینیسم ره به ناکجا آباد بی بنده وباری می برد و به زن مطیع و به اصطلاح "ضعیفه" زیاده خواهی را می آموزد، چرا الگوهای فعلی به اینجا رسیده اند و کژی ها و زشتی هایش هر بار سر از یک جا در می آورند؟ در این شرایط برخی پنهان کاری ها نسبت به وضعیت زنان به مثابه فرو کردن سر کبک در برف چه دردی را درمان خواهد کرد؟

احتمالا اگر زن در مقابل تمامی ناراستی ها و ناروایی ها بگوید"چشم" و "بله" تمام مشکلات جامعه ایرانی خودبخود حل می شود و از بنیان مستحکم خانواده حفظ و صیانت می شود. از بالا نگریستن به مطالبات زنان با چند بند و مصوبه که هیچ کاربردی ندارد، می تواند جامعه را سعادتمند سازد؟!

پی نوشت: احتمالا راهکار را باید از خاله سوسکه بپرسید! آنجا که می خواست "زن" هر کس شود می پرسید:" اگه من زنت بشم، منو با چی می زنی؟" ... و هیچوقت نمی پرسید چرا و برای چه مرا می زنی؟ فقط می دانست کتک خواهد خورد!!

صفار هرندی که به شدت از حرکات و شعارهای دانشجویان عصبی شده بود، سعی در کنترل رفتارش داشت. وی با شعار "مرگ بر دیکتاتور"  دانشجویان بر آشفته شد و به آنها گفت دیکتاتور شمایید که اینگونه رفتار می کنید. وی در در تمام طول دو ساعتی که پشت تریبون قرار گرفت تنها به جواب شعارهای حاضران پرداخت. وی کروبی و موسوی را دارای سوابق ارزشمند در انقلاب دانست اما ادعا کرد که آنان از چشم نظام و  انقلاب افتادند و ابراز امیدواری کرد به راه اصلی برگردند. صفار هرندی در پاسخ به کسانی که شعار ننگ ما- وزیر فرهنگ ما سر می دادند گفت: آقای مهاجرانی وزیر شما بود که به آمریکا پناهنده شد، نه من! وی همچنین خود را در مقام مقایسه با امام حسین(ع) قرار داد و گفت: امام حسین هم هر وقت می خواست سخن بگوید دشمنان با پایکوبی و دست زدن مانع می شدند و نمی خواستند کسی سخنانش را بشنود. شما هم امروز  همین کار را می کنید. در لحظاتی  هم تعداد محدودی از طرفداران سخنران برنامه در جواب دانشجویان معترض شعار می دادند. تحت این عنوان که : "مخالفم زنده باد/ شعار خاتمی است. دانشجوی سیاسی ،از چی داری می ترسی؟ " البته این شعار در جواب شعار "دانشجوی سیاسی آزاد باید گردد "بود. در بخشی از مراسم با توجه به سخنان صفار که دانشجویان معترض آن را تحریک آمیز می خواندند با پرتاب بطری های آب به سمت خودش مواجه شد و حتی یکی از معترضان با پرتاب لنگه کفش قصد داشت وی را هدف قرار دهد که موفق نشد. صفار هرندی گفته بود: اصلاح طلبان واقعی دروغگویانی بیش نیستند که برای جنازه هایی که وجود خارجی نداشتند عزا گرفتند و ترانه ی موسوی را برای ما ساختند. که در این لحظه دانشجویان شعار "ما همه یک نداییم، ما همه یک صداییم" به سخنان او پاسخ دادند.

وزیر سابق فرهنگ و ارشاد در پاسخ به شعارهایی با عنوان"قاتل برو بیرون" گفت: قاتل آنهایی هستند که زن و بچه مردم را به خیابان ها کشانده و به کشتن داده اند. که این جواب با شعار "شکنجه -تجاوز دیگر اثر ندارد" دانشجویان همراه شد. وی البته از فضای انتقادی و شور و نشاط دانشگاه ابراز خوشحالی کرد.

وي در پاسخ به حركتي از يك دانشجوي معترض كه قصد پرت كردن لنگه كفش را داشت، تصريح كرد: منتظرالزيدي با شهامت كفش خود را به طرف تجاوزگر خاكش پرت كرد اما من نگران دوستی  هستم که می خواهد کفش خود را پرت کند، مجبور است پابرهنه برود خانه!  

گفتنی است، در جلسه دیروز سخنرانی صفارهرندی در دانشگاه گیلان سرود یار دبستانی من از جای جای سالن شنیده می شد و تعدادی از دانشجویان با روبندهای سبز شعارهایی را در محکومیت انتخابات سردادند. گفتنی است از ساعت سه تالارحکمت دانشگاه گیلان در اختیار دانشجویان بسیجی و جامعه اسلامی بود و به علت ازدحام جمعیت و بسته بودن درب اصلی تالار، درب شیشه ای ورودی تالار شکست. اما با این وجود نیمی از سالن شماره یک و دو سالن شماره 2 و 3 تالار حکمت مملو از دانشجویانی بود که نتوانسته بود به سالن اصلی و محل برگزاری مراسم راه پیدا کنند و از طریق ویدیو کنفراس مراسم را دنبال می کردند که از نیمه مراسم ویدیو کنفراس هم قطع شد و تعداد زیادی از پشت درب بسته سالن اصلی گوش فرا می دادند.

تعدادی از دانشجویان هم قصد سوال شفاهی از وی را داشتند که برگزار کنندگان مراسم به اخراج دو تن از دانشجویان از سالن پرداخته که این به درگیری و اعتراض دانشجویان انجامید و  سرانجام مراسم بدون سخنرانی مهمان برنامه به اتمام رسید.

لینک مطلب ایسنا (استریلیزه شده!)

در باب وحدت کلمه

ما نمی دانیم، آنها هم

رابطه با امریکا؛ این موضوع از جمله چالش های موجود بین گروههای مختلف داخل کشور است. برخی علنا حمایت می کنند. برخی مخالف و چه بسیار هم در درون موافقت و در برون مخالفت! رابطه با امریکا مشت نمونه ی خروار است که در کشور ما بر سر آن چالش جدی وجود دارد. بحثی که همواره وجود داشته و هیچ وقت هم به نتیجه نمی رسد. نمونه های بسیاری در این راستا وجود دارند. پرونده هسته ای، سیاست خارجی و... که هر کدام از دولت ها در ایران با رویکردی بسیار متفاوت در این زمینه ها بر سر کار می آیند. رویکردی نه به موازات و نه نزدیک به هم، که بسیار متغییر و  جدا از هم.  نمونه ی این مثال در سه دولت هاشمی، خاتمی و احمدی نژاد قابل لمس و آشکار است. دامنه ی این تغییرات به گونه ای است که نظام ها و دولت های غربی و شرقی و... تا حدود زیادی از آن سرگیجه گرفته اند که واقعا "موضع نظام جمهوری اسلامی چیست؟" چرا هر کدام از دولت ها که بر سر کار می آیند ساز بسیار متفاوت خود را می زنند و...؟!

توجه کنید هر یک از این اتفاقات در طول سه دهه از انقلاب، در نظامی می افتد که وحدت و به اصطلاح دقیق تر "وحدت کلمه" از شعارهای اساسی و اولیه اش بود. نظامی که فریاد وحدت کلمه اش گوش دنیا را کر کرد و "نه شرقی و نه غربی" اش هنوز در حافظه ی تاریخ باقی مانده است. اما این وحدت کلمه و رویه که پُز آن در ابتدای انقلاب مایه مباهات و برتری طلبی نسبت به تمام نژادها و نظام ها و انقلاب های صورت گرفته بود ره به کجا برده است؟ و چرا با این وجود ما در دولت ها شاهد مواضع متعدد و مختلف بوده ایم. اگر به زعم برخی، بتوان اینگونه قضاوت کرد که سیاست خارجی در دولت هاشمی به علت جو اوایل انقلاب و دوران جنگ و پس از آن سالهای سازندگی مجال چندانی برای جدی گرفتن نداشت، و بر همین اساس نمی توان به دولت هاشمی به خاطر عدم رابطه ی مطلوب با دنیای غرب  و  قدرت های بزرگ خرده گرفت،(که البته توجیه مناسبی نیست!) دو دولت خاتمی و احمدی نژاد بهترین و نزدیک ترین نمونه برای بررسی بیشتر است. ما گاهی به غرب لبخند زدیم و از حرام بودن رابطه با شیطان بزرگ سخن گفتیم و حتی عذرخواهی دشمن را قربانی عقاید دایی جان ناپلئونی خویش کردیم و کلیه امتیازاتی که از این رهگذار نصیبمان می شد را از دست دادیم. و گاهی هم بدون دغدغه چراغ سبز نشان دادیم و به سران ابرقدرتها نامه های بدون جواب نوشتیم و برای چانه زنی با طرف مقابل ناز و کرشمه های پنهانی* خریدیم! چنان که غرب از این همه تغییر و از هم گسیختگی سیاست خارجی ما در قالب چیزی به نام "جمهوری اسلامی ایران" متحیر شده و تقریبا سرگیجه گرفته است. در اینجا قصد بر تحلیل و نقد سیاست خارجی سه دولت راست سنتی، اصلاحات و اصولگرا را نداشته و ندارم. تنها می خواهم اشاره ای کنم به این موضوع که همه ی این اتفاقات در کشوری می افتد که بیش از سه دهه است که شعار "وحدت" می دهد اما...

در کشورهای اروپایی و امریکایی که نه مانند ما بر پایه اعتقادات مذهبی و ارزشی بنا شده اند و نه پز وحدت کلمه می دهند، سیاست خارجی شان چیست؟ موضع اصلی آنها در قبال کشورها و نظام های مختلف دنیا چیست؟ پاسخ این سوال را هر مبتدی در عالم سیاست می داند که آنها چه دموکرات باشند و چه جمهوری خواه موضع شان در حوزه ی سیاست خارجی و حتی برنامه های اقتصادی و فرهنگی و... تقریبا به موازات هم و در راستای اهداف و برنامه های کلان و از پیش تعیین شده است. بنابراین بیشترین حوزه  و دامنه تغییر آنها مربوط به جایگزینی و جابجایی قدرت است. جالب آنکه هر کدام از این جوامع در حوزه ی فکری و نظری بسیار تنوع داشته و این مساله تاثیر سوئی بر منافع مشترک شان نداشته است. حال اگر ما بخواهیم  بخش فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی که بیشتر شامل حوزه ی ملی ما می شود را نادیده بگیریم، هر یک از ما در بخش سیاست خارجی واقعا نمی دانیم که "موضع جمهوری اسلامی" در سیاست خارجی و نوع رابطه با ابرقدرتها چگونه است؟ به این معنی که نه تنها دنیای غرب و شرق، بلکه در حوزه ی داخلی هم کسی دقیقا نمی تواند ابراز عقیده کند که چند درصد از افراد ،در قدرت یا سابقا در قدرت، طرفدار کدام نوع از رویه های موجود و آزموده شده در عالم دیپلماسی هستند که نهایتا منجر به یک موضع واحد و قابل فهم برای دنیای خارج شود.

شاید اولین و بزرگ ترین اثر این مساله در حوزه ی دیپلماسی متوجه اعتماد فی مابین باشد. این که هر یک از طرف ها بر پایه اعتمادی که به یکدیگر دارند در پیشبرد برنامه های سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و... یکدیگر موثر باشند. آنهم با استفاده از قدرت چانه زنی یا لابی های مختلف. اما نتیجه این همه تضاد و تناقض از سوی ما که همواره شعار وحدت کلمه داده ایم، قربانی شدن "منافع ملی" در عرصه ی بین الملل است. چه این منفعت سهم ما از دریای خزر باشد، چه پرونده هسته ای باشد و چه حتی دقایقی نشستن سران کشورها بر روی صندلی ها در مجامع بین المللی برای گوش سپردن به سخنان نماینده ملت ایران.

یادم می آید زمانی یکی از  روزنامه های اصلاح طلب (مرحوم!) از حسن روحانی در خصوص علل کشدار شدن پرونده ی هسته ای توضیح خواسته بود که وی با تاکید براین که ما- یعنی طرف های ایرانی و غربی- به یکدیگر اعتماد نداریم، گفته بود، ما همچنین در حوزه های مختلف مثل اقتصادی مراوده و منافع مشترکی هم نداریم تا حداقل بخاطر آنها کمی به یکدیگر اعتماد کرده یا با یکدیگر کنار بیاییم. به نوعی تایید همان چماق و هویج معروف البته از سوی هر دو طرف!

این نمونه ی کوچکی از آنهمه اتفاقات بزرگ در کشوری است که "وحدت" را محور قرار داده بود. حال خود قضاوت کنید بین وحدت ما و وحدت آنها در دیپلماسی و اصل "منافع ملی"!

به راستی از کجا معلوم که موضع ما در قبال دنیای غرب و  شرق تا چهار سال بعد چه باشد؟ ما نمی دانیم، آنها هم نمی دانند!

>>> 

1: به شخصه، در حوزه ی نظری و شخصی مخالف هر گونه وحدت کلمه بوده و هستم. لذا این یادداشت به معنای تایید نظریه هایی مثل وحدت و امثالهم نیست.

2: این روزها دوباره دعوا بر سر وحدت ملی است! بکنیم یا نکنیم؟! تندروهای راست می گویند نه! میانه رو ها می گویند بله. و چپ ها به شرط ها و شروطه ها!

3: در عالم معنا ما خیلی چیزهای دیگر را هم نمی دانیم و نفهمیدیم! حیرانی و خماری از کژفهمی ماست لابد!

>>> 

*رجوع می دهم به سخنان محمدباقر قالیباف، هشت ماه قبل از انتخابات ریاست جمهوری که طی آن خبر از تلاش پنهانی دولت نهم برای برقراری رابطه با امریکا خبر داده بود.

بازداشت اصلاح طلبان در مراسم دعای کمیل آزادی شهاب طباطبایی

دیگر نمی خواهد کت و شلوار سفیدت را بپوشی شهاب عزیز!

حدود یک ساعت قبل در مراسم دعای کمیلی که قرار بوده برای آزادی شهاب طباطبایی برگزار شود، تعدادی از اصلاح طلبان باز داشت شده اند.

به گزارش نوروز و براساس آخرین اخبار دریافتی، نحوه ورود ماموران به محل برگزاری دعای کمیل به این صورت بوده است که در هنگام قرائت دعا مردی وارد خانه می شود و از همه میخواهد که تلفن های همراه خود را تحویل بدهند. پس از جمع آوری تلفن های همراه اقدام به جدا کردن زن ها و مردهای شرکت کننده در مراسم می کنند و سپس به مردان دست بند زده و آنها را از منزل خارج میکنند. در طی تمام این مراحل توسط ماموران فیلمبرداری شده است. گفتنی است، بازداشت کنندگان خود را از پلیس امنیت معرفی کرده اند.

اسامی جدید رسیده: همسر خانم کیانوش راد ، خانم ساجده کیانوش راد ( دختر ایشان ) ،آقایان مهدی مظفری ، مهدی مشرف ، مهدی فتحی

همسر مرتضی الویری، فریده ماشینی ،هادی حیدری، ایمان میراب زاده برادر همسر شهاب طباطبایی، همسر عبدالله رمضان زاده، محبوبه حقیقی، سمیه مهرجو، زویا حسنی، سعیده کردی نژاد، علی میردامادی، علیرضا طاهری، رضا میر، عطا تهرانچی و اشکان مجلل در میان بازداشت شدگان هستند.

بر اساس آخرین اخبار، مهرک میراب زاده، همسر طباطبایی که در میان بازداشت شده ها بود، دقایقی پیش آزاد شد.

به گزارش نوروز، براساس آخرین اخبار زهرا مجردی، همسر دبیرکل جبهه مشارکت نیز در میان بازداشت شده ها است. نام محمدحسین خوربک نیز به بازداشت شدگان اضافه شد. فائزه ابطحی، دختر محمدعلی ابطحی نیز در میان بازداشت شدگان بوده که به دلیل اینکه فرزند خردسالش همراهش بوده، آزاد شد.

در مراسم دعای کمیل که امشب ( پنج شنبه ) در منزل پدر همسر شهاب طباطبایی برگزار شد، سعید نورمحمدی، عضو جبهه مشارکت و محمدرضا جلایی پور که به تازگی بعد از تحمل بیش از 2ماه سلول انفرادی از بند رها شده بود، در میان بازداشت شدگان هستند. دستگیر شدگان را در سه خودروی ون به مکان نامعلومی انتقال داده اند.

منبع:سایت نوروز

 ****

حالا که نبودی شهاب جان. دیدی بازهم ستاد ۸۸ ات شلوغ و پر ماجرا شد؟ نکند باز هم از داخل زندان و در فضای بی خبری و... همه را اغفال می کنی؟ دیگر نمی خواهد کت و شلوار سفیدت را بپوشی برادر و بیایی مراسم. حالا بقیه دوستانت هم اینقدر فریب خورده اند که بدون دعوت به مراسم ها می آیند و...  راستی قرار بود ستاد ۸۸ بعد از انتخابات کارش به اتمام برسد. چرا هنوز هم فعال است برادر؟...

دموکراسی ما و دموکراسی آنها!!

انتخابات در افغانستان به دور دوم کشیده شد. پس از اینکه عبدالله عبدالله رقیب انتخاباتی حامد کرزای در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان نتیجه این انتخابات را مردود دانست و مدعی شد که در آن تقلب شده است کمیسیون مستقل انتخابات بررسی صحت و سقم انتخابات را بر عهده گرفت و بدین ترتیب آراء حامد کرزای به یک سوم کاهش یافته است.

در حالی که شمارش اولیه حکایت از آراء بیش از ۵۰ درصدی کرزای داشت. اما کمیسیون مستقل انتخابات در افغانستان سرانجام روز گذشته با ابطال بخشی از آرای کرزای انتخابات را به دور دوم کشاند و در ۱۶ آبان ماه مردم افغان دوباره به نامزدهای مورد نظر خود رای خواهند داد.

اما از نکات جالب توجه قبول و پذیرش رای نهایی این کمیسیون از سوی کرزای بود. به گزارش شبکه خبری الجزیره کرزای پس از اعلام این نتیجه گفته است: "ما از تصميم كميسيون مستقل انتخابات افغانستان مبني بر وجود بي‌نظمي‌هايي در اين رأي‌گيري استقبال مي‌كنيم. ما معتقديم كه تصميم‌گيري كميسيون مستقل انتخابات بر پايه قانون‌ اساسي افغانستان است و مشروع به نظر مي‌رسد و به تقويت دمكراسي در كشور ما كمك خواهد كرد."

این مساله ضمن این که موجب شد بسیاری از سیاستمداران اقدام کرزای را بستایند، همچنین موجب تماس تلفنی و تشکر عبدالله عبدالله از کرزای شد. به اعتقاد تحلیلگران این اقدام کرزای موجب تقویت دموکراسی و نیز افزایش اعتماد مردم افغانستان به استقرار دولتی مردمی خواهد کرد.

پی نوشت: به اعتقاد بسیاری از ما ایرانی ها دموکراسی هنوز در افغانستان جا نیفتاده است و طبق نظر برخی برخلاف افغان ها ایران مهد دموکراسی و آزادترین کشور دنیاست!!

 نتیجه اخلاقی: ما ایرانی ها باهوش تریم. افغان ها تقلب حرفه ای بلد نیستند!

***

 >> چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی! : "ویکی سبز" (+)هم راه اندازی شد!

خبر مرتبط: + سبزاندیش، جایی که مردم برای دولت برنامه می‌نویسند! 

آنها می ترسند، اینها می ترسند!

رییس دفتر رییس جمهور همچنان بر سر مواضع اسراییل-دوستی خویش ایستاده است. دختر مشاور رییس جمهور -کلهر- به آلمان پناهنده می شود و اختلافات خانوادگی یکی یکی برملا می شود. پروفسور مولانا شهروند آمریکایی -و تابع قانون اساسی امریکا- از مشاوران رییس دولت بوده و از بودجه عمومی ارتزاق می کند....

اینها همه در عالم سیاست چیز عجیب و غریبی نیست. هر اتفاق و هر موضعی می تواند بروز و ظهور پیدا کند و البته عالم سیاست بی حاشیه نیست. ما هم کفن پوش نیستیم! و واسفاها و وااسلاما کار ما نیست... اما این پدیده ها در دولت اصولگرای دهم جالب تر از روز قبل بروز پیدا می کند. نو اصولگرایانی که از سال ۸۴ ظهور و بروز رسمی یافتند، حالا براداران ارزشی و کهنه کار اصولگرا شرمشان می آید که دولت دهم را اصولگرا بخوانند. چه علی مطهری در سخنانش به آن اشاره کند، و چه کسی هم آن را به طور رسمی ابراز نکند. اما احمدی نژاد اتفاقی است که افتاده است. هر چقدر هم اصولگرایان کهنه کار بخاطر آبروداری سیاسی او را اصولگرا نخوانند و صورت ارزشمدار خود را با سیلی ِ طرد و رد احمدی نژاد سرخ نگه دارند. آنها از فرزند ناخواسته ی جریان اصولگرایی "می ترسند" اما فرزند فرزند است دیگر! چه  ناخواسته باشد چه خواسته...

*****

پی نوشت1: کلیات لایحه هدفمند کردن یارانه ها هم تصویب شد. هیچ کس نه از لایحه می ترسد، نه از قانون بد و ناصواب، به عکس همه از قانون گریزی دولت "می ترسند"...حتی وکیل الدوله ها!

پی نوشت 2: دعایمان مستجاب و آقای نعمت الله اکبری هم بحمدلله آزاد شد...

تداوم سیاست نصر باالرعب و بازداشت ها

چند روز پیش داشتم در مورد زندانی بود آقای سید احمد حسینی چیزی می نوشتم توی وبلاگم که ناگاه برق رفت و رفتن برق و پریدن ویندوز کامپیوتر همانا. تا فردایش که دوباره قصد بر نوشتن کردم با توجه سوالی که راجع به آخرین وضعیت این فعال سیاسی از یکی از دوستان حزب مشارکت کرده بودم، فردای آنروز خبری مبنی بر آزادی آقای سید احمد حسینی شنیدم و خدا را بخاطر این اتفاق مبارک شکر کردم و بی خیال نوشتن شدم.

اما چه می نوشتم؟ نوشته بودم آقای حسینی از اصلاح طلب ترین اصلاح طلبان گیلان است و مشی و روشش نه محافظه کارانه است نه منفعت طلبانه و هر زمانی که فکرش را بکنید چه در دولت اصلاحات و چه حالا همان است که بود. همچنین آقای حسینی، از آنهایی نیست که پز بازداشت شدنش را بدهد و فردا باز هم اگر انتخاباتی در این مملکت شود هم او و امثال اوست که دلگرمی می دهد همه را دور هم جمع می کند و باز هم برای همین نظام رای جمع می کند. یکی دو روزی از این ماجرا نگذشته بود که حالا خبر بازداشت شدن آقای نعمت الله اکبری از اصلاح طلبان گیلان و یکی از بهترین فعالان سیاسی و فرهنگی را شنیدم. نمی دانم واقعا چه بگویم و چه بنویسم که دیگر شهروندان این مرز و بوم ندانند. چه که بهتر و بیشتر از من روزنامه نگار یا فلان فعال سیاسی می دانند چه خبر است. اما در ایام زمامداری حاکمیت مدافع اندیشه(؟) حزب سوز ، سیاست نصر باالرعب عزیزان! ادامه دارد و به جز این که به دوستان مشارکتی و سایر احزاب اصلاح طلب هر روز فشارها بیشتر می شود و  حکم به لغو این احزاب می دهند، خبر بازداشت اصلاح طلبان داخل حکومت یکی پس از دیگری می رسد. معلوم نیست تا کی و کجا ادامه داشته باشد.

در این مملکت همه چیز با دعا درست می شود! دعا کنید آقای اکبری هم به سلامت بازگردد.

 >> در همین زمینه: باز داشت نعمت الله اکبری-مرثیه های خاک(+)  

در این ستون مثلا طنز ضمن ابراز خوشحالی از توقیف روزنامه "اعتماد ملی" این روزنامه "خرنامه"نامیده شد و به محمد قوچانی و کلیه اصلاح طلبان نسبت خر داده شده است. این قسمت را اسکن کرده و اینجا گذاشته ام تا دوستان بدانند اخلاق ورزی در عالم سیاست به کجا می رود؟ و از بودجه عمومی چه استفاده هایی. البته یک مشت نمونه خروار...

* طبق اطلاعی که کسب کرده ایم این مطلب از تهران(و نه استان) در این صفحه گنجانده شده! با تشکر!

>>بازتاب این عکس در بالاترین!(+)

سناریو نویسی دشمن خبیث

مانده ام در اقتدار بی چون و چرای دشمن که تا درون بازداشتگاههای ما هم نفوذ کرده است. اصلا بیخود نیست که اغلب نمایشنامه نویسان و فیلمسازان بزرگ دنیا یا یهودی الاصل اند یا آمریکایی و اروپایی. کسانی که مدام در حال سناریو نویسی برای ما هستند و طوری هم زیرکانه می نویسند که فقط عده ای معدودی متوجه آن می شوند و عقل بقیه از درک آن عاجز است. نامردها حالا که راه افتاده اند توی خیابان های ما آدم کشی می کنند هیچ، حالا راست راست رفته اند داخل بازداشتگاهها و فیلم های پور. نو اجرا می کنند. همینجوری اگر بهشان رو نشان دهیم، می روند عضو مجمع تشخیص مصلحت و نماینده مجلس و قاضی و روحانی و... می شوند. حالا درست است که ما آزادی مطلق در کشورمان داریم، و در راستای همین آزادی اندکی به دشمن اجازه می دهیم که راحت آدم کشی کنند، و باتوم به دست بروند کوی دانشگاه و راحت و بدون شناسنامه اجساد یخ زده را بی نام و نشان دفن کنند و این حرفا، اما دیگر نباید از این آزادی مطلق سوء استفاده کنند و بروند توی بازداشتگاهها و کارهای بد با نامحرم انجام دهند. لامصب ها اینقدر حرفه ای هستند، ردی هم ازشان برجا نمی ماند. یک سری اشباح هستند که هر از چند گاهی در حوادثی ظاهر می شوند، ماموریت خودشان را انجام می دهند و بدون اینکه شناسایی یا محاکمه شوند ناپدید شده و در مواقع لزوم دوباره برمیگردند. به این می گویند سناریو نویسی ناب دشمن خبث. مرگ بر دشمن.

روایتی دیگر از معرفی سه زن در کابینه دهم

معرفی سه زن در کابینه توسط محمود احمدی نژاد موافق و مخالفانی را به همراه داشته است. امابه زعم خودم از همه جالب تر اظهار نظر "مریم بهروزی در سایت فرارو(+) " است. وی این اقدام احمدی نژاد را نشانه ی شجاعت وی و عدم معرفی وزیر زن از سوی خاتمی(رییس جمهور پیشین) را نشانه ی ترس وی قلمداد کرد.

پرواضح است که در دوران خاتمی، ایشان جرات انجام چنین کارهایی را نمی کردند. چرا که فضای هشت سال گذشته به گونه ای بود که دست زدن در مراسم و مجالس مساوی بود با راهپیمایی کاملا آزادانه و غیرمسکوت! کفن پوشان. حتی جناب آقای خاتمی در سال گفت و گوی تمدن ها، سالی که خود ابداع گر و طراح آن بود، در عکسی که سران کشورها به همین مناسبت خواستند در مقر سازمان ملل بگیرند، جرات نکرد عکس بگیرد. و... بله، راست است که خاتمی پیشنهاد وزیر زن در کابینه و هزاران هزار کار دیگر در راستای اختیارات قانونی خویش را نمی توانست انجام دهد. چه برسد به اعلام سه وزیر زن در کابینه، نامه نگاری های بی پاسخ!! به رییس جمهور آمریکا و سران دیگر کشورها، تعدی از فرمان مقام رهبری در کنار گذاشتن رحیم مشایی و... که برعکس خاتمی، آقای احمدی نژاد تا جایی که توانستند این کارها را انجام دادند.

اما بد نیست اشاره ای کوتاه به شجاعت مد نظری که خانم بهروزی،دبیر کل جامعه زینب به احمدی نژاد نسبت می دهد بکنیم . یکی از گزینه های مد نظر ایشان برای پست وزارت، فاطمه آجرلو، نماینده حامی دولت در مجلس است که برای پست وزارت رفاه در نظر گرفته شده است. هر چند که آجرلو مزد طرفداری خود از دولت را می گیرد، اما بد نیست بدانیم که ایشان دخترخاله آقای عباس پالیزدار، فردی که با سخنرانی در دانشگاه همدان اتهاماتی بدون مدرک علیه مسوولان نظام وارد ساخت، است و به همین خاطر خود آجرلو هم در دادگاه بدوی محکوم شده  و تحت تعقیب قضایی است.

"محکومیت عباس پالیزدار+فاطمه آجرلو+ حسن کامران(+)"

البته هر چند برخی مجلسی ها و اصولگرایان مانند مساله ی رحیم مشایی، حساسیت های زیادی بر روی آجرلو و انتخاب وی به عنوان وزیر دارند اما انتخاب وی از سوی رییس کابینه دهم چندان عجیب و دور از انتظار نیست. از سوی کسی که علیرغم تمام مخالفت ها پستی بالاتر برای مشایی در نظر گرفت، و از آن مهم تر نوع رویه ای که کم شباهت به پالیزدار و طرح اتهامات بی پایه و مدرک وی علیه سران نظام در فواصل مختلف نیست. مساله ای که انتقادات بسیاری از بزرگان نظام و حتی مقام رهبری را هم در پی داشته است. از این رو انتخاب فاطمه آجرلو از نظر رییس دولت، عیب که نیست، بلکه حسن هم می باشد. سوای این مساله، احمدی نژاد که در چهار سال اخیر با نامه به سران کشورها و رییس جمهور آمریکا و مواضع و ادبیاتی کم سابقه در عرصه ی سیاسی کشور، سعی در قرار گرفتن در صدر خبرهای جهان داشته و اینگونه وانمود می کرد که چیزی از سران اصلاح طلب ایران کم نداشته و در برخی مسایل پیشگام تر از آنان است، اینبار هم سه وزیر زن معرفی کرده است تا ضمن راضی نگه داشتن طیف زنانی که البته از حلقه ی خودی ها هستند، در فضایی کاملا امن و فارغ از هیاهوی کفن پوشان دوران اصلاحات و منتقدان تند و تیزی چون کیهان، بتواند جریان رقیب را متوجه این مساله کند که(با استفاده از این فضای امن روانی) اگر اراده کند می تواند حتی سه وزیر زن هم به کابینه معرفی کند. بنابراین عجیب نیست که منتقدان و مخالفان دیروز دولت اصلاحات، امروز شجاعت را به فردی نسبت دهند که تعبیر وی از کلمه شجاعت، خودمحوری در عرصه ی مدیریتی و تصمیم گیری و بی اعتنایی به نظر همه ی کارشناسان و دلسوزان است.

۱۷ مرداد...

هر سال ۱۷ مرداد، به خودمان که می رسیم، نمی دانیم چه بگوییم. تنها تکرار همان "امید" دست نایافتنی: روزنامه نگاری آزاد...

و تکرار این که در سال گذشته هم نوشته ام: به بهانه ی روزی به نام روز خبرنگار (+)

پی نوشت: تنها نقطه ی امیدی که امسال حاصل شد: خبرنگاری تعداد زیادی از هموطنانمان در وقایع قبل و بعد از انتخابات در رسانه های مجازی.

 این روز بر همه آنها که برای اطلاع رسانی پابه پای سابقا خبرنگاران! کوشیدند، خجسته باد.

 آزمون بزرگ

در ایامی که برخی از اصولگرایان، مشغول رصد کردن میزان اصولگرایی و ولایتمداری محمود احمدی نژاد هستند، و احمدی نژاد هم تند و تند در پی تغییر کابینه(چنانکه ابایی از به رسمیت افتادن دولت ندارد) و حمایت قاطعی را از رحیم مشایی می کند، مجلسی ها تصمیم گرفته اند پاسخی به وجدان خود و عموم بدهند. مرگ محسن روح الامینی در زندان، لاریجانی، محمدرضا باهنر، علی مطهری و سایر نمایندگان اصلاح طلب و اصولگرا را اندکی به تکاپو انداخته است. آقای لاریجانی سریعا کمیته ی حقیقت یاب را تشکیل داده است تا پاسخی هم به وجدان عمومی داده باشد و هم وجدان خفته ی برخی از نمایندگان که تا این اواخر برای ورود به حوادث اخیر و رسیدگی به وضعیت بازداشت شدگان و ممانعت از مرگ آنها (یکی پس از دیگری)، احساس تکلیف هم نمی کردند. افکار عمومی اما همچنان نگران که بعد از چندین سال، باز هم صدای روشن حق خواهی خود را از زبان نمایندگانی که قرار بود وکیل ملت باشند، نه دولت، خواهند شنید یانه؟!

همه منتظرند؛ خانواده های قربانیان سوانح هوایی، خانواده های قربانیان حوادث پس از انتخابات(که تاکنون هیچ نهادی مسوولیت آن را بر عهده نگرفته و نمی گیرد)، افکار عمومی و اعتماد مخدوش شده ی کسانی که تا روز 22 خرداد ملقب به حماسه آفرینی در انتخابات بودند و... اکنون متهم به فریب خوردگی از سوی چند رسانه ی بیگانه که قدرت نفوذ و تغییر افکار عمومی طی 24 ساعت (به فاصله ی 22 خرداد تا 23 خرداد) را دارند، انگار!!

اما هیچ کدام از این آسمان ریسمان بافی ها چاره ی درد نیست. نه عزا گرفتن صرف برای" ندا"ها چاره ی کار است، نه دل خوش کردن به اظهار نظرهای بالا نشین ها. که آیا امروز و فردا و پس فردا در بین انبوه سخنانشان، کلمه ای، جمله ای برای تسکین آلام ایرانیان و اعتماد به تاراج رفته شان خواهند گفت یا نه؟!

روزهای آینده آزمون بزرگ نهادهای در قدرت است. مجلس- دولت- قوه ی قضاییه و... همه ی دست اندرکاران آیا وارد عمل خواهند شد، یا باز هم انبوهی از اظهار نظر و توصیه و رهنمود جامعه را فرا خواهد گرفت؟ رسیدگی به وضعیت قربانیان پس از انتخابات به آنها که مورد اعتمادند سپرده خواهد شد یا کسانی که نسپردن پرونده ها بهتر از بررسی و سپردن به آنان است.

پی نوشت: کاش در این ایام که خانواده ی بزرگ ایران داغدار است، صدا و سیمای وطنی جشن های مذهبی مربوط به این ایام را با متانت بیشتری دنبال می کرد...این ذوق مرگ شدگی تصنعی تمامی ندارد... اعلام یک روز عزای عمومی، برای ما که در تقویم مان مراسم عزا کم نداریم، ضرری و تهدیدی را متوجه ی کسی یا نهادی نمی کرد.

بی ربط: عربده کشیدن در یک حجم(کوچک یا بزرگ)، وقتی که فقط خودت صدای خودت را می شنوی و از تنها خودتِ این ارتعاش وحشت آورترین شنیدنی ها را تجربه می کنی، آی درد دارد...آی درد... این که فریاد زد من بودم؟ آنکه زد که بود، اگر فقط من بودم؟!

اصلاحات، راه ناتمام...

شورای نگهبان صحت انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری را تایید کرد. اگر غیر از این می کرد جای تعجب داشت. اما اصلاحات نه با آمدن احمدی نژادها تمام می شود و به پایان می رسد، نه با ماندن یا رفتن او. اصلاحات راه ناتمام همه ی کسانی است که اندیشه ی ایرانی آزاد و آباد را در سر می پرورانند. به نظرم هزینه ی اصلاح طلبی در چهار سال آینده بیش از چهار سال گذشته خواهد بود. اما اینبار طیف وسیع تری از گروههای جامعه با جریان اصلاح طلبی همراهی دارند و اگر این جریان خوب و هدفمند و قانونمند هدایت شود نتایج آن بهتر از هر زمان دیگری خواهد بود. اصلاحات زنده است و راه اصلاح طلبی همچنان ادامه دارد. با هزینه ها و تاوان های بیشتر که هر چه این هزینه ها بالاتر می رود، اصلاحات درخشنده تر از قبل به راه خود ادامه می دهد. هر چه فشارها بیشتر باشد، نشان از زنده گی و پویایی اصلاحات دارد. مگر مرده ها را می توان تا این حد زجر داد؟ و از آن ترسید؟ و با دوپای قدرتمند روی آن ایستاد؟ اصلاحات زنده است و تنها تهدیدِ جان ارزشمندش یاس و ناامیدی است. برای دستیابی به اهدافش هم لازم است که راههای دیگری را هم برویم. چنانکه در ایام انتخابات دهم راههای دیگری آزموده شد و نتایج بهتری نسبت به دوران هشت ساله اصلاحات گرفته شد. معتقدم وضعیت پایگاه اجتماعی اصلاحات بهتر از گذشته شده است و این نقطه آغازی امید بخش خواهد بود.

متاسفانه ما ایرانی ها زود رخت عزا می پوشیم و عادت به دیر کَندن آن هم داریم! یاس و ناامیدی اولین گزینه موجود در شرایط فعلی است. گزینه ای که انتخاب آن زیاد هم سخت نیست. هنر واقعی آن است که اگر کسی ایمان و اعتقاد واقعی به فرزند ِ مجروح اصلاحات، و دل در گرو آن دارد، دوباره ادامه دهد. با روش های دیگر و شاید هم کم هزینه تر.

اصلاحات راه ناتمام همه ی ماست...

با آنکه در میکده را باز ببستند*

با آنکه سبوی می ما را بشکستند

با آنکه گرفتند ز لب توبه و پیمانه ز دستم         

با محتسب شهر بگویید که هشدار!

هشدار  که من مست می هر شبه هستم

هشدار که  من مست می هر شبه هستم....

 *سیاوش کسرایی

>>بیانیه میرحسین موسوی در مورد اعلام تایید نتایج انتخابات توسط شورای نگهبان: امید به آینده رساترین اعتراض ماست/ مسئولیت تاریخی ماست که به اعتراض خود ادامه دهیم و از تلاش برای استیفای حقوق مردم دست بر نداریم.

>> مجلس ختم لیبرال- دموکراسی؟!

جناب حضرت نوح!*
با این حساب
از توفان بزرگ به این زودی ها خبری نیست
با انبوه درختی که شما بریدید
چند کشتی کوچک بسازید
برویم بر دریا خوش باشیم.


برای غرق کردنمان
وقت بسیار است...

*شمس لنگرودی

پی نوشت بی ربط: دایی جان ناپلئون وجودم را دوباره فعال کردم. باز هم کار کار ِ انگلیسی ها بود، ما نفهمیده بودیم!

 کسی اگر دوست داشت دلقک وجودش را فعال کند. با اجازه می خواهیم به نتوانستن هایمان "آهسته" بخندیم. اگر اشکالی ندارد؟

ابراز هم دردی شاعران و نويسندگان ايران با مردم

من ندانم با که گويم شرح درد:

قصه‌ی رنگ پريده، خون سرد؟

خون پاک ملت ايران، صدای فروخورده ی شاعران و نويسندگان اين مرز و بوم را به فريادی رسا بدل کرد، همراه و هم نظر با مردمی که گشوده شدن روزنه ای، زخم عميق شان را عيان کرده است؛ اعتراض خود را به کسانی که با ناديده گرفتن صدای مردم، عامل کشتارها، ضرب و شتم و بازداشت های گسترده اخير هستند اعلام می کنيم، و ياد آور می‌شويم که هم بغض به سوگ نشستگان و در بندشدگان رخداد های اخير به سوگ نشسته ايم و هوادار عدالت و آرامشی هستيم که تنها با احقاق حقوق ملت ايران برقرار می شود.

سيمين بهبهانی، رضا براهنی، علی اشرف درويشيان، پوران فرخزاد، حافظ موسوی، منصور اوجی، ايرج صف شکن، عليشاه مولوی، مهين خديوی، ابوتراب خسروی، فرخنده حاجی زاده، کامران بزرگ نيا، مهدی يزادنی خرم، شمس آقاجانی، پگاه احمدی، داريوش معمار، رويا تفتی، عباس صفاری، هوشنگ چالنگی، شهناز دارابيان، عزت الله قاسمی، کوروش کرمپور، محمود معتقدی، هوشيار انصاری فر، علی قنبری، علی عبدالله ای، محمد آبيز، سعيد آذين، فرهاد حيدری گوران، سهيلا ميرزائی، شهاب مقربين، حسين فاضلی، مهرداد فلاح، کوروش همه خانی، علی مسعودی نيا، فرامرز سدهی، پرويز خائفی، بهزاد موسايی، رضا بنی عامری، عليرضا بهنام، بکتاش آبتين، ليلا صادقی، آرش نصرت لله ای، ليلی گله داران، علی ثباتی، شيدا محمدی، علی الفتی، ليلا فرجامی، بابک سليمی زاده، پويا عزيزی، بهاره فريس آبادی، رسول رخشا، بنفشه فريس آبادی، ناما جعفری، غلامرضا بروسان، رضا شمسی، سعدی گلبيانی، مازيار نيستانی، رويا زرين، سپيده جديری، موسا بندری، محمد ذوالفقاری، علی آموخته نژاد، سعيد آرمات، حسين شريفی، عليرضا بابائی، آزاده زارعيان، مهدی محمدی، احمد فريدمند، محمد زندی، پروين نگهداری، علی اکبر سليمانپور، سعيد محمد حسنی، رجب بزرافشان، الهام اسلامی، حامد رحمتی، آزيتا قهرمان، سهراب رحيمی، مظاهر شهامت، مها محقق، حسن صفدری، علی ميرکازهی، عباس عارف، فهيمه غنی نژاد، احسان عابدی، مهری جعفری، رحيم رسولی، عليرضا عباسی، عليرضا فرهانی، ستار جانعلی پور، پرويز بابائی، جواد قاسمی، محمد شعبانی، حسين ايمانيان، مهدی شام روشن، عليشام روشن، محمد مرات، مزدک موسوی. آرش الله وردی، محمد حسن مرتجا، مهدی صمدانی، محمود رافع، رضا خندان مهابادی، فاطمه سرحدی زاده، رضا مرادی اسپيلی، محمود کوير. بهاره رضائی، سوری احمدلو. مريم پاليزبان، مريم حقيقت. محسن خيمه دوز، فروغ رخشا، الهام ملک پور، کبوتر ارشدی، ياشار احد صارمی، گلاله هنری، يدالله رويايی، فرزين هومان‌فر، مهناز يوسفی، فرشته ساری، محمد آشور، ماندانا زنديان، مينا رضايی، مقصود صالحی، مهرداد امين، ياسمن کاظمی، مهناز بديهيان، آزاده دواچی.

به معمار سالهای سکوت رای می دهم*

من از روشنفکری که در مسایل سیاسی و اجتماعی ورود می کند و کارش درصدی از اشتباه و خطا را با خود همراه دارد بیشتر خوشم می آید تا یک روشنفکر نق نقو! آنکه دائم از وضع موجود گله می کند و تنها کارش همین گله و شکایت و ایراد گرفتن است. تنها اثر کارش این است که همگان با ناراستی ها و کژی ها آشنا می شوند اما بزرگ ترین عیب کارش این است که همیشه همه چیز را از بالا و خارج از دایره می بیند نه از درون؛ درون به این معنا که خود هم نقشی در عمق داشته باشد. در واقع نیاز جوامع جهان سومی ِ در حال گذار به دموکراسی ایجاب می کند که روشنفکر، منتقد اجتماعی و سیاسی هم همپای سایرین در مسایل سیاسی و اجتماعی ورود کند تا زمانی که جامعه به سطحی قابل قبول از آگاهی و مدنیت و مدرنیته برسد.

بحث من از این گذر کوتاه این است که اگر بخواهم تبعیتی از این روشنفکران داشته باشم باید به تنها گزینه ای که پیش رو دارم فکر کنم. بنابراین ادامه ی این راه و مشارکت سیاسی و حضور در پای صندوق های رای در کشور جهان سومی و غیردموکراتیکی چون ایران لزوما نمی تواند از سر انتخاب باشد. چون گزینه ی پیش رو تنها گزینه است و زمانی که شما فقط یک گزینه داشته باشید آنوقت نمی توانید از حق "انتخاب" حرف بزنید. از این رو بعد از بحث و نظرهای فراوان تصمیم گرفته ام که به مهندس موسوی رای بدهم. موسوی مرد خوبی است. در صداقتش شکی نیست و البته در عالم سیاست ایران هنوز هستند معدود کسانی که چنین خصوصیاتی دارند. اما همه ی اینها نمی تواند دلیل روشن و منطقی برای انتخاب رییس جمهور باشد. واقعیت این است که ما شهروند بدبخت جهان سومی هستیم و در حلبی آباد دنیای مدرنیته زندگی می کنیم. موسوی یک انسان خاکستری است. با پرونده ای روشن و مشخص. محافظه کار و اصولگرای دیروز و اندکی لیبرال امروز است. نسبتش با اصلاحات هم در محدوده ی ظرفیت آن است. یعنی ظرفیت ایرانی. و شاید سهم ما ایرانی ها از همه چیز نوع بدلی اش باشد! از تکنولوژی، از توسعه علم، از دموکراسی، از حکومت قانون و... همه ی مسایلی که کاریکاتوری از نیازمندی ها و ابزارآلات دنیای مدرن در کشور هستند.

گذر هشت سال از دولت اصلاحات و در پی آن دولت اصولگرا و ضد اخلاقی نهم، به لیبرال های دیروز یاد داد که چگونه در برهه های حساس لباس نوپیران محافظه کار را بپوشند و فارغ از اندیشه های آرمانی رضایت به حداقل ترین چیزها بدهند. از این رو به مهندس میرحسین موسوی رای می دهم. به معمار سالهای سکوت. از او انتظار کارهای خارق العاده در سیستم موجود را ندارم. می دانم ظرفیت ما تا زمانی که قوانین موجود تغییر نکنند، چیزی بیش از این نیست که مثلا منشور حقوق شهروندی مان بر اساس آموزه های اول انقلاب باشد نه استانداردهای جهانی، وضعیت آزادی بیان ما و شیوه ی اطلاع رسانی آزاد ما در همین حد است که پایین تر از کشور جنگ زده ای چون افغانستان باشیم، و... موارد دیگر. اما اولویت اول من برای رای به موسوی این است که نمی خواهم رییس جمهوری داشته باشم که وقتی او حرف می زند ملت های دنیا به جای اینکه فکر کنند، به او بخندند. نمی خواهم رییس جمهوری داشته باشم که اخلاق را قربانی سیاست کند، نمی خواهم رییس جمهوری داشته باشم که به جای پیام صلح و دوستی، جنگ و کینه و دشمنی را در دنیا منتشر کند. رییس جمهوری می خواهم که ابتدا فکر کند و بعد حرف بزند.

اما مسایلی چون اصلاح طلبی و رسیدن به شاخصه های دموکراسی و ایجاد جامعه ای مدنی و رعایت حقوق شهروندی همه ی ملت ایران از اولویت های بعدی ام است که امیدوارم میرحسین موسوی همانگونه که اعلام می دارد در صورت پیروزی در انتخابات به عهد خود وفادار باشد و به آن عمل کند.

به میرحسین موسوی رای می دهم، او آرمان من نیست، اما مطلوب من است. او مرد سالهای جنگ است و باید بیاید تا ایران شهر ِ جنگ زده را با تفکر خویش معماری نوین کند.

*معمار سالهای سکوت تعبیری بود که عبدالجبار کاکایی از موسوی به کار بردند.

دوستان عزیز دقت کنند که "معماری " بیان یک حالت و یک اقدام است و لزوما و قطعا ربطی به تعریف و تمجید یا تایید آن کار ندارد. تنها بیان روایتی است از یک ماجرا. نه وصف یا تایید آن(یعنی سکوت)! برخی دوستان باید در بعد ادبی تعمق بیشتری کرده و کلمات را با دقت بیشتر بخوانند!!

گاف هاي صدا و سيمايي!!

مي خوام راي ندي!

گاهي دلم براي اين صدا و سيمايي هاي نازنين مي سوزد كه هر چه زور مي زنند متشخص باشند، نمي شود! اصلا عباي تشخص و به اصطلاح بهتر "شخصيت" به قامت صداي و سيماي كشور ما نمي آيد. چند شب است كه بخاطر انتخابات كمي هم تلويزيون مي بينم. اغلب هم برنامه هاي انتخاباتي. جالب است روش دفاع صدا و سيما و رسانه ي ناملي! از حضور در انتخابات آنقدر احمقانه و مضحك است كه آن تعداد عاقلان هم كه برنامه ها را مي بينند، قيد حضور "آگاهانه" در انتخابات را مي زنند. لابد تمايل داريد در اين زمينه بيشتر دليل بياورم. يكي از اين برنامه ها مربوط به شخص مثلا ناشناسي است كه مثلا بدون اين كه مخاطب مورد سوال قرار گرفته خبر داشته باشد كه رودرروي دوربين مخفي است(كه اين ندانستن وي بسيار تابلو است!) از او خواهش و تمنا مي كند كه راي ندهد. مجري و تهيه كنندگان ظاهرا نابلد اين مجموعه مرتبا و به كرات از مخاطب مي خواهند راي ندهد. حتي افراد را محترما تهديد مي كنند كه در انتخابات رياست جمهوري دهم  "راي ندهند". مجري مثلا ناشناس از مخاطب هزار و يك دليل مي پرسد كه چرا مي خواهي راي بدهي؟ شهروند مورد پرسش قرار گرفته هم با آب و تاب و به پوپوليستي ترين شكل توضيح مي دهد كه چرا و به چه دليل راي مي دهد، اما جالب است كه وقتي از سوال كننده مي پرسد "چرا مي خواهيد من راي ندهم؟" چيزي نمي گويد و تنها اعلام مي كند كه موضع ما "تحريم" و عدم شركت در انتخابات است و ما مي خواهيم كه شما راي ندهي!!

تهيه كنندگان اين برنامه كه ظاهرا قصد داشتند با اجراي اين برنامه نبوغ خود را به نمايش بگذارند! يادشان رفته و صريح تر بگويم بهتر ديدند كه فراموش كنند چرا عده اي در طول اين سالها راي نداده اند و انتخابات هاي مختلف در كشور را تحريم كرده اند. البته شايد هم از نظر تهيه كنندگان اين برنامه موضع تحريم همينجوري آبكي و بي دليل و منطق است و صرفا براي اين است كه كسي مثل كاراكترهاي فيلم هاي هيچكاك مشكوك بزند و هم عينك دودي بزند و با لحني لمپن گونه برود ميان جامعه "پز" بدهد كه بله ما تحريم مي كنيم و شما هم تحريم كنيد! آن هم آزادنه وسط خيابان، بدون اين كه حتي يك نفر از مراجع ذيربط از وجود چنين اشخاصي خبر داشته باشد، تحريم كنندگان به تبليغ موضع خود مي پردازند و جالب تر ماجرا اين كه "همه" ي سوال شوندگان اعلام مي كنند كه مي خواهند راي بدهند. آنهم به هر قيمتي و الا و بلا حتما راي خواهند داد!!

گاف هاي صدا و سيما در همه ي ايام كم نيست. اما زمان انتخابات اين گاف ها با طعم تخريب و حزبي گرايي (به جاي ملي گرايي) بيشتر و بيشتر مي شود. بنده در انتخابات رياست جمهوري دهم (كه دليلش را به زودي خواهم نوشت) شركت خواهم كرد، اما بهتر است كه مديران صدا و سيما و تهيه كنندگان برنامه هاي انتخاباتي تلويزيون، اندكي به خود اين زحمت فكر كردن را بدهند و متوجه باشند كه موضع تحريمي ها در هيچ برهه اي از تاريخ بي دليل و منطق نبوده است. مخصوصا در جامعه ي ايراني كه تحريم بسيار دير جواب مي دهد منطق تحريم كنندگان بيشتر است و تصميم به اجراي آن سخت تر . بنابراين "تحريم انتخابات" چيزي نيست كه كسي صرفا به آن دليل انتخابش كرده باشد كه لباس قرمز بپوشد، عينك دودي بزند و به شكلي تهديد كننده از اقشار جامعه بخواهد راي ندهند!

اگر لباس "حماقت" و "بي خردي" به قامت برخي از تهيه كنندگان رسانه ي صوتي- تصويري مي آيد، بايد بدانند كه اين لباس به قامت "تحريم كنندگان" انتخابات قطعا نمي آيد! حتي در اين برهه ي حساس كه قرار است از ترس مرگ، به تب راضي شويم!

امروز سوم ماه مه روز جهانی آزادی مطبوعات است. شعار امسال انجمن جهانی روزنامه ها (WAN)،

"روزنامه نگاران هدف تیر" است.

>>روز جهانی آزادی مطبوعات+

در ستایش گفتمان اصولگرایان!!

چند روز اخیر فعالیت ستادهای انتخاباتی اصلاح طلبان و اصولگرایان شدت گرفته است. صبح نشد بروم جلسه  سخنرانی خانم کولایی در دانشگاه گیلان .اما دیروز بعدازظهر به حکم وظیفه ی شغلی رفتم در جناح اصولگرایان. علیرغم اینکه در جلسه ستاد ائتلاف اصلاح طلبان خانم کولایی حضور داشت اما تصمیم بر این شد به حکم وظیفه و همینطور احترام به فعالیت های انتخاباتی دو جناح در جلسه سیاسی ستاد ائتلاف اصولگرایان با سخنرانی روح ا... حسینیان حضور پیدا کنم. عنوان این مراسم این بود: "جلسه سیاسی ستاد ائتلاف اصولگرایان به مناسبت شهادت استاد شهید مطهری!!" واقع در مسجد بادی الله . بگذریم که سخنران محترم چه دروغ هایی تاریخی در مسجد به خورد عموم داد. مصدق را خائن به ملت و کاشانی را موجب ملی شدن صنعت نفت اعلام کرد. گفت احمدی نژاد منادی گفتمان انقلاب و امام و مایه ی مباهات و سربلندی ایرانیان در سراسر دنیاست. مرد خستگی ناپذیری که به عشق خدمت کار می کند. عوضش گفت اصلاح طلبان فلان و بهمان. [...] شرمم می آید بگویم چه گفت! به من ربطی ندارد. همه را فقط نوشتم تا برای چاپ در روزنامه چیزی جا نیفتد. اما جلسه که تمام شد زدیم بیرون. جمع اصولگرایان تقریبا جمع بود. تعدادی از دوستان و آشنایان را دیدیم. سلام و علیکی کردیم. چشمم افتاد به یکی از روحانیون تقریبا محترم که اتفاقا عضو شورای شهر رشت هم هست واتفاقا استعداد ویژه ای در خنداندن کلا همه دارد! این را اغلب دوستان می دانند که چه می گویم. خلاصه سلامی به حاج آقای حجت الاسلام کردیم و جوابی گرفتیم. گفتم چطور بود؟ گفت: بحمدلله جلسات روز به روز بهتر می شود. گفتم حاج آقا، قرار نبود از مسجد استفاده سیاسی شود و جلسات را اینجا بگذارید...؟ فورا برافروخت. به من گفت: "خواهر، انشاا... اگر شما فوت کردید ما مجلس ختم شما را در مسجد می گیریم! خب این مجلس ختم مطهری بود دیگر!" من هم گفتم: "با عرض پوزش بنده فعلا قصد مردن ندارم. اما خدا کند که همه ی حرف های این جلسه در مورد مطهری بوده باشد!(که یعنی نبوده!)" در جواب گفت: "به مدیر مسوولتان بگویید آسته برود و آسته بیاید که گربه شاخش نزند." منم گفتم: نگران نباشید. ما راه رفتن بلدیم!

پی نوشت: هنوز هم مانده ام در وقاحت ِ گفتمان اصولگرایان! دروغ گویی در خانه ی خدا، استفاده سیاسی از اماکن مقدس و اینهمه پررویی، پشت گرمی فراوانی می خواهد که دارند بحمدا... (دامة حکومتُه!)

دلارا هم اعدام شد

بالاخره دلارا دارابی (+) هم اعدام شد. به همین سادگی. بدون سروصدا. بی سروصداتر از این که حتی وکیل پرونده خبر داشته باشد! دارم به این فکر می کنم که ای کاش پدرش برای نجات جان دخترش یک عذرخواهی کوتاه از خانواده مقتول که چندین سال با آنها اختلاف داشت می کرد. شاید آنها به رحم می آمدند. شاید عذرخواهی جبران نقص قوانین را در برخی موارد می کرد. شاید. بگذریم. در این شلوغ پلوغی، بالاخره روز جهانی کارگر هم اومد و بی سرو صدا رفت. گزارشی هم از وضعیت کارگران گیلانی نوشتم.گذاشتم اینجا(+). کارگران گیلانی سال و سالهای پیش اخراج می شدند. هیچ. حالا هم باید بدوند برای گرفتن بیمه بیکاری. که بهشان نمی دهند. زنده باد عدالت با طعم سیب زمینی! اونم مجانی!!

مصاحبه ای که با نسرین ستوده، حقوقدان، در نزدیکی ایام عید انجام دادم.

لايحه حمايت از خانواده در گفت و گو با نسرين ستوده، عضو کانون مدافعان حقوق بشر

آيت ا... صانعي گفت حرام است

از جنجالي‌ترين پرونده‌هاي حقوقي امسال،«لايحه‌ي حمايت از خانواده» بود. لايحه‌ي 52 ماده‌اي که دو ماده‌ي 23 و 25 آن سر و صداي زيادي بين فعالان مدني و جنبش زنان ايجاد کرد. لايحه‌اي که از لوايح پيشنهادي قوه قضاييه بود، اما دولت قبل از تقديم لايحه‌ي قوي قضاييه به مجلس، در آن تغيير ايجاد کرد و همين مساله به جز اين‌که مورد اعتراض طيف‌هاي مختلف جامعه قرار گرفت، همچنين مخالف جدي ديگري به نام آيت‌ا… هاشمي شاهرودي، رييس قوه‌ي قضاييه داشت که مخالفت وي از جهت دخالت دولت در تنظيم و تصويب لوايح قضايي و زير پا گذاشتن«اصل تفکيک قوا» و عدم تامين همه جانبه‌ي حقوق زنان و خانواده بود. اما سرانجام کليات اين لايحه در پي اعترافات متعدد جنبش زنان و فعالان مدني، در 19 شهريور سال جاري با حذف دو ماده‌ي 23 و 25(که مربوط به اختيار همسر دايم بعدي مردان بدون اذن زن اول و ماليات بر مهريه‌هاي بالا بود) در مجلس تصويب شد تا در کميسيون حقوقي- قضايي مجلس مورد بررسي مجدد قرار گيرد.

هر چند از ديد بسياري از تحليلگران، تصويب اين لايحه با حذف دو ماده‌ فوق از دستاوردهاي پايگاه‌هاي مدني ايران بود اما با اين حال تعدادي از نمايندگان مجلس از بازگشت مجدد ماده‌ي 23 به لايحه‌ي حمايت از خانواده خبر مي‌دهند و هنوز هم بحث در اينباره داغ است.

در همين زمينه با خانم نسرين ستوده، حقوقدان، وکيل  دادگستري و عضو کانون مدافعان حقوق بشر گفت و گويي انجام داده‌ايم.

برنده‌ي جايزه‌ي کميته بين‌المللي حقوق بشر ايتاليا در سال 2008، اکنون يکي از حقوقدانان کمپين يک ميليون امضا است و وکالت بسياري از پرونده‌هاي فعالان حقوق بشري را بر عهده دارد.

اين گفت و گو در ادامه آمده است: 

لايحه‌ي حمايت از خانواده، جنجالي‌ترين لايحه‌ي حقوقي سال بود. چه چيز باعث شد در مورد اين لايحه اينقدر شلوغ شود؟ اعتراض مدني جنبش زنان بود يا صرفا حاصل اقدامات گروه‌هايي مثل کمپين يک ميليون امضاء؟

دولت لايحه‌اي را تصويب کرد که قوانين کاملا غير منتظره‌اي را در برداشت... (بقیه در ادامه مطلب آمده است)

گزارش  تفریغ بودجه ۸۶ و باز هم قانون گریزی دولت عدالت محور

خب بهتر شدم. رفتم روزنامه. دوباره کارا شروع شد. گزارش نوشتم. اول از همه هم رفتم سراغ دولت! بله گزارش تفریغ بودجه سال ۸۶ که توسط دیوان محاسبات بررسی شد و مشخص شد که دولت بیش از ۵۴ درصد در مورد بودجه سال ۸۶ تخلف داره و هزینه ها رو در جای خودش مصرف نکرده. بالاخره دیوان محاسبات به ریاست رحمانی فضلی تنبلی رو کنار گذاشته و در مدت اخیر بعد از گزارش بهمن ماه خود در مورد بودجه سال ۸۵، اینبار گزارش سال ۸۶ رو هم ارایه داده. هر چند، بماند که قرائت این گزارش که قانونا باید توسط مخبر کمیسیون برنامه و بودجه قرائت بشه به مذاق خیلی ها خوش نیومد. چون قرائت این گزارش رو در صحن علنی مجلس، ضد تبلیغات علیه دولت، اونهم در آستانه انتخابات می دونستند. اما به هر حال این گزارش جالب و خواندنی و قابل دفاع از نظر کارشناسی، قرائت شد و... ! گزارشی رو که نوشتم  اینجا(+) گذاشتم.

در نوروز، "ایجا" را از دست ندهید!

سایت "ایجا" ویژه نامه نوروزی خود را چند روزی است که منتشر کرده است. ایجا که بیشتر به همت دوستانی چون مهدی بازرگانی و فرشید قربانپور اداره می شود،  در این شماره  پرونده های جالب و خواندنی  برای علاقمندان و خوانندگان خود ارایه کرده است.

بنده هم به عنوان عضوی کوچک از این سایت با چند مطلب در خدمت دوستان بوده ام که به این شرح است:

دور و نزدیک انتخابات

۱- انتخابات ریاست جمهوری سال آینده از ویژگی خاصی برخوردار است. این ویژگی نه در اصول و موازین انتخاباتی که باز هم در حوزه ی مسایل اخلاقی اتفاق می افتد. اگر در انتخابات گذشته تاکنون شاهد رواج بداخلاقی های سیاسی و یا بهتر بگویم رواج تخریب بین جریان های سیاسی موجود و نیز حضور امدادهای غیبی حین انتخابات وجود داشته و دارد، انتخابات جدید شاهد پدیده ی جدیدی در حوزه ی اخلاق سیاسی هستیم. "لج بازی سیاسی" موضع اتخاذ شده برخی اشخاص حقیقی و حقوقی در این انتخابات است که در مدت اخیر شاهد آن هستیم. این لج بازی ها از طرفداری عجیب و غریب کرباسچی، دبیرکل کارگزاران (حزبی که طرفدار سیدمحمد خاتمی است) از کروبی، شروع تا مخالفت برخی اصلاح طلبان که در برهه های مختلف انتظار عبثی را از رییس جمهور سابق برای کارها و اقدامات شخصی خود می دیدند مانند عباس عبدی و برخی دیگر از احزاب جبهه اصلاحات نام برد. مانند اعلام حمایت انجمن اسلامی(طیف علامه) برخی از دانشگاهها که از منتقدین سیاست تسامح و تساهل خاتمی بودند، از کاندیداتوری میرحسین موسوی! و همینطور اعلام حمایت برخی روزنامه نگاران(گروه آقای قوچانی) از کروبی به دلایل و منافع کاملا شخصی و جناحی!

در این که هر کدام از افراد حق انتخاب دارند که کاندیدای مطلوب و مورد نظر خویش را بر اساس علایق شان انتخاب کنند شکی نیست. اما بروز چنین رفتارهایی از سوی هر کدام از این افراد که البته داعیه دار بسیاری از اصول و قواعد در حوزه ی اخلاق سیاسی هستند، جالب است. انگار که هشت سال اصلاحات فرصتی بوده تا آنان دریابند که چه کلاه گشادی از این واقعه سرشان رفته و اینک در زمان انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری، به قصد تلافی و همزمان با کاندیداتوری خاتمی، حمایت های معنی داری را از تعدادی از کاندیداها می کنند که البته فعالان این وادی از چرایی آن باخبرند. هر چند که برخی تحلیلگران وجود چند کاندیدا از جبهه اصلاحات را هم به نفع انتخابات می دانند و هم آرای متعلق به سه کاندیدای اصلاح طلب را بدون هیچ شباهتی به هم می دانند که البته در گرایش متفاوت و مرز بندی مشخص سه کاندیدا، کروبی و موسوی و خاتمی، حرفی نیست. اما تعدد کاندیداها صرفا نمی تواند بدون آثار منفی باشد و مسلما بخشی از آرای عامه مردم که کروبی و موسوی و خاتمی را در یک گروه می بینند (و با عرض پوزش،اصطلاحا هنوز هم جبهه اصلاحات را از سروش تا گوگوش) می دانند رای خود را بین این سه تقسیم می کنند و بنابراین نمی توان اینگونه تصور کرد که بخشی از آرا بین این سه تقسیم نخواهد شد! که اکنون این اتفاق افتاده و تقسیم آراء برخلاف تصور تحلیلگران که وقوع آن را بیشتر در سطح عامه پیش بینی می کردند، اکنون در سطح روشنفکران، سیاسیون و... اتفاق افتاده است. هر چند که هر فرد حق انتخاب دارد اما رفتاراین تعداد از افراد به جز این که بازگو کننده لج بازی سیاسی آنان با شخص خاتمی، بخاطر برآورده نشدن حوائج شان است، روند قهقرایی را طی می کند. از واکس زدن کفش آقای کروبی گرفته تا... معلوم نیست تا آن زمان چه کسی گوی سبقت را اظهار نظرهایی اینچنین، از بقیه خواهد برد. خیلی دوست دارم بدانم میزان تزلزل آرمان های این تعداد از افراد چقدر است که تحقق آن را در قد و قامت کسانی می بینند که در حد و اندازه های ریاست جمهور معمولی نیستند، چه برسد به نیمه آرمانی!

کوتاه سخن آن که اصلاح طلبان از تجربه ی تلخ انتخابات شوراها و ریاست جمهوری و مجلس و اختلافاتی که منجر به شکست شان درس های لازم را نگرفته اند و هنوز برخی منافع ملی را به روند فعلی ترجیح می دهند. هر چند که برخی کبک خوش خیالی شان را در برف فرو کرده اند و می گویند: نه از اختلاف خبری نیست. انگار که بقیه نمی فهمند!

2- انتقادهای زیادی به خاتمی داشته و دارم. مانند بسیاری از دوستانی که در این زمینه با هم هم رای و عقیده هستیم. چند ماهی است که به دعوت دوستان در ستادهای حامی خاتمی و جبهه مشارکت پاسخ منفی داده ام. اما فکر کردم که به شخصه می توانم تا سالها از فلانی و فلانی انتقاد کنم. بی آنکه هیچ کاری در محدوده علایق و انتظارات خودم انجام داده باشم. بنابراین از آن جایی که لج بازی سیاسی ندارم و جنس انتقادهای من و امثال من از جنسی دیگر است، اینبار به دعوت دوستان لبیک گفتم با امید به این که فعالیت های خودم و بقیه  موجب اطلاع رسانی عموم جامعه شود و من ِ فعال اجتماعی، یا سیاسی، یا روزنامه نگار و زندانی سیاسی و... تنها دغدغه ی آزادی و دموکراسی و عدالت و صلح و برابری خواهی نداشته باشم. فقط یک میلیون نفر به دنبال اصلاحات نباشند و فقط نظاره نکنند که خاتمی و آن چند نفر دارند برای اصلاحات چه می کنند؟ این بار همه با هم بیاییم و هزینه پرداخت کنیم. آنوقت انتقاد ما از برخی تسامح و تساهل ها و کارشکنی ها جنبه ی بهتری به خود می گیرد. مسلما من هم کاندیدای مطلوبم شخصی غیر از خاتمی است اما در شرایط حاضر اولویت اولم "نه" به احمدی نژاد و هر رییس جمهوری که عزت و احترام ایرانی ها در سطح بین المللی و ملی ارتقاء می دهد است. خوشحالم از این که اینبار عقلانیت (از سر اجبار) سیاسی ما را مجبور به حمایت و رای به هاشمی نمی کند، اما متاسفم که همه از ترس وقوع سوم تیری دیگر به خاتمی پناه برده ایم. هر چند خاتمی شخصیتی بس بزرگ و بالا دارد، اما در عرصه ی سیاست جای "وسط باز"ی و تعارف و ... نیست. خودش که می گوید اینبار اینگونه نیست. اما به هر حال ما می خواهیم یک "نه" بزرگ به افراطیون پوپولیست بگوییم و این هدف ماست. و چه بهتر که از بین سه نامزد اصلاح طلب کسی را انتخاب کنم که در عین حال که از حداقلی هایی برخوردار است، نه با ادبیات دهه ی 60 حرف بزند و نه هزار مشکل و بده بستان سیاسی و باندی داشته باشد که پای خودش هم گیر باشد و هر کدام از آن ها سرعت گیر بلندبالایی در متوقف کردن اصلاحات باشد!!

روز پنج شنبه همراه بچه های ستاد 88 به تهران رفتیم. مراسم جالبی بود. مشروحش را در (اینجا) بخوانید.

3- باز هم در این شلوغ پلوغی انتخابات، خبرهای مهم تری گم شده اند. چهارشنبه هفته گذشته، یکی از زندانیان رشت سنگسار شد... غیر انسانی و چندش آور است. هر چقدر هم قانونی باشد، برای من غیرقابل هضم و درک است. سنگسار تا به حال چند نفر را از وقوع جرم منع کرده؟ چقدر برکت به زندگی ما ارزانی داشته؟ و چقدر قلب هایی را از سنگ ساخته؟ اگر قباحتی ندارد، در ملا عام اجرا شود تا طرفداران این تئوری با چشمان باز به انسانیت نداشته ی  خود خیانت کنند و متلاشی شدن و تکه تکه شدن همنوع و مجرمی که از حقوقی برخوردار است را ببینند!! من که طاقت ندارم.

پی نوشت: می خواستیم از خاتمی عبور کنیم به احمدی نژاد رسیدیم و سپس سر از واکس زدن کفش آقای کروبی درآوردیم... در این کشاکش بحران همچنان خیرا عاقبه الامور می طلبیم!

۱- قطع پنج هزار اصله درخت در هفته منابع طبیعی در رشت!

همزمان با روز درختکاری و روز منابع طبیعی، به دستور مسوولین دانشگاه آزاد رشت تعدادی با اره های برقی به جان درختان جنگلی منطقه لاکان رشت (واقع در انتهای جاده لاکان- در محوطه ای که می گویند وابسته به واحد پژوهشی آموزشی دانشکده کشاورزی دانشگاه آزاد است) می افتند و حدود پنج هزار اصله درخت را قطع می کنند. یکی از شهروندان فهیم رشت بلافاصله بعد از اطلاع از این جریان با گرفتن عکس و فیلم به دفتر روزنامه مراجعه می کند و پس از پرس و جو متوجه می شویم بله متاسفانه این فاجعه اتفاق افتاده است! در منطقه ای به طول پنج کیلومتر و عرض ۴۰ متر! که البته این اتفاق آنقدر ناگهانی بود که فعالین و دوستداران محیط زیست هم از آن اطلاع نداشتند.

تا این لحظه مسوولین منابع طبیعی برای جبران اهمال و کوتاهی از انجام وظایف خود (مثل همیشه)، از دانشگاه آزاد شکایت کرده و البته با تنظیم پرونده ای با قطع ۲۰۰اصله درخت!!! آن را به مراجع قضایی تسلیم کرده اند. اما مسوولین دانشگاه آزاد همچنان انکار می کنند.

گزارش این ماجرا در روزنامه خودمان نوشتم. عکس ها و شرحش را می توانید در"اینجا"  بخوانید.

۲- در این فضای پرترافیک انتخاباتی و هیاهوی مربوط به آن خیلی خبرها گم می شود. البته که این حوادث و رویدادها همیشه گم است اما گاهی مسایلی مثل انتخابات بهانه ای می شود برای بیشتر از یاد بردن. این وقایع متعدد است. اما به اختصار می گویم: دیروز ۸ مارس، برابر با روز جهانی زن بود! اینقدر ناگفتنی در این زمینه دارم و داریم که همان بهتر که نگویم... فقط یک نکته: آیا ما (منزوی ها) با وقایع و رویدادهای جهانی همراه بوده و در معادلات آن نقشی ایفا می کنیم که...! و خبر دیگر این که باز هم شاهد مرگ یک ایرانی در زندان بودیم. امیر حسین حشمت ساران درگذشت. به همین سادگی! و این کهنه خبر گم شد! همینطور خبر تصویب کلیات لایحه بودجه سال 88 کشور با حذف یارانه ها و اعداد و ارقام ناپلئونی! می گویند از تیرماه به هر ایرانی 22 هزار تومان تعلق می گیرد تا با این مقدار جبران تورم 60 درصدی بعد از حذف یارانه ها شود! حتما کفاف می کند دیگر!چه اصراری است!

۳- این ایام انتخاباتی چقدر زیاد شده اند "تشنگان خدمت- نه شیفتگان قدرت..."! مثل همان تشنگان قدرتی که برای خدمت، جهاد سازندگی تشکیل دادند و به مناطق شهری و روستایی دور افتاده رفتند و بعد تبدیل شدند به شاخه عمرانی و اجرایی حزب تشنگان خدمت (حزب جمهوری) در شهرها و روستاها و عضو گیری کردند و ...

پ.ن: فالله خیرا عاقبه الامور... (خودمان که نمی توانیم!)

نسخه های سوخته و نخ نما شده خبرگزاری فارس

روزهای اخیر شاخک های خبرگزاری های وابسته به اقدارگرایان و اصولگرایان فعال شده است. آن ها گزینه های مختلفی را برای تخریب اصلاح طلبان حامی خاتمی و شخص خاتمی شروع کرده اند. دامنه ی این مسایل از تهدید به ترور خاتمی در روزنامه کیهان گرفته تا خبرهای داغ خبرگزاری های وابسته به این جریان، خصوصا خبرگزاری فارس در امتداد است.

نوع خبر نویسی و ساختار کار این خبرگزاری برای تخریب جناح مقابل هر چند از دید تیم خبرگزاری فارس، حرفه ای است اما به نظرم روش های به کار رفته برای تخریب آن قدر نخ نما شده و سوخته است که تنها راه باقی مانده برای آدم از اینهمه حماقت رسانه ای فقط خندیدن است!

شاید بارها دیده اید که این خبرگزاری استادِ (مثلا) ساخت ویژه نامه است! این ویژه نامه ها از عماد مغنیه شروع تا پرتاب لنگه کفش و رجب طیب اردوغان امتداد می یابد. برای درست شدن این ظاهرا ویژه نامه ها لازم نیست زحمت زیادی بکشند. فقط کافی است یکی از افراد سیاسی و اجتماعی (حتا آنها که سالهاست نسل شان منقرض شده) سخنی را در محکومیتِ یکی از افراد جناح مقابل به غیر حرفه ای ترین شکل بیان کنند یا مثلا یکی از شهروندان اروپایی و امریکایی به فلان سیاست مدار غربی فحش و ناسزا بگویند. آنوقت دیگر کار تمام است. شاخک های خبرگزاری فارس فعال می شود تا از بغال سر کوچه تا فلان فعال سیاسی در زاهدان و حلبی آباد، برادران عسگراولادی و چماقدار سابق و مسوول فرهنگی فعلی و غیره پرس و جو کنند که نظرشان در مورد فلان حرف یا فلان گفته از سوی کسی که سوژه ویژه نامه شان انتخاب شده چیست؟! آنوقت دیگر ویژه نامه خودبخود تشکیل شده است.

ضد خبرگزاری فارس که احساس می کند واقعا خبرگزاری است، نه شعبه ی دوم ستون نیمه پنهان "کیهان"! بعد از اعلام کاندیداتوری سید محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری فعالیت تخریبی اش را در این زمینه بیشتر کرده است. به جز طرح مساله ی اختلافات خودپرداخته بین خاتمی و کروبی و موسوی و... و در این بین حمایت (بخوانید شیر کردن) شیخ جنجالی و دبیر کل حزب اعتماد ملی و دامن زدن به این مساله، انعکاس مغرضانه و متفاوتی را از مراسم سخنرانی چهرهای دینی اصلاح طلب آغاز کرده است. به عنوان نمونه انعکاس غیرواقعی سخنرانی دکتر آغاجری و مجتهد شبستری نمونه ی بارز غیرحرفه ای گری در عالم سیاسی و خبری است. این که مدیران این خبرگزاری به هر شکل و سیاقی که بخواهند خبرها را بازتاب می دهند تا مردم را از عواقب انتخاب خاتمی در انتخابات آگاه کنند! القای این که بعد از حضور خاتمی دوباره افراد موسوم به تندرو خواهند آمد و باز هم به زعم آنان موجبات انحراف دین در جامعه فراهم خواهد شد، توهین به مقدسات را شروع خواهند کرد و... در نهایت کل جامعه را به انحطاط و تباهی خواهند کشید. بنابراین خبرگزاری فارس با اطلاع رسانی در این زمینه به کمک جامعه می آید تا ملت انقلابی و مسلمان را از انحراف و تباهی نجات دهد.

جلل الخالق! اینهمه اقدام و رسالت سنگین رسانه ای را خبرگزاری فارس انجام می دهد؟ آنهم در این بلوایی که می خواهند اصلاح طلبان دین و ایمان مردم را با چند سخنرانی از بین ببرند؟!!

این که چه کسانی این خبرگزاری را ساپورت مادی و معنوی می کنند زیاد نسخه ی پیچیده ای نیست. کاری هم به این مساله نداریم. اما در ایامی که اغلب سایت های جناح اصلاح طلب و حتی مستقل به راحتی و یکی پس از دیگری فیل.تر می شوند و جناح حاکم با دارا بودن رسانه ی غول پیکری چون رادیو و تلویزیون عملا راه را بر هر گونه صدای غیرخودی (و نه مخالف) بسته است، خبرگزاری فارس هم در این آب گل آلود بیش از هر زمانی دیگری ماهیانی می گیرد که نه محصول زحمت خود که محصول الطاف بی پایان اشخاص حقیقی و حقوقی است که تخریب سیاسی و اخلاق ضد رسانه را ترویج و حمایت می کنند.

اگر در زمان دولت گذشته برخی با برخوردهای فیزیکی برنامه های خود را پیاده می کردند اما همین ها اکنون برنامه های خود را به حوزه ی مسایل فرهنگی و نوشتاری هم رسانده و همفکران این جبهه ابتدا با دادن مجوز برگزاری مراسم های  جناح مقابل، و سپس انعکاس اخبار آن به شکلی غیرواقعی و جهت دار سعی در سمت و سو دادن اهداف خود در حوزه ی رسانه ای هستند. حتی بدون آن که فایل صوتی مراسم را به مخاطب ارایه کنند! نمی دانم احترام به شعور مخاطب در خبرگزاری فارس تا چه حد است و آنان برای مخاطبین خود تا چه حد ارزش قایلند، اما  بد نیست که مدعیان دفاع از هویت دینی و مذهبی مردم ایران حداقل فایل صوتی مراسم های به زعم خودشان ضد دینی را تهیه کرده و در اختیار مخاطبین قرار دهند تا آنان بعد از شنیدن آن بر اساس شعور خودشان قضاوت کنند. نه این که از زبان آقای رامین(مشاور رییس جمهور) یا دبیر جامعه اسلامی یا بسیج یکی از دانشگاه های کشور حکم قطعی بشنوند که فلان مطلب یا گفته توهین به مقدسات است و تازه قبل از این که خود جرم مشخص شود به پررویی تمام حکم بدهند که اقای خاتمی و... نسبت خود را با این تندروها مشخص کنند و غیره و ذالک. به جز این مساله چیزی که تعجب برانگیز است این که آیا مسوولان ذیربط و آنهایی که باید بدانند، خبر ندارند که قرار است چنین مراسمی آن هم با هتاکی به ساحت مقدس پیامبر اکرم (ص) برگزار شود؟ به راستی اگر افرادی چون مجتهد شبستری و سروش و آغاجری افراد ملحد، ضد دین و به تعبیر فارس عناصر روشنفکر نمای غربی هستند و احتمال چنین سخنانی از آن ها می رود چرا به برگزاری چنین مراسمی با سخنرانی آن ها آنهم در مملکت اسلامی به این آسانی مجوز داده می شود؟ !

راه دور نرویم. در همین چند سال گذشته در اقصی نقاط کشور، علی الخصوص دانشگاهها هر مراسمی که قرار بوده با حضور یکی از چهره های اصلاح طلب مثل دکتر عبدالله رمضان زاده یا رضا خاتمی و... در جایی برگزار شود، مجوز برگزاری اش را نمی دادند و فعالان سیاسی مجبور به برگزاری مراسم در مکان هایی نا مناسب و خصوصی و کوچک از لحاظ امکانات می شدند. توجه کنید که قرار نبوده که در این برنامه ها از مسایل دینی یا به تعبیر اصولگرایان ضد دینی و یا علیه نظام صحبتی شود. عمده انتقاد این سخنرانان در این برنامه ها عموما حول محور مسایل اقتصادی و اجتماعی و انتقاد به دولت بود که همین ها را هم بر نمی تابیدند و مانع از اجرای آن می شدند. این فشارها بر دانشجویان عضو سازمان ادوار تحکیم وحدت(طیف علامه) بیشتر از اصلاح طلبان سابقا در قدرت بوده است. با این حال عجیب نیست که مثلا به مراسم ضد دینی و برنامه ای که قرار است در آن به شخصیت های دینی توهین شود به راحتی مجوز می دهند و از سخنرانی مجتهد شبستری در دانشگاه هم ممانعت به عمل نمی آورند. در حالی که طبق تفسیر آقایان از قبل موضع این چهره ها مشخص است؟!

با خودمان رو راست باشیم. بهتر نیست خبرگزاری فارس برای تخریب رقیب حداقل از نسخه های نخ نما شده و سوخته استفاده نکند. یعنی گردانندگان این سایت بعد از این همه سال فعالیت اینقدر نمی دانند، مراسمی که قرار است در آن توهین به مقدسات شود از قبل تمهیدات عدم مجوز به آن اندیشیده شده است؟ واقعا نمی دانند که امکان برگزاری چنین مراسمی چه خصوصی چه غیر خصوصی وجود ندارد؟! آن هم در مملکت اسلامی؟ آنهم در جایی که کشیدن یک کاریکاتور از اعتقادات دینی و نوشتن یک کلمه توهین به شخصیت های مذهبی و معصومین(ع) در آنسوی مرزها موجب اعتراض و راهپیمایی می شود؟ پس اگر واقعا این توهین صورت گرفته خود مردم شعور تشخص آن را دارند و نیاز به صدور حکم آن نیست. هر چند که همگان(چه در جناح مقابل و چه در جناح خودی) واقفند که همه این ها تبلیغات رسانه ای برای مخدوش کردن چهره ی اصلاح طلبان در آستانه ی انتخابات است و نه بیش.

اما چیزی که جالب است این که از این وااسفاها و این وااسلام های برادران و خواهران خبرگزاری فارس در زمانی که اسفندیار رحیم مشایی پدر عروس رییس جمهور و رییس سازمان میراث فرهنگی، وقتی که از دوستی با رژیم غاصب اسراییل دم می زند و به آن افتخار هم می کند و یا در مراسم رقص در ترکیه و... شرکت می کند، خبری نیست! و معلوم نیست رسالت دینی گردانندگان این سایت برای هدایت ملت ایران به کجا می رود؟! یا بعد از طرح سوالات توهین آمیز و خلاف شان پیامبر اکرم در آزمون ضمن خدمت فرهنگیان (سال ۸۵) در زمان وزارت فرشیدی در دولت ارزشی نهم! این رسالت چرا سکوت می کند؟

باز هم به این کلمه رجوع می کنم که می دانیم و می دانید که تمام این شایعه پراکنی ها و دروغ پردازی ها در بنگاه های خبری اقدارگرایان ریشه ای ندارد جز انتخابات ریاست جمهوری دوره دهم. جالب این که با وجود این همه بداخلاقی های سیاسی، هیچکدام از مسوولین بلند پایه موضعی راجع به این مساله نمی گیرند که چرا بعد از گذشت سه دهه از انقلاب ما امروز به اینجا رسیدیم؟ چرا کاری که ما می کنیم در هیچ کجای دنیا، حتی به زعم برادران دینی بلاد کفر مانند امریکا و اروپا هم با هم نمی کنند که ما به اصطلاح برادران و خواهران مسلمان و دینی می کنیم؟! اما نکته ای دیگر و آن این که نسخه های خبرگزاری فارس برای تخریب رقیب بسیار نخ نما شده و سوخته است. حداقل طیف زیادی از جامعه برخی برخوردهای فیزیکی را در دوره ی دولت هشت ساله اصلاحات به یاد دارند. حال این تخریب های ناشیانه، تداوم همان روند منتها به شیوه ای دیگر است و البته مصیبت بارتر این که الان این گفتمان رایج اقتدار گرایان به حوزه ی فرهنگ و رسانه کشیده شده و در جای جای شبکه های خبری آن ها یافت می شود. از اخبار 20:30 تلویزیون گرفته تا خبر جعلی بودن مدرک دکترای خاتمی در خبرگزاری دولتی ایرنا تا دروغ پراکنی های روزنامه ایران و ناتو خواندن همه ی حرکت های جناح مقابل در روزنامه کیهان تا خبرگزاری فارس و رجا نیوز و همینطور یادداشت های داغ خانم رجبی! خودم را در حدی نمی دانم که حتی در این نوشته به طور کلی خبرگزاری فارس را محکوم کنم. به هر حال در موقعیتی که بسیاری از شعارهای انتخاباتی رییس جمهور به تحقق نپیوسته و اکنون ناکارآمدی اقتصادی دولت نهم راه را برای انتقاد اصلاح طلبان از افزایش شکاف طبقاتی و رشد نرخ تورم و ... گشوده است، شاید خبرگزاری فارس برای حمله به جناح مقابل چاره ای جز پناه جستن به برخی افرادی که حتی بر روی اسامی آنان در جامعه حساسیت کاذب و القایی وجود دارد، نداشته باشند. قطعا آنها پشت این اقدامات خود انگیزه های محکم و چشمگیری دارند و بعضی اوقات افراد کارهایی می کنند که شاید بعدها به نادرستی اقدام خود پی ببرند، اما فقط درخواست می توانم بکنم که دوستان خبرگزاری فارس! لطفا برای تخریب به شیوه های مدرن تری روی بیاورید که از این شیوه های سوخته ی فعلی هر تازه کار و مبتدی سر در می آورد که اوضاع از چه قرار است و عیار رسالت خبررسانی شما در آگاهی بخشی به جامعه تا کجاست...!

آنوقت شاید بتوانیم دعا کنیم که اجرتان نه با خدا، که با حامیان شما باشد.

>> برای نمونه لینک های مرتبط در این خبرگزاری:(+ و + و + و + و +و...)

 >> یک روز بعد از این نوشته خبرگزاری فارس اقدام به گذاشتن فایل صوتی سخنرانی مجتهد شبستری در دانشگاه صنعتی اصفهان کرده است. این اقدام در واکنش به انتقادات صورت گرفته توسط شبستری و سایر منتقدین انجام شده است. من که توهینی ندیدم! بد نیست شما هم گوش دهید (اینجا)

 >> واکنش محمد مجتهد شبستری به انعکاس اخبار تحریف شده از سخنانش (اینجا)

 >> بازتاب  یادداشتم در ایجا (+)

یاری نیوز هم فیلتر شد...

هورا برای تیم ما!

خاتمی به ترور تهدید شد...

هورا برای تیم ما!

اختلاف افکنی در اردوگاه اصلاح طلبان کار هر روزه آنهاست...

هورا برای تیم ما!

آمدن میرحسین موسوی در کنار کروبی آخرین امید آنهاست...

هورا برای تیم ما!

------               -------           -------

ما بر سر مواضع خویش ایستاده ایم و آنها هم...

اما

"گیرم که می زنید گیرم که می کشید

با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید؟" **

ما می خندیم به نگرانی های خواب آشفته کن آن ها

ما می نگریم به بازی سیاسی و  آماتور  آنها

و می خندیم! و هستیم!

پس باز هم "هورا برای تیم ما!"

-----------------------------------------------------------

*بخشی از کتاب "مردی بدون کشور- کورت وونه گات"

**بخشی از شعر زیبای "خسرو گلسرخی"

>> لینک مرتبط (اینجا)

>> یادداشت بوی خاک

ما را به روزهای پر از حادثه عادت دادند!

از آنجایی که نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی هستیم! و از آنجایی که جمهوری اسلامی نه یک کلمه بیش و نه کلمه کمتر هستیم!، و از آنجایی که به ما گفته اند به شخصه و با هم می توانیم دولت تعیین کنیم اما مثل خیلی ها نمی توانیم تو دهن بعضی بزنیم(چون زورمان نمی رسد)! و... خیلی مسایل دیگر، تصمیم گرفتم که با وجود انتقادات زیادی که به خاتمی دارم اما بنا به وظیفه ی شغلی و علاقه ی شخصی در همایش حامیان جوان خاتمی شرکت کنم و همینطور به رای به خاتمی فکر کنم. دلم برای خودم نه، برای نسل ام نه، برای کادر کوچولوی شناسنامه ام خواهد سوخت که باز هم در انتخاباتی دیگر مهر شرکت خواهد خورد تا به این وسیله ثابت کنم یک برگ رای فقط سهم من از دموکراسی است و نه بیش تر و بنابراین این برگ رای را باید به هر ترتیبی پرکردن. یعنی بین بد و بدتر. اما یک نکته و آن این که بعد از پیروزی خاتمی نباید بنشینیم و نگاه کنیم دارد چکار می کند. باید بیش از هرزمان دیگر نظارت کنیم و هرجا خطا رفت و به تسامح و تساهل نزدیک تر شد فریاد بزنیم.

در همایش یاران جوان خاتمی پر از شمع و گل و پروانه بود، باز هم همان شعر و سرودها و آزادی و دموکراسی و آرمان و... تکرار شد و بازهم فردی قدیس شد و آن دیگران ابلیس! به یاد روزهای اول مان افتادم. یاد آن شورهای بیش از شعور. امروز اما هیچ طوری نشدم. حتی فریاد آزادی و دموکراسی و شعر و سرود و... هم اندکی نلرزاندم. نمی دانم چرا؟ هر چند که همین جملات و دغدغه های مشترک باز هم ما را دور هم جمع کرد تا باز هم اول ماجرا ازشمع و گل و پروانه بگوییم و بعد از حاجی و کفن پوش و هر 9 روزیک بحران...! و سر آخر مدینه النبی و عبور از هیچکس! بگذریم...

چه خوب بود که جوانان حامی خاتمی، متشکل از جوانان مستقل اصلاح طلب حالا که دوست دارند رخت نویی را به قامت اصلاح طلبی کنند، دیگر در مراسم هایشان از مدیران سابق اصلاح طلب و غیره با کارنامه مشخص برای سخنرانی استفاده نکنند. (چنانکه خودشان هم تمایل زیادی برای سخنرانی نداشتند) شاید به جز یک برگ رایی که تنها سهم ما از دموکراسی در ساختار حاکمیت ایران است، یک حرف و گفت و گوی رودررو و بی پرده سهم ما از دموکراسی در جمع های خودمانی باشد. ما خسته ایم از این همه سخنرانی. هشت سال شنیده ایم بس است. حالا دیگر ما باید بگوییم آنها بشنوند. در این رابطه بیشتر و کاملتر خواهم نوشت.

روی تیزر تبلیغاتی خاتمی شعری نوشته بودند به این مضمون:

سید از فصل خزان سایه ی خرداد بیار/ ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم

عادتمان داده اند به روزهای پر از حادثه...!

 گزارش این مراسم را در ادامه بخوانید:

(با تشکر از کامیار چایچی عزیز که عکس ها را برایم ارسال کرد)

 >>بازتاب در یاری نیوز

 خاطرات روزهای انقلاب

"من مخالف آمدن آقای خمینی به پاریس بودم. چون پاریس چهارراه اطلاعات و افکار بود. در این چهارراه اگر کم و زیاد کنی، رفتی. اگر یک حرف نابجایی بزنی و یک صحبتی بکنی که بشود آن را مایه کرد، این ها برد را باخت می کنند. بعدها که اسناد سفارت آمریکا و کتاب سولیوان منتشر شد دیدیم شریف امامی اسباب تبعید آقای خمینی را از نجف به پاریس فراهم آورده." " آن ها معادل همان نگرانی های من، به آمدن او به پاریس امید بسته بودند. معلوم شد بیرون کردن آقای خمینی از عراق پیشنهاد شریف امامی بوده است. به این امید که وقتی او می آید به پاریس چند تا [...] می گوید و چند مصاحبه می کند. در آنجا سوال هایی کذایی را از او می پرسند و او هم جواب هایی را که آن ها دلشان خواست می دهد و بدین ترتیب کار ایشان تمام می شود و مردم دور و بر او را رها می کنند و موج می خوابد."

" نشستم 19 سوال و جواب را که به اصطلاح سوال های اصلی راجع به انقلاب ایران بود طرح کردم و بردم پیش (آقای) خمینی. گفتم می خواهم روبه رو حرف بزنم. گفت: کسی توی اتاق نیاید. گفتم: اینجا جایی است که می گن یک خبرنگار زبده و زرنگ است، کسی است که می گن نقش شیطان رو بازی می کند. آن ها یک سوال هایی را مطرح می کنند که شما را بپیچونند و از شما جوابی را که می خواهند در می آورند. بعد آن را می گذارند توی بوق و کرنا و بیچاره تان می کنند. این سوالات اینجاست و این هم جواب هایش. مصاحبه لازمه ی انقلاب است. اگر نمی توانید یک ترتیب دیگر بدهید. پیروزی یا شکست انقلاب در گرو مواضعی است که شما در روزهای تعیین کننده اتخاذ می کنید. اگر می خواهید انقلاب شکست بخورد و شما به جمع تبعیدی های فرنگ بپیوندید، مختارید وگرنه باید در این 19 مساله جواب ها کاملا روشن باشد. طوری که مردم با هر نوع علم و اطلاع و باور و عقیده مذهبی به طور روشن بدانند وضعشان در رژیم اسلامی چگونه خواهد بود و چون مردم شما را مرجع تقلید می دانند و سیاستمدار نمی دانند، قول شما را فتوای دینی و نظری می دانند که به طور قطع به اجرا در می آید. با روشن شدن جواب ها همه با جان و دل و تا پیروزی انقلاب می ایستند و رژیم شاه به طور قطع سقوط می کند. یکی دو روز بعد گفت: من آن ها را مطالعه کردم و درست است و همین طور عمل می کنم."

" کمیسیونی تشکیل شده بود که سوال ها را می گرفت و جواب ها را تهیه می کرد و آقای خمینی آن ها را می خواند. همانطور که آقای اشراقی بارها گفتند همواره آقای خمینی می پرسیده که آیا این جواب ها را بنی صدر موافقت کرده یا نه؟"

"ما یک چیزی را موفق شده بودیم که کسی تا آن زمان موفق نشده بود و آن اینکه همین بیان از اسلام را از زبان یک مرجع تقلید گفتیم. بیان اسلام دین آزادی است و اسلام بیان آزادی است را از زبان او گفتیم . تا اینجا موفق بودیم و..."

"در پاریس هر روز حاج احمد آقا پیش من می آمد و می گفت: آیا تحلیل شما، شما را واقعا به این نتیجه رسانده است که شاه می رود؟ نکند در پاریس زمین گیر شویم؟"

و سرانجام رهبر انقلاب ایران در میان استقبال پرشور مردم از پلکان هواپیما پایین آمد و در سیل جمعیت گم شد.

"وقتی از هواپیما خواستیم بیرون بیاییم، مثل این که برادر وی بود و آقای مطهری ایشان را گرفتند در وسط خود و بردند، مثل این که وظیفه ی روشنفکرها تمام شد و تا پای پلکان هواپیما بود. مثل این که از همانجا یک جریان پایان یافت و  جریان دیگری شروع شد." *

*بخشی از کتاب "درس تجربه"- خاطرات سید ابوالحسن بنی صدر ،انتشارات انقلاب اسلامی-شهریور 80

>> خاطرات روزهای انقلاب- ماجراهای ناگفته انقلاب

>>خاطرات روزهای انقلاب- آواره گردی محمدرضا پهلوی و فرح

 >>خاطرات روزهای انقلاب- مخا‌لفت با دولت بازرگان کفر است

سگ نخرید، دنیا درست می شود!

من بوش (و بسیاری از سیاست مداران بزرگ دنیا در امریکا و اروپا را) آدم احمقی می دانم و به نظرم اقدامات نابخردانه ی وی موجب بدتر شدن وضعیت استقرار دموکراسی در کشورهای غیر دموکرات شده است. وی به نوعی از منفورترین چهرهای سیاسی دنیاست که به اعتقاد امریکایی ها ارج و منزلت شهروندان امریکایی را در دنیا پایین آورده است. اما به نظرم وی (یا هر کس دیگری که رییس جمهور آمریکا یا سایر کشورها باشد) چه احمق باشد چه نباشد، حق دارد زندگی شخصی اش را همانطور که دوست دارد پی بگیرد.

اما واقعا خنده دار نیست که آقای جنتی در نمازجمعه این هفته ی تهران، قصد خرید یک سگ توسط رییس جمهور آمریکا برای دخترش را دلیلی بداند برای عدم لیاقت وی و امریکایی ها برای اداره ی امور دنیا؟!

وی همچنین طاقت دیدن مردم مظلوم غزه و صحنه های جنگ که تلویزیون نشان می دهد را ندارد. ای کاش همه ی مسوولان صحنه های واقعی زندگی مردم بدبخت و دهک های پایین جامعه را که در زمان دولت نهم هم فاصله و شکاف طبقاتی شان بیشتر شده و نرخ تورم هم به حدود 30 درصد رسیده را هم از نزدیک یا از طریق یک رسانه ی مستقل می دیدند و آنوقت از آقای احمدی نژاد به خاطر اقدامات قهرمانانه اش در دشمنی با ابرقدرتهای دنیا اینقدر هیجان زده نمی شدند!

جالب است. هنوز برنامه ی چهارم توسعه به اتمام نرسیده و هیچ کدام از شاخص های اقتصادی و ... این سند به دست نیامده آقای جنتی و بقیه حالا صحبت از برنامه ی پنجم توسعه و لزوم اجرای آن می کنند. اما سوال این است که آیا مگر برنامه ی چهارم توسعه اجرا شده که می خواهید برنامه پنجم را تدوین و مثلا اجرایی کنید یا کنند؟ مثل این که کسی کلاس اول ابتدایی مردود شده باشد ولی با پرروییِ تمام بخواهد در سال دوم ابتدایی ثبت نام کند! در حالی که سال اول فقط در جا زده است! اینهمه که از اجرای برنامه عقب گرد داشته ایم رشد اقتصادی، صنعتی، علمی، عدم وابستگی به نفت و... بسیاری از سیاست های پولی و مالی سیر قهقرایی را طی می کند، شمایان کجا بودید که صحبت از برنامه ی پنجم می کنید و ادعا هم می کنید طاقت شکنجه و بدبختی کودکان فلسطینی را ندارید.

رژیم غاصب اسراییل اگر می دانست که چه کمک بزرگی به برخی کرده و با حمله به غزه موجب فراموشی بسیاری از نارسایی های داخل کشور شده است، حمله به این منطقه را متوقف می کرد!  از این جهت "مرگ بر اسراییل" واقعا شعار به جایی است.

اما این ها مهم نیست. مهم این است که ما دنیا را نجات دهیم. به نظرم سند چشم انداز بیست ساله هم رویایی بیش نیست. هر چند نوع برنامه نویسی آن دارای انواع و اقسام اشکال و ایراد است و برخی از برنامه های اقتصادی موجود در کشور را فقط برخی از ابجد خوانان ماقبل تاریخ می توانند بخوانند و بفهمند! اما دولت نهم شجاعت در تصمیم گیری نسنجیده و حمایت از آن را آنقدر دارد که خیالش از همه لحاظ راحت باشد. تصمیماتی که نه تنها شعارهای پوپولیستی اش را عملی نکرد بلکه یکی از اساسی ترین حقوق اساسی مردم، یعنی آگاهی آن ها را نسبت به میزان درآمدهای نفتی و نوع هزینه کرد و محل مصرفش را نادیده گرفت. به همین راحتی.

اما "برنامه گریزی" دولت مهم نیست، مهم نجات همه ی دنیاست که داریم "به فضل الهی" انجامش می دهیم. به شرطی که رییس جمهور آمریکا برای دخترش سگ نخرد! پس، می شود و می توانیم!

کارگزاران هم رفت

ساعت از پنج گذشته است. کارم در روزنامه کم کم رو به اتمام است که ناگهان باخبر می شویم روزنامه کارگزاران توقیف شد! به همین سادگی! به همین سادگیِ مهرورزی دولت نهم، به همین سادگی که این روزها اسراییل کودکان غزه را به خاک و خون می کشد، به همین سادگی ِ درج یک خبر کوتاه از مواضع ادوار تحکیم وحدت در خصوص غزه و سپس توقیف...، دلم طاقت نمی آورد. به فرشاد (قربانپور) و محمدرضا یزدان پناه اس ام اس می دهم. چند بار می نویسم و پاک می کنم. نمی دانم چه بنویسم؟! می نویسم "روزنامه ی کارگزاران هم توقیف شد؟ نگو راست است! دیگر طاقت نداریم. بگو دروغ می گویند. مثل همیشه. دیگر نمی خواهیم در مورد مطبوعات راست بشنویم... " و بسیاری حرف هایی که در قالب یک پیام کوتاه نمی گنجد. آنقدر حالم گرفته است که به همکارم که می گوید یه زنگ به تهران بزن از بچه ها بپرس، می گویم: "نمی توانم! زنگ بزنم چه بگویم؟! بگویم تسلیت به شما (که گنه کرد در بلخ آهنگری، به شوشتر زدند گردن مسگری...!) آن ها الان تو حال خودشان نیستند، زنگ بزنم و چی بپرسم؟! از چه که ما از اول تا آخرش را می دانیم". اما حداقل فرشاد می داند که تا چه اندازه در این موارد اذیت می شوم، خودش می خواهد زنگ بزند.(من را دلداری دهد!) اما خودم تماس می گیرم. در هفته نامه توقیف شده شهروند امروز نشسته است. یادم نیست که چه گفتیم همینقدر می دانم که مرتب به من می گفت: عیبی ندارد!! انشاا... درست می شود." اما خیلی چیزها را نگفتم. نگفتم که شما هم می توانید بروید عین آن چندین هزار خبرنگاری که برای کار در بی بی سی ثبت نام کرده اند ثبت نام کنید. شامل همان آماری شوید که خودتان در جلسه ی روز قبل از توقیف با هاشمی از آن خبر دادید. یعنی بیکار شدن دهها و صدها خبرنگار و دبیر سرویس و سردبیر و... . و فردا به جرم کار در رسانه های خارجی محکوم هم شوید.

 دیگر خیال همه راحت شد. اگر در دولت قبل سرعت آن پیک موتوری آنقدر زیاد بود که می توانست در یک شبانه روز پیغام توقیف دهها روزنامه را به دفاتر روزنامه ها برساند، امروز به علت سهمیه بندی بنزین و احیانا مدیر و مسوول شدن آن راننده ی موتور (!) با یک تلفن و فکس، روزنامه ای یکی دو ساله توقیف می شود و روزنامه ای هنوز متولد نشده می میرد... و چه آسان و بی دلیل این کودکان نورس و تازه مطبوعات قربانی می شوند.

کودکان غزه شب و روز از ترس راکت ها و موشک های اسراییلی خواب ندارند و هر لحظه منتظرند که این بار نوبت کدامشان است که به استقبال مرگ ناخواسته می روند. اینجا غزه نیست. شهر در امن و امان است! اما مطبوعات مستقل کشور هم هر لحظه منتظرند که فردا نوبت کدام یکی شان است که توقیف و بسته شوند، زیر راکت های مهرورزانه کسانی که ادعای نقد پذیری دارند. با این تفاوت که جنگ در نوار غزه بین اسراییل غاصب و مردم بی دفاع غزه است، اما اینجا ما همه ایرانی هستیم و...

به قول فرشاد "عیبی ندارد. انشاا... درست می شود!"

خوشبینی در دسترس نیست!

در باب تغییر به سبک آقای هاشمی

همیشه خوشبینی را دوست داشته و دارم. اما در بعضی موارد هر چه دست و پا می زنم نمی شود. هر چقدر سعی می کنم به این عقل ناقصم بفهمانم دنیا عوض شده و در راستای تغییر دنیا آقای هاشمی رفسنجانی هم عوض شده نمی توانم و نمی شود. این روزها هاشمی خیلی دوست داشتنی شده. از تشکیل دولت وحدت ملی  که زیر سر اصولگرایان است انتقاد می کند. به  سیاست های دولت و انحراف از برنامه های توسعه ای توسط دولت اعتراض دارد. و گویا در برخی موارد (طبق ادعای خود) در زمینه های اقتصادی بهتر از اصلاح طلبان بوده است. هاشمی در مدت اخیر پشت هم هشدار می دهد. توصیه های برنامه محور او جمعی را واله و شیفته خودش کرده است. همینطور خیلی هوای اصلاح طلبان را دارد. اما لعنتی هر کاری می کنم که بیشتر تغییر هاشمی را باور کنم نمی توانم. مرض لاعلاجی به جانم افتاده که به هیچ عنوان مبدل به خوشبینی نمیشود. ( در این زمینه به محمد قوچانی حسودی ام می شود!. یعنی باور تغییر هاشمی و حتی القا همسلک بودن او با اصلاح طلبان درقدرت نه که با کلیت آنان!) .

پی نوشت ۱:چقدر این قسمت از حرف های عباس عبدی را دوست دارم. در باب موضوع "هاشمی بدون روتوش" در مناظره با صادق زیبا کلام که گفت: بنده هيچگاه زير بار اين «مد» نخواهم رفت كه براي جا باز كردن در دل مخاطب چشم و گوش بسته لگد به گذشته بزنم و اسم آن را انتقاد از خود بگذارم. اين بازي‌ها بيشتر شبيه انتقاد از خود نظام‌هاي كمونيستي است. نان «انتقاد از خود فرصت‌طلبانه» را خوردن نان ارزشمندي نيست. «انتقاد از خود» وقتي شرافتمندانه است كه براي تحكيم موقعيت كنوني نباشد، به عبارت ديگر نان به نرخ روز خوردن نباشد. وقتي كسي با صداي بلند از خود انتقاد مي‌كند، و حضار گرامي هم براي او كف مي‌زنند، حتماً شك كنيد كه خرده ريگي در كفش وي است. چند سال بعد هم مجدداً همين بازي را براي سياستهاي كنوني‌اش در خواهد آورد بعلاوه كسي كه مدعي در اكثر موارد اشتباه كرده چرا درسي نمي‌گيرد كه مجددا اشتباه نكند؟!

پی نوشت۲: ایضا حال و روز امروز اصلاح طلبان ظاهرا نقد طلب هم کم از این واقعه اسفناک (انتقاد از خود فرصت‌طلبانه) نیست...!

به سوی افتخار!

نه پیپ می کشم/ نه پاپیون می زنم/ و نه هیچ کنفراس رسمی مرا به رسمیت نمی شناسد/ ای ایستاده در چمن آفتابی معلوم/ وطن من.../ کجای جهان اینهمه پنجره برای تنفس باز شده است...!!! زمانی چه افتخاری بود این نوع شعر گفتن و چه افتخاری بود این محل نگذاشتن های بین المللی...

حالا دارند مقبره ی شاعرش را می سازند تا بیشتر یادمان بماند افتخارات سست گذشته!

پی نوشت: وقتی رییس جمهور به باراک اوباما نامه می نویسد و محلش  نمی گذارد...

وقتی در اجلاس فائو رییس جمهور ایران( احمدی نژاد) و موگابه ی نازنین!( رییس جمهور زیمباوه) را به صرف شام دعوت نمی کنند....

باز هم افتخار می کنیم؟!

"... و هیچ کنفراس رسمی ای مرا به رسمیت نمی شناسد"..... هراتی عزیز؟

از این افتخارات باز هم در راه است... شاید!

هشدار هاشمي را جدي بگيريم

خاتمي ـ نوري، عقلانيت سياسي يا انديشه آرماني؟