چه باید کرد؟!

باز هم تردید اصلاح طلبان برای تحریم انتخابات!!

از هیات های اجرایی، هیات های نظارت،شورای نگهبان، دولت، و... تمام عوامل پشت پرده و پس پرده و عوامل داخلی و خارجی که با چشمان تیزبین خود توان مشاهده ی التزام عملی و یا عدم التزام عملی افراد به هرچیزی را دارند و کمک زیادی به رد صلاحیت فله ای نامزدهای انتخاباتی خصوصا اصلاح طلبان کردند تشکر می کنم.همینطور ازجناب آقای بوش که اعلام حمایت به موقعی از اصلاح طلبان کرد،نیز از آن آقای عزیز که اصل را بر برائت ندانست و حتا از کیهان و برادر حسین و همه ی کسانی که اینجا اسم مبارکشان را نبرده ام.چرا؟!چون بالاخره بعد از سالها کمک بزرگی به جریان اصلاح طلب کردند تا آنان به زور هم که شده میان ماندن در قدرت و جامعه ی مدنی یکی را انتخاب کنند. اصلاح طلبانی که به هر دلیل ممکن جربزه ی انجام این کار را نداشتند بالاخره به مدد برادران اصولگرا و ارزشی حالا می توانند راحت تر از قبل تصمیم بگیرند.هر چند که آنان هنوز نسبت به حضور یا عدم حضور در انتخابات تردید دارند.(غیر از احزابی چون اعتماد ملی)اما بسیاری از آنان حداقل در باطن به این نتیجه رسیده اند.البته دلیل تعلل در اعلام موضع تحریم از سوی اصلاح طلبان بخاطر عوامل مختلفی است و آنهم نباختن قافیه به حریف و بهانه لازم به دست  آنان ندادن در انتخاباتهای بعدی است و همینطور اعلام وفاداری دوباره! به مناسباتی که از قضای روزگار به نفع کسان دیگری مصادره شده است.

اما شرایط به وجود آمده و باقی ماندن تنها 23 کرسی در انتخابات مجلس هشتم برای طیف اصلاح طلب فرصت مناسبی است تا آنان به چوبی دو سر سوخته بدل نشوند.با توجه به حمایت طیفهای مختلف از جمله نخبگان و دانشجویان و گروههای اپوزیسیون از تحریم بهتر است اصلاح طلبان این انتخابات ناعادلانه و ناسالم –به تعبیر خود- را که دو طیف هم در آن حضور ندارد تحریم کنند.چرا که خود بهتر از هر کسی می دانند در این شرایط شانسی برای کسب کرسی های بیشتر ندارند و با وضع موجود تا سالهای آینده هم نخواهند داشت.بنابراین بهتر است به جایگاه از دست رفته ی خود میان قشر دانشگاهی و نخبه بیندیشند و بیش از این تعلل نکنند.مسلما انجام حرکتهای اصلاحی را (البته با پرداخت هزینه های مادی و معنوی) می توان از بین طبقات مختلف جامعه هم شروع کرد.

سیاست مدارا و تسامح و تساهل در شرایط فعلی کاربردی ندارد. بنابراین اگر اصلاح طلبان به نظر اکثریت احترام می گذارند، بهتر است همراهی با طیف  مخالف حضور در انتخابات را در دستور کار قرار دهند و با حضور فوق حداقلی و بیهوده خود  به هیزمی برای گرم کردن تنور انتخاباتی اینچنین بدل نشوند.

در چنین روزهایی مشخص می شود که عیار مردانگی- و نه اصلاح طلبی- آنان چقدر است و چطور تصمیم خواهند گرفت؟!

*پی نوشت:زیاد هم این رد صلاحیت ها بد نشد.آقایان باید یه زمانی فکر چنین روزهایی را می کردند.روزگاری که نظیر چنین بلاهایی و بلکه بدتر از آن بر سر ملی مذهبی ها می آمد و برخی از آنان تنها تماشاچی بودند.احتمالا اینها همه از نشانه های مردم سالاری دینی است و به قول خاتمی عزیز ما هم دموکرات ترین کشور هستیم! حالا بروید هی چانه بزنید تا دلشان برای التماس های شما بسوزد و یکی دوتای شما را تایید صلاحیت کنند.(نوش جان!)بله،رد صلاحیت خیلی بد است.اما تفاوتش این است که این واقعه ی اسفناک!(در نظام مردم سالاری دینی ما)برای اصلاح طلبان افتاده. به همین خاطر بدجوری آن را در بوق و کرنا کرده اند.

شما رو دعوت می کنم به مطالبی در همین زمینه از محمدرضا یزدان پناه  و آرش بهمنی عزیز