بـی سببــی

fereshtehrezaee — Sat, 14 Nov 2009 14:08:18 GMT

"اولین بار که مُردم 27 سالم بود و سرباز بودم و فکر می کردم زنده ام در حالی که مرده بودم"

از فیلم ژاکت- محصول 2005

fereshtehrezaee — Mon, 09 Nov 2009 09:55:18 GMT

گزارشی از حضور صفار هرندی در دانشگاه گیلان

موسوی و کروبی از چشم نظام افتادند
بعد از ظهر روز گذشته صفار هرندی-وزیر سابق فرهنگ و ارشاد به دعوت جامعه اسلامی دانشگاه در دانشگاه گیلان حضور یافت اما طی دو ساعت حضور خود پشت تریبون موفق به انجام سخنرانی نشد. دلیل این مساله حضور بیشمار دانشجویان منتقد بود که با شعارهای خود مانع از سخنرانی وی شدند.

صفار هرندی که به شدت از حرکات و شعارهای دانشجویان عصبی شده بود، سعی در کنترل رفتارش داشت. وی با شعار "مرگ بر دیکتاتور" دانشجویان بر آشفته شد و به آنها گفت دیکتاتور شمایید که اینگونه رفتار می کنید. وی در در تمام طول دو ساعتی که پشت تریبون قرار گرفت تنها به جواب شعارهای حاضران پرداخت. وی کروبی و موسوی را دارای سوابق ارزشمند در انقلاب دانست اما ادعا کرد که آنان از چشم نظام و انقلاب افتادند و ابراز امیدواری کرد به راه اصلی برگردند. صفار هرندی در پاسخ به کسانی که شعار ننگ ما- وزیر فرهنگ ما سر می دادند گفت: آقای مهاجرانی وزیر شما بود که به آمریکا پناهنده شد، نه من! وی همچنین خود را در مقام مقایسه با امام حسین(ع) قرار داد و گفت: امام حسین هم هر وقت می خواست سخن بگوید دشمنان با پایکوبی و دست زدن مانع می شدند و نمی خواستند کسی سخنانش را بشنود. شما هم امروز همین کار را می کنید. در لحظاتی هم تعداد محدودی از طرفداران سخنران برنامه در جواب دانشجویان معترض شعار می دادند. تحت این عنوان که : "مخالفم زنده باد/ شعار خاتمی است. دانشجوی سیاسی ،از چی داری می ترسی؟ " البته این شعار در جواب شعار "دانشجوی سیاسی آزاد باید گردد "بود. در بخشی از مراسم با توجه به سخنان صفار که دانشجویان معترض آن را تحریک آمیز می خواندند با پرتاب بطری های آب به سمت خودش مواجه شد و حتی یکی از معترضان با پرتاب لنگه کفش قصد داشت وی را هدف قرار دهد که موفق نشد. صفار هرندی گفته بود: اصلاح طلبان واقعی دروغگویانی بیش نیستند که برای جنازه هایی که وجود خارجی نداشتند عزا گرفتند و ترانه ی موسوی را برای ما ساختند. که در این لحظه دانشجویان شعار "ما همه یک نداییم، ما همه یک صداییم" به سخنان او پاسخ دادند.

وزیر سابق فرهنگ و ارشاد در پاسخ به شعارهایی با عنوان"قاتل برو بیرون" گفت: قاتل آنهایی هستند که زن و بچه مردم را به خیابان ها کشانده و به کشتن داده اند. که این جواب با شعار "شکنجه -تجاوز دیگر اثر ندارد" دانشجویان همراه شد. وی البته از فضای انتقادی و شور و نشاط دانشگاه ابراز خوشحالی کرد.

وي در پاسخ به حركتي از يك دانشجوي معترض كه قصد پرت كردن لنگه كفش را داشت، تصريح كرد: منتظرالزيدي با شهامت كفش خود را به طرف تجاوزگر خاكش پرت كرد اما من نگران دوستی هستم که می خواهد کفش خود را پرت کند، مجبور است پابرهنه برود خانه!

هرندی که گویا از سوزاندن سطل زباله های سطح شهر توسط معترضان انتخابات دلخور بود گفت: البته کسانی كه به دنبال جنگ با سطل‌هاي زباله رفتند، سرنوشتشان همان مي‌شود كه با آن برخورد شد و الان می بینیم.
او در پاسخ به شعاری عنوان کرد: اگر "آزادي انديشه با ريش و پشم نمي‌شه" پس امثال خاتمي و موسوي هم پذيرفته نيستند چون آنها هم ریش دارند! ما نبايد در توهم زندگي كنيم و خاتمي و كروبي هم بدون ريش يك توهم است همچنان كه برنده شدن شما هم در انتخابات نيز توهم بود.

گفتنی است، در جلسه دیروز سخنرانی صفارهرندی در دانشگاه گیلان سرود یار دبستانی من از جای جای سالن شنیده می شد و تعدادی از دانشجویان با روبندهای سبز شعارهایی را در محکومیت انتخابات سردادند. گفتنی است از ساعت سه تالارحکمت دانشگاه گیلان در اختیار دانشجویان بسیجی و جامعه اسلامی بود و به علت ازدحام جمعیت و بسته بودن درب اصلی تالار، درب شیشه ای ورودی تالار شکست. اما با این وجود نیمی از سالن شماره یک و دو سالن شماره 2 و 3 تالار حکمت مملو از دانشجویانی بود که نتوانسته بود به سالن اصلی و محل برگزاری مراسم راه پیدا کنند و از طریق ویدیو کنفراس مراسم را دنبال می کردند که از نیمه مراسم ویدیو کنفراس هم قطع شد و تعداد زیادی از پشت درب بسته سالن اصلی گوش فرا می دادند.

تعدادی از دانشجویان هم قصد سوال شفاهی از وی را داشتند که برگزار کنندگان مراسم به اخراج دو تن از دانشجویان از سالن پرداخته که این به درگیری و اعتراض دانشجویان انجامید و سرانجام مراسم بدون سخنرانی مهمان برنامه به اتمام رسید.

لینک مطلب ایسنا (استریلیزه شده!)

fereshtehrezaee — Fri, 06 Nov 2009 12:27:18 GMT

۲۲ مرثیه تیرماه

شادمان

به درخشش روزها خيره بوديم

به ستاره هاى برنجى

كه برق مى زدند

و قطرات شان چهره ى كودكان را طلايى مى كرد.

پسران زيبا

پيراهن سبزشان را به درخت مى كشيدند

و خنده زنان

شاخه هاى حواس پرت را مى ديدند

سبز مى شوند

دورِ گردن دختران طوقى از برف بود

كه هوا را خنك تر مى كرد

از هر طرف كه دلت مى خواست باد مى وزيد

و عطر ميوه هاى شمال را مى آورد

همه چيز چون روزهاى اوايل موعود بود

فقط قطراتى سياه بر پيراهن مان نشت كرده بود

كه همچون نك سوزنى

تن مان را مى آزرد

پس فرياد كرديم

و شما را ديديم

كه به خاك افتاديد

و چشم ناباورتان

از شدت اندوه بسته شد.

ديگر چشم ها به چه كارمان مى آمد

همه پلك بر هم نهاديم

چشم بستيم از باقى زندگى

مژه هامان در تاريكى فرو رفت

و اكنون كورمال كورمال در خيابان ها مى چرخيم

دست بر هم مى سائيم

و به يكديگر مى گوئيم

شب به خير

عزيز روزگار خوش زندگى

شب به خير.

22 مرثیه تیر ماه- شمس لنگرودی

***

پی نوشت: وقتی سنگینی غم از حد بگذرد دیگر نمی توانی حتی یک کلمه هم راجع بهش بنویسی. من که اینگونه ام. به همین خاطر نمی توانم از سیدکوهزاد بنویسم. بنویسم که همه ما دوستانش چقدر دلواپسش هستیم. او که نیست "تاسیان" است برای همه ما. باز هم دعا می کنیم برگردد. از شب و سکوت و تنهایی بنویسد. از تمام نتوانستن هایمان...

>> کوهزاد اسماعیلی بازداشت شد(+)

fereshtehrezaee — Thu, 29 Oct 2009 21:40:18 GMT

در باب وحدت کلمه

ما نمی دانیم، آنها هم

رابطه با امریکا؛ این موضوع از جمله چالش های موجود بین گروههای مختلف داخل کشور است. برخی علنا حمایت می کنند. برخی مخالف و چه بسیار هم در درون موافقت و در برون مخالفت! رابطه با امریکا مشت نمونه ی خروار است که در کشور ما بر سر آن چالش جدی وجود دارد. بحثی که همواره وجود داشته و هیچ وقت هم به نتیجه نمی رسد. نمونه های بسیاری در این راستا وجود دارند. پرونده هسته ای، سیاست خارجی و... که هر کدام از دولت ها در ایران با رویکردی بسیار متفاوت در این زمینه ها بر سر کار می آیند. رویکردی نه به موازات و نه نزدیک به هم، که بسیار متغییر و جدا از هم. نمونه ی این مثال در سه دولت هاشمی، خاتمی و احمدی نژاد قابل لمس و آشکار است. دامنه ی این تغییرات به گونه ای است که نظام ها و دولت های غربی و شرقی و... تا حدود زیادی از آن سرگیجه گرفته اند که واقعا "موضع نظام جمهوری اسلامی چیست؟" چرا هر کدام از دولت ها که بر سر کار می آیند ساز بسیار متفاوت خود را می زنند و...؟!

توجه کنید هر یک از این اتفاقات در طول سه دهه از انقلاب، در نظامی می افتد که وحدت و به اصطلاح دقیق تر "وحدت کلمه" از شعارهای اساسی و اولیه اش بود. نظامی که فریاد وحدت کلمه اش گوش دنیا را کر کرد و "نه شرقی و نه غربی" اش هنوز در حافظه ی تاریخ باقی مانده است. اما این وحدت کلمه و رویه که پُز آن در ابتدای انقلاب مایه مباهات و برتری طلبی نسبت به تمام نژادها و نظام ها و انقلاب های صورت گرفته بود ره به کجا برده است؟ و چرا با این وجود ما در دولت ها شاهد مواضع متعدد و مختلف بوده ایم. اگر به زعم برخی، بتوان اینگونه قضاوت کرد که سیاست خارجی در دولت هاشمی به علت جو اوایل انقلاب و دوران جنگ و پس از آن سالهای سازندگی مجال چندانی برای جدی گرفتن نداشت، و بر همین اساس نمی توان به دولت هاشمی به خاطر عدم رابطه ی مطلوب با دنیای غرب و قدرت های بزرگ خرده گرفت،(که البته توجیه مناسبی نیست!) دو دولت خاتمی و احمدی نژاد بهترین و نزدیک ترین نمونه برای بررسی بیشتر است. ما گاهی به غرب لبخند زدیم و از حرام بودن رابطه با شیطان بزرگ سخن گفتیم و حتی عذرخواهی دشمن را قربانی عقاید دایی جان ناپلئونی خویش کردیم و کلیه امتیازاتی که از این رهگذار نصیبمان می شد را از دست دادیم. و گاهی هم بدون دغدغه چراغ سبز نشان دادیم و به سران ابرقدرتها نامه های بدون جواب نوشتیم و برای چانه زنی با طرف مقابل ناز و کرشمه های پنهانی* خریدیم! چنان که غرب از این همه تغییر و از هم گسیختگی سیاست خارجی ما در قالب چیزی به نام "جمهوری اسلامی ایران" متحیر شده و تقریبا سرگیجه گرفته است. در اینجا قصد بر تحلیل و نقد سیاست خارجی سه دولت راست سنتی، اصلاحات و اصولگرا را نداشته و ندارم. تنها می خواهم اشاره ای کنم به این موضوع که همه ی این اتفاقات در کشوری می افتد که بیش از سه دهه است که شعار "وحدت" می دهد اما...

در کشورهای اروپایی و امریکایی که نه مانند ما بر پایه اعتقادات مذهبی و ارزشی بنا شده اند و نه پز وحدت کلمه می دهند، سیاست خارجی شان چیست؟ موضع اصلی آنها در قبال کشورها و نظام های مختلف دنیا چیست؟ پاسخ این سوال را هر مبتدی در عالم سیاست می داند که آنها چه دموکرات باشند و چه جمهوری خواه موضع شان در حوزه ی سیاست خارجی و حتی برنامه های اقتصادی و فرهنگی و... تقریبا به موازات هم و در راستای اهداف و برنامه های کلان و از پیش تعیین شده است. بنابراین بیشترین حوزه و دامنه تغییر آنها مربوط به جایگزینی و جابجایی قدرت است. جالب آنکه هر کدام از این جوامع در حوزه ی فکری و نظری بسیار تنوع داشته و این مساله تاثیر سوئی بر منافع مشترک شان نداشته است. حال اگر ما بخواهیم بخش فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی که بیشتر شامل حوزه ی ملی ما می شود را نادیده بگیریم، هر یک از ما در بخش سیاست خارجی واقعا نمی دانیم که "موضع جمهوری اسلامی" در سیاست خارجی و نوع رابطه با ابرقدرتها چگونه است؟ به این معنی که نه تنها دنیای غرب و شرق، بلکه در حوزه ی داخلی هم کسی دقیقا نمی تواند ابراز عقیده کند که چند درصد از افراد ،در قدرت یا سابقا در قدرت، طرفدار کدام نوع از رویه های موجود و آزموده شده در عالم دیپلماسی هستند که نهایتا منجر به یک موضع واحد و قابل فهم برای دنیای خارج شود.

شاید اولین و بزرگ ترین اثر این مساله در حوزه ی دیپلماسی متوجه اعتماد فی مابین باشد. این که هر یک از طرف ها بر پایه اعتمادی که به یکدیگر دارند در پیشبرد برنامه های سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و... یکدیگر موثر باشند. آنهم با استفاده از قدرت چانه زنی یا لابی های مختلف. اما نتیجه این همه تضاد و تناقض از سوی ما که همواره شعار وحدت کلمه داده ایم، قربانی شدن "منافع ملی" در عرصه ی بین الملل است. چه این منفعت سهم ما از دریای خزر باشد، چه پرونده هسته ای باشد و چه حتی دقایقی نشستن سران کشورها بر روی صندلی ها در مجامع بین المللی برای گوش سپردن به سخنان نماینده ملت ایران.

یادم می آید زمانی یکی از روزنامه های اصلاح طلب (مرحوم!) از حسن روحانی در خصوص علل کشدار شدن پرونده ی هسته ای توضیح خواسته بود که وی با تاکید براین که ما- یعنی طرف های ایرانی و غربی- به یکدیگر اعتماد نداریم، گفته بود، ما همچنین در حوزه های مختلف مثل اقتصادی مراوده و منافع مشترکی هم نداریم تا حداقل بخاطر آنها کمی به یکدیگر اعتماد کرده یا با یکدیگر کنار بیاییم. به نوعی تایید همان چماق و هویج معروف البته از سوی هر دو طرف!

این نمونه ی کوچکی از آنهمه اتفاقات بزرگ در کشوری است که "وحدت" را محور قرار داده بود. حال خود قضاوت کنید بین وحدت ما و وحدت آنها در دیپلماسی و اصل "منافع ملی"!

به راستی از کجا معلوم که موضع ما در قبال دنیای غرب و شرق تا چهار سال بعد چه باشد؟ ما نمی دانیم، آنها هم نمی دانند!

>>>

1: به شخصه، در حوزه ی نظری و شخصی مخالف هر گونه وحدت کلمه بوده و هستم. لذا این یادداشت به معنای تایید نظریه هایی مثل وحدت و امثالهم نیست.

2: این روزها دوباره دعوا بر سر وحدت ملی است! بکنیم یا نکنیم؟! تندروهای راست می گویند نه! میانه رو ها می گویند بله. و چپ ها به شرط ها و شروطه ها!

3: در عالم معنا ما خیلی چیزهای دیگر را هم نمی دانیم و نفهمیدیم! حیرانی و خماری از کژفهمی ماست لابد!

>>>

*رجوع می دهم به سخنان محمدباقر قالیباف، هشت ماه قبل از انتخابات ریاست جمهوری که طی آن خبر از تلاش پنهانی دولت نهم برای برقراری رابطه با امریکا خبر داده بود.

fereshtehrezaee — Thu, 29 Oct 2009 19:09:18 GMT

شورای دانش آموزی به میرحسین موسوی رای داد!!

مدرسه راهنمایی امام رضا در مشهد وابسته به آستان قدس رضوی که زیر نظر مستقیم عباس واعظ طبسی نماینده رهبری اداره میشود شاهد رویدادی بی نظیر بود.

به گفته یکی از دوستان که معلم راهنما ( مشاور) در این مدرسه است این مدرسه 630 نفری برای انتخاب شورای دانش آموزی حال و هوایی دیگر داشت که با یک نتیجه غیر قابل باور اولیای مدرسه که از ایادی دولت و راست ها هستند را غافل گیر کرد.

در جریان این رای گیری دانش آموزان این مدرسه راهنمایی در میان بهت مربیان به جای اینکه به همشاگردیان خود رای دهند ؛452 برگه از مجموع 598 رای ماخوذه را به نام میرحسین موسوی پر کرده و تحویل دادند .

مدیر و معاونین مدرسه و در راس آنان مسئول بسیج مدرسه که هم دست و پای خود را گم کرده بودند و هم بشدت عصبانی بودند با برخی از بچه ها برخورد فیزیکی کرده و والدین این کودکان را به مدرسه احضار نمودند.

در پایان مدرسه هم در ساعت آخر پای 2 نفر از حراست اداره کل به مدرسه باز شد که برگه های رای را با گزارش مبسوطی با خود بردند.

انقلاب سبز یعنی انقلابی که از مدارس آغاز خواهد شد و بساط ریش و پشم و تظاهر و محدودیت را از میان برخواهد چید. انقلابی که رهبر لازم ندارد و رهبرانش افکار هستند بدون نام ها.

منبع: پژواک

لینک مستقیم(+)

fereshtehrezaee — Sat, 24 Oct 2009 12:27:18 GMT

آرماندو

پشت ویترین کتابفروشی بدر ایستاده ام. از بین کتاب های جورواجور و کهنه و تازه چاپ، چشمم به "چه گوارا" با کلاهش می افتد و بی اختیار گریه می کنم! چه گوارا گریه دار است؟ نه، نیست! اما برای من حتما گریه دار است. چه گوارا، روزهای بارانی، بوی جوی مولیان، داربی فوتبال، نامجو، بوم و رنگ، شمس، روزنامه اعتمادملی، زلف بر باد... همه چیز مرا به گریه وا می دارد. همه چیز....اصرار نکن که چرا؟ نمی دانم. نمی توانم بدانم. اصلا قبل از اینکه بدانم چرا و به جوابی برسم اول اشکهایم جاری می شوند. لامصب ها اجازه نمی دهند اول فکر کنم، ببینم کجا هستم، برای چه و چرا؟! اما بی اجازه سرازیر می شوند و آنموقع می فهمم که آنها منتظر توجیه و بهانه هم نیستند. خود اصلا توجیه و بهانه اند. آنوقت دیگر نیازی نیست به باران های ریز و سرد شمالی بد و بیراه بگویم و در خیابان های گِلی، به اوضاع سیاسی فکر کنم و هر کاری دیگر.

تازه این موقع هاست که فرق بین خودم و مانکن های پشت ویترین ها را می فهمم. چون گاهی تا ساعت ها آنقدر به جایی خیره می شوم، که وقت خسته شدن چشمهایم دوباره یادم می آید. "تولد تولد تولدت مبارک!، sorry به خدا یادم رفت! آی یای یای... اینقدر ناامید نباش. دیوونه ای عزیزم! کی؟ آخر فروردین؟ وسط مرداد؟ بدو، زود باش دیر شد. وقت نیست. اول بذار به این مخابرات لعنتی و massage sent فحش بدم. بعدا بعدا خیلی دیگه فرصت دارم خودمو بزنم به اون راه. نه بابا مشکلی نیست که! گرفتاریه دیگه..."

چقدر دوست دارم روی برگ های خشک پاییزی کف پیاده روهای ِ موزاییک شکسته بدوم. وقتی برگی از درختی می افتد، خودبخود حکم له شدنش را صادر می کند. چقدر فرصت دارم این روزها به ناممکن ها فکر کنم. چیزهایی که می توانستند ساخته شوند اما ویران شدند. اول خودم ویران شدم. بعد ویرانی ام به آن ها هم سرایت کرد. یک گندِ مذاب...

"اینقدر ناامید نباش honey!...توهین نباشه، این یکی رو من از خدام بیشتر می دونم! خبرو خوندی؟ واقعا همین دیروز بود؟"

هی، کی میدونه کی داشت از [...] حرف می زد؟! بدو بدو... آرماندو دیر شد به خدا.

fereshtehrezaee — Thu, 22 Oct 2009 19:23:18 GMT

بازداشت اصلاح طلبان در مراسم دعای کمیل آزادی شهاب طباطبایی

دیگر نمی خواهد کت و شلوار سفیدت را بپوشی شهاب عزیز!

حدود یک ساعت قبل در مراسم دعای کمیلی که قرار بوده برای آزادی شهاب طباطبایی برگزار شود، تعدادی از اصلاح طلبان باز داشت شده اند.

به گزارش نوروز و براساس آخرین اخبار دریافتی، نحوه ورود ماموران به محل برگزاری دعای کمیل به این صورت بوده است که در هنگام قرائت دعا مردی وارد خانه می شود و از همه میخواهد که تلفن های همراه خود را تحویل بدهند. پس از جمع آوری تلفن های همراه اقدام به جدا کردن زن ها و مردهای شرکت کننده در مراسم می کنند و سپس به مردان دست بند زده و آنها را از منزل خارج میکنند. در طی تمام این مراحل توسط ماموران فیلمبرداری شده است. گفتنی است، بازداشت کنندگان خود را از پلیس امنیت معرفی کرده اند.

اسامی جدید رسیده: همسر خانم کیانوش راد ، خانم ساجده کیانوش راد ( دختر ایشان ) ،آقایان مهدی مظفری ، مهدی مشرف ، مهدی فتحی

همسر مرتضی الویری، فریده ماشینی ،هادی حیدری، ایمان میراب زاده برادر همسر شهاب طباطبایی، همسر عبدالله رمضان زاده، محبوبه حقیقی، سمیه مهرجو، زویا حسنی، سعیده کردی نژاد، علی میردامادی، علیرضا طاهری، رضا میر، عطا تهرانچی و اشکان مجلل در میان بازداشت شدگان هستند.

بر اساس آخرین اخبار، مهرک میراب زاده، همسر طباطبایی که در میان بازداشت شده ها بود، دقایقی پیش آزاد شد.

به گزارش نوروز، براساس آخرین اخبار زهرا مجردی، همسر دبیرکل جبهه مشارکت نیز در میان بازداشت شده ها است. نام محمدحسین خوربک نیز به بازداشت شدگان اضافه شد. فائزه ابطحی، دختر محمدعلی ابطحی نیز در میان بازداشت شدگان بوده که به دلیل اینکه فرزند خردسالش همراهش بوده، آزاد شد.

در مراسم دعای کمیل که امشب ( پنج شنبه ) در منزل پدر همسر شهاب طباطبایی برگزار شد، سعید نورمحمدی، عضو جبهه مشارکت و محمدرضا جلایی پور که به تازگی بعد از تحمل بیش از 2ماه سلول انفرادی از بند رها شده بود، در میان بازداشت شدگان هستند. دستگیر شدگان را در سه خودروی ون به مکان نامعلومی انتقال داده اند.

منبع:سایت نوروز

****

حالا که نبودی شهاب جان. دیدی بازهم ستاد ۸۸ ات شلوغ و پر ماجرا شد؟ نکند باز هم از داخل زندان و در فضای بی خبری و... همه را اغفال می کنی؟ دیگر نمی خواهد کت و شلوار سفیدت را بپوشی برادر و بیایی مراسم. حالا بقیه دوستانت هم اینقدر فریب خورده اند که بدون دعوت به مراسم ها می آیند و... راستی قرار بود ستاد ۸۸ بعد از انتخابات کارش به اتمام برسد. چرا هنوز هم فعال است برادر؟...

fereshtehrezaee — Wed, 21 Oct 2009 11:02:18 GMT

دموکراسی ما و دموکراسی آنها!!

انتخابات در افغانستان به دور دوم کشیده شد. پس از اینکه عبدالله عبدالله رقیب انتخاباتی حامد کرزای در انتخابات ریاست جمهوری افغانستان نتیجه این انتخابات را مردود دانست و مدعی شد که در آن تقلب شده است کمیسیون مستقل انتخابات بررسی صحت و سقم انتخابات را بر عهده گرفت و بدین ترتیب آراء حامد کرزای به یک سوم کاهش یافته است.

در حالی که شمارش اولیه حکایت از آراء بیش از ۵۰ درصدی کرزای داشت. اما کمیسیون مستقل انتخابات در افغانستان سرانجام روز گذشته با ابطال بخشی از آرای کرزای انتخابات را به دور دوم کشاند و در ۱۶ آبان ماه مردم افغان دوباره به نامزدهای مورد نظر خود رای خواهند داد.

اما از نکات جالب توجه قبول و پذیرش رای نهایی این کمیسیون از سوی کرزای بود. به گزارش شبکه خبری الجزیره کرزای پس از اعلام این نتیجه گفته است: "ما از تصميم كميسيون مستقل انتخابات افغانستان مبني بر وجود بي‌نظمي‌هايي در اين رأي‌گيري استقبال مي‌كنيم. ما معتقديم كه تصميم‌گيري كميسيون مستقل انتخابات بر پايه قانون‌ اساسي افغانستان است و مشروع به نظر مي‌رسد و به تقويت دمكراسي در كشور ما كمك خواهد كرد."

این مساله ضمن این که موجب شد بسیاری از سیاستمداران اقدام کرزای را بستایند، همچنین موجب تماس تلفنی و تشکر عبدالله عبدالله از کرزای شد. به اعتقاد تحلیلگران این اقدام کرزای موجب تقویت دموکراسی و نیز افزایش اعتماد مردم افغانستان به استقرار دولتی مردمی خواهد کرد.

پی نوشت: به اعتقاد بسیاری از ما ایرانی ها دموکراسی هنوز در افغانستان جا نیفتاده است و طبق نظر برخی برخلاف افغان ها ایران مهد دموکراسی و آزادترین کشور دنیاست!!

نتیجه اخلاقی: ما ایرانی ها باهوش تریم. افغان ها تقلب حرفه ای بلد نیستند!

***

>> چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی! : "ویکی سبز" (+)هم راه اندازی شد!

خبر مرتبط: + سبزاندیش، جایی که مردم برای دولت برنامه می‌نویسند!

fereshtehrezaee — Sun, 18 Oct 2009 14:05:18 GMT

شعرهایم

چند شب گذشته در اقدامی ناشیانه و طی یک اشتباه محاسباتی فایل شعرهایی که طی این چند سال سروده بودم به کلی از کامپیوتر که نه، از صفحه روزگار محو و پاک شد!

از کمیته حقیقت یاب درخواست دارم تشخیص دهد: مقصر من بودم یا Exit ؟!

آخرینش همین بود که برایم ماند:

آرامش قبل از طوفان

آرامش قبل از طوفان را دیده ای؟؛
منم.
و هیچ موجی در من تکان نمی خورد، ماهیگیر
تورت را جمع کن.
تمام ماهیان این دریا مرده اند
و کسی ماهی مرده را صید نمی کند

آرامش قبل از طوفانم
قبل از آن که طوفان بیاید
قایقت را بردار و برو،
قبل از آن که سهمگینی صدایی بر تو آوار شود.
دریای بی نام و نشان را بخوان
که دلم بود
و در کاغذی نقشه ی روی دیوار خشکید
و ماهیان مرده را که
به خورشیدی که قرار بود بتابد
خندیده-مرده بودند،
رها کن.
می بینی؟
آنها هنوز هم روی سطح آبند،
و در انتظار خورشیدی، موجی، تلالوءیی،
که نخواهد آمد.
و پولک های بی روح شان
به طوفانی دل خوش اند

آرامش قبل از طوفانم
قبل از آنکه تو بیایی.

fereshtehrezaee — Fri, 16 Oct 2009 19:53:18 GMT

آنها می ترسند، اینها می ترسند!

رییس دفتر رییس جمهور همچنان بر سر مواضع اسراییل-دوستی خویش ایستاده است. دختر مشاور رییس جمهور -کلهر- به آلمان پناهنده می شود و اختلافات خانوادگی یکی یکی برملا می شود. پروفسور مولانا شهروند آمریکایی -و تابع قانون اساسی امریکا- از مشاوران رییس دولت بوده و از بودجه عمومی ارتزاق می کند....

اینها همه در عالم سیاست چیز عجیب و غریبی نیست. هر اتفاق و هر موضعی می تواند بروز و ظهور پیدا کند و البته عالم سیاست بی حاشیه نیست. ما هم کفن پوش نیستیم! و واسفاها و وااسلاما کار ما نیست... اما این پدیده ها در دولت اصولگرای دهم جالب تر از روز قبل بروز پیدا می کند. نو اصولگرایانی که از سال ۸۴ ظهور و بروز رسمی یافتند، حالا براداران ارزشی و کهنه کار اصولگرا شرمشان می آید که دولت دهم را اصولگرا بخوانند. چه علی مطهری در سخنانش به آن اشاره کند، و چه کسی هم آن را به طور رسمی ابراز نکند. اما احمدی نژاد اتفاقی است که افتاده است. هر چقدر هم اصولگرایان کهنه کار بخاطر آبروداری سیاسی او را اصولگرا نخوانند و صورت ارزشمدار خود را با سیلی ِ طرد و رد احمدی نژاد سرخ نگه دارند. آنها از فرزند ناخواسته ی جریان اصولگرایی "می ترسند" اما فرزند فرزند است دیگر! چه ناخواسته باشد چه خواسته...

*****

پی نوشت1: کلیات لایحه هدفمند کردن یارانه ها هم تصویب شد. هیچ کس نه از لایحه می ترسد، نه از قانون بد و ناصواب، به عکس همه از قانون گریزی دولت "می ترسند"...حتی وکیل الدوله ها!

پی نوشت 2: دعایمان مستجاب و آقای نعمت الله اکبری هم بحمدلله آزاد شد...