بـی سببــی

fereshtehrezaee — Wed, 30 Dec 2009 15:27:18 GMT

ملت ما بیدارتر می شود

"بکشید ما را؛ ملت ما بیدارتر می شود. این رجل فاجری که خون عزیز ما را به زمین ریخت ، تایید کرد دین خدا را. یعنی خدا دین خودش را به او تایید کرد. با ریختن خون عزیز ما، تایید شد انقلاب ما. این انقلاب باید زنده بماند، این نهضت باید زنده بماند، و زنده ماندنش به این خونریزی هاست .بریزید خون ها را؛ زندگی ما دوام پیدا می کند. بکشید ما را؛ ملت ما بیدارتر می شود. ما ازمرگ نمی ترسیم ؛ و شما هم از مرگ ما صرفه ندارید. دلیل عجز شماست که در سیاهی شب ، متفکران ما را می کشید. برای اینکه منطق ندارید. اگر منطق داشتید که صحبت می کردید؛ مباحثه می کردید. لکن منطق ندارید، منطق شما ترور است ! …نهضت ما زنده شد. تمام اقشار ایران ، باز زندگی از سر گرفت . اگر یک سستی ، ضعفی پیدا کرده بود، زنده شد."

** صحیفه امام خمینی – جلد هـفتم – صفحه ۱۸۳

fereshtehrezaee — Mon, 28 Dec 2009 14:00:18 GMT

این زن زینب است

یک زن حدود 55 ساله، خسته و فرتوت، بعد از دیدن مصایب بیشمار در دشت کربلا، خبررسان آن واقعه ی عظیم است. یک زن که فرزند خلف پدرش است و بیش از همه، بار سنگین خبر رسانی پیام عاشورا بر دوش اوست. همه ی اهل کوفه، بل همه ی دنیا در خواب، در انتظار انتشار ِ کلمه به کلمه حدیث عشق و آزادگی از زبان زینب(س) است. و چه کسی وامدار تر و بهتر از او که رسالت رسولان عشق و آزادی را تداوم بخشد. و از کوفیان و خواب زدگی شان بگوید و از ظلم و جوری که بر حسین(ع) و یارانش رفته است.

و گویا جهانی نشسته در انتظار زینب. تا بیاید و خبر دهد از واقعه ی کربلا . از آنچه که حسین گفت و پاسخ شنید. از برادر که اصلاح امت جدش را می خواست و پاسخ شمشیر شنید. از او که وقتی خواست برود، پرسید: آیا یاری کننده ای هست؟ و به جنگی چنین می رود تا این امت خواب آلوده، با خبر کشته شدنش مگر بیدار شوند. و آنگاه زینب می رود و هر آنچه که در کربلا بر او و یاران حسین و خاندانش آمده است را می گوید. خبر می دهد خفتگان را و زنهار می زند. و اگر او نبود چه کسی امویان را رسوا می کرد؟ او که فرزند خلف علی(ع) است و از آل پیامبر راستین.

و آنگاه است که جانها به خبر رساندن زینب آگاه می شود و خلقی بیدار می شوند و تا قرن ها در عزای رسیدن به راه یاران دشت کربلا می نشینند و بر آنان که آزاد زیستند و آزاد مُردند و از هر چه ذلت دوری گزیدند، غبطه می خورند. از همه انسانی که آزادمرد ِ سازشکار ناپذیری چون حسین بود که به همه ی قدرت های ظلم و افول پذیر پشت کرد تا آیین ابراهیمی خود را بار دیگر معنی ببخشد. و این می شود پایه و انگیزه ی یک خبر بزرگ؛ که زینب با همه ی رنج ها و مصیبت هایی که دیده است، تصمیم می گیرد آن را بیان کند. هر چند که می داند بعد از از دست رفتن جان برادر و 72 تن از یارانش دیگر گفته ها و خطابه ها اثری بر آنان که ستم ورزیدند ندارد اما باز می گوید و خبر می دهد تا لااقل تنی چند به مانند "حرّ" بازگردند و به آنها که حق طلبیدند بپیوندند. چون تنها و تنها زینب است که می داند هنوز کربلا تمام نشده است. و هنوز می شود به راه حسین بازگشت، حتی اگر واقعه ی عاشورا تمام شده باشد. و فقط این دختر علی است که می داند، اگر از کربلا نگوید و خبر نیاورد و نشناساند، نامحرمان چنان بر آن گرد فراموشی می پوشانند که کسی دیگر نامی از آن ظهر خونین نیاورد. چرا که امویان می پنداشتند که با کشته شدن حسین و اهل بیت پیامبر، کار تمام است. اما زینب می خواهد بگوید که نه، چنین نیست. و آنوقت خبر می دهد و زنده می کند آن واقعه ی بزرگ را. و جان ها را و خفتگان کوفه را.

fereshtehrezaee — Tue, 22 Dec 2009 14:46:18 GMT

ایران دخت

اصلا نیازی نیست در یک مسابقه ی بزرگ برنده شده باشی. جایزه ای بزرگ نصیبت شده باشد یا در جمع و محفلی از تو قدردانی شود تا اشک شوق و خنده ی شادی از چشمانت و لبت بیرون بجهد و عین دیوانه ها اینقدر توی خیابون ورجه ورجه کنی تا همه مطمئن شوند که " واقعا چند تخته کم داری"!! اصلا نیازی نیست که این اتفاقات مهم! در زندگی ات بیفتد.

همین که اولین شماره از دور جدید هفته نامه "ایران دخت" را بخری و به جای مرور صفحات آن، چند بار از بالا به پایین و از پایین به بالا اسامی کسانی را به عنوان سردبیر و دبیر سرویس بخوانی که ماههاست اسم شان را جز در ردیف متهمین، پای هیچ نوشته و یادداشتی در روزنامه ای(؟) دیده نمی شد! همین دلیل ساده کافیست برای لحظه ای دل خوش کردن تو تا که یکی از بلند ترین خیابان های رشت را در صبح سرد پاییزی تند و تند و سر به هوا طی کنی. فارغ از همه آدم ها، ماشین ها، پیاده رو ها و خیابان ها و عبور و مرور عابرانی که کارشان سرک کشیدن بین فروشگاههای لوکس شهر است، آنوقت نام هر دل خوشکنکی که سرازیر شوند توی دلت را می توانی "امید " بگذاری. آنهم فقط صرف دیدن چند اسم!! هر چند که ندانی این هفته نامه، روزنامه و نشریه، چند روز، چند هفته و ماه به بهانه ای واهی توقیف می شوند و چند نفر را از کار و زندگی می اندازند؟ مهم نیست، مهم این است که آنهایی که باید باشند، هنوز هم هستند و تنها خواسته شان همین "نوشتن" است و بس. حتی اگر به جرمی ناکرده محکوم شوند، باز بهانه، همین نوشتن بی بهانه است.

توهم: یعنی دارم خواب می بینم؟!

fereshtehrezaee — Sun, 20 Dec 2009 10:06:18 GMT

مجاهد نستوه و مجتهد سبز اندیش، آیت ا... حسینعلی منتظری درگذشت...

>> رساله حقوق بشر آیت ا... منتظری

fereshtehrezaee — Fri, 18 Dec 2009 17:18:18 GMT

در باب محرومیت حسین رضازاده، وزنه بردار ایرانی

شکست اسطوره

صبح روز ۲۵ آذر ۸۸ کمیته فنی فدراسیون وزنه برداری رای به محرومیت حسین رضازاده به همراه تمام اعضاء کادر فنی از مربیگری داد. این اقدام در پی دوپینگ وزنه‌برداران ایرانی و ناکافی بودن دلایل و توجیهات اعضاء کادر فنی تیم ملی وزنه برداری ایران، صورت گرفته است.

حسین رضازادهآ آنقدر شناخته شده است که در یادداشت حاضر نیازی به معرفی وی نباشد. وزنه بردار ایرانی، برنده دو مدال طلای المپیک‌های ملبورن و آتن و دارنده طلاهای متعدد از رقابت‌های جهانی و آسیایی. رضا زاده چند باری هم در داخل کشور به عنوان قهرمان قهرمانان انتخاب شده است و به علت نزدیکی اش با دولت و نهادهای حکومتی اعتبار ویژه ای بین آنان کسب کرد. تبلیغ بیش از حد وی از رسانه های رسمی دلیلی جز این ندارد.

اما ماجرا از کجا شروع شد؟ از اینجا که ایوانف، مربی ترکیه ای وزنه برداری، که از معروفترین مربیان این رشته در دنیاست، هنگام عقد قرارداد با فدراسیون وزنه برداری (در آن زمان) اجازه استفاده علمی از دارو را گرفت. به عقیده وی استفاده از دارو به موقع و به اندازه کافی تبدیل به یک شرط لازم در ورزش دنیا برای موفقیت شده است. همین مساله، یعنی استفاده از داروهای نیروزا، باعث تحول فوق العاده در ورزش وزنه برداری ایران شد. همین مساله موجب قهرمانی پی در پی رضازاده شد. آنوقت بود که زوم رسانه های رسمی روی این به اصطلاح قهرمان ورزشی بیش از پیش شد. در ایامی که تیم های ورزشی ایران در جریان مسابقات مختلف به دلیل ناکارآمدی مدیریت علی آبادی، یکی پس از دیگری طعم تلخ شکست و شکسته شدن غرور و افتخار ایرانی را تجربه می کردند، رضازاده موج خوبی برای تبلیغات خبری فراهم می کرد. او در ظاهر به وطن پرستی ابراز تمایل می کرد و در این راستا به پیشنهادات تیم های ترکیه ای و جمهوری آذربایجان جواب منفی داد، او همچنین اعتقادات مذهبی خود را عامل مهم پیروزی های خود قلمداد می کرد و با استفاده ابزاری از شعارهای حک شده روی پیراهن خود، اجرای مراسم عقد خود در خانه کعبه و یا نامگذاری اسم مبارک حضرت ابولفضل بر روی فرزندش، و جانبداری از برخی مقامات، توجه حکومتی را به خود معطوف کرد. چنانکه از دید آنان حسین رضازاده قهرمانی اسلامی- ایرانی است که عقاید و اخلاق دینی خود را به تمام و کمال انجام می دهد.

همان زمان اما برخی به طور کامل از شیوه های علمی یا غیرعلمی ایوانف در استفاده و ترغیب شاگردانش از مواد دارویی باخبر بودند. تا اینکه زمان مسابقات المپیک پکن فرا رسید. در همان زمان فدراسین جهانی اعلام کرد که وزنه برداران ایرانی خود را برای گرفتن تست دوپینگ آماده کنند. خبر آنقدر غیرمنتظره بود که باعث شد اعضای تیم وزنه برداری تنها برای حفظ آبروی اسطوره ای که به مدد تبلیغات رسانه های حکومتی و مدد داروهای معجزه آسای ایوانف قد کشیده است، او را به بهانه مصدومیت از این وضعیت خلاص کنند. از این رو فدراسیون پزشکی ورزشی با هماهنگی مقامات عالی رتبه وارد عمل شد و با یک مصدویت ساختگی رضازاده را از محل اردو خارج کردند ولی بقیه اعضاء نتیجه آزمایشاتشان مثبت بود. کاری که فدراسیون جهانی با تیم های قدری چون روسیه، بلغارستان و یونان و... انجام داد. یعنی تست بدون برنامه ریزی قبلی.

ایوانف بلا فاصله بعد از این اتفاق (مثبت اعلام شدن نتیجه دوپینگ همه ی وزنه برداران تیم) به همراه بقیه اعضای تیم برکنار شد. اما رضازاده در مصاحبه ها علت کناره گیری خود را نامهربانی مسوولان و انتظار زیاده از حد مردم از خود! و درد ناشی از سالها تمرین و مسابقه اعلام کرد...

با اینهمه اما وی به مدد حمایت خود از دولت، به مربیگری تیم ملی درآمد. اقدامی که چالش جدی بین فعالان این رشته قهرمانی ایجاد کرد... و امروز بعد از آنهمه جریانات ریز و درشت مربوط به این قهرمان جدید که حاکمیت قصد داشت برای خود بسازد تا با تختی سالهای گذشته برابری کند، رضازاده به علت تکرار تخلف مربی سابق خود ایوانف(دوپینگ) و اثبات این قضیه برای همیشه از مربی گری این ورزش کنار گذاشته شد.

داستان حسین رضا زاده، علی کردان و... سرنوشت همه ی آدمهای دورو بر ماست. قهرمانان و اسطوره های مدل درباری! که قرار است با آمپول و دوپینگ بزرگ شوند. حال این دوپینگ ممکن است دارویی باشد، یا تقلب از مدرک و جعل عنوان یا استفاده ابزاری از برخی عنوان دینی و غیره. حسین رضازاده نماد سرنوشت امروز ماست که هر چه زور می زنیم قهرمان نمی شویم. اگر هم بخواهیم با فریب و نیرنگ قهرمان باشیم، چند سالی بیشتر طول نمی کشد و همه چیز بر ملا می شود. ما که در همه ابعاد سیاسی و اجتماعی غرور خود را از دست داده ایم. حین سخنرانی نماینده ایرانی در مجامع بین المللی، صندلی های مدعوین خالی می شود. کسی – جز آنان که منافع مادی شان به ما وابسته است و از ما ارتزاق می کنند- برای ما دست و هورا نمی کشد. تحقیر از هر جا که بخواهیم وارد می شود. در را ببندیم از دیوار می آید. مثل تولید داخلی ما؛ چای و برنج و شکر و مرکبات و... که الان آنقدر نوع خارجی اش وارد شده که توی سر تولید داخلی ما و غرور کشاورزان ایرانی می زنند، عرصه های دیگر ورزشی از جمله فوتبال محل منازعه غیرورزشی ها و صاحبان قدرت شده است. تیم های پیروزی و استقلال 7 سال است که مساوی می کنند تا قهرمانی و مجبوبیتی ساخته نشود و در پی آن غروری هم ایجاد نشود. خیلی ها سعی می کنند این دو تیم ورزشی مردمی را دولتی و حاکمیتی کنند. مدارک برخی از تحصیلکردگان ما تقلبی از آب در می آید. نخبگان ما یا حکومتی اند یا اصلا وجود ندارند. تیراژ کتب ما بیش از 3000 نیست و نمی تواند باشد. در این معادله هیچ کس نباید قهرمان ِ محبوبِ مردمی باشد. تنها در صورتی که رشته اتصالی با دولت یا حاکمیت داشته باشد.

سرنوشت ِ حسین رضازاده، اما بیشتر، سرنوشت محتوم همه ی قهرمانان دست ساخته است. قهرمانانی که صرفا ابزار هستند. قهرمانانی که مدح و ثنایشان از مراجع رسمی بسیار گفته می شود. اسطوره هایی که شکست ناپذیر می نمایند و آنقدر تقدیس می شوند که گویا کسی را یارای مواجهه یا ایجاد شک و شبه در مورد آنها نیست. اما تاریخ به خوبی نشان می دهد که پایان کار آنان به کجا می رسد و عاقبت قهرمانان مردمی چون تختی و نامجو به کجا؟! تاریخ مفسر خوبی است. مفسر اسطوره هایی که با دست ساخته شدند، پرستیده شدند و سرانجام به آنی شکسته شدند.

fereshtehrezaee — Tue, 15 Dec 2009 10:04:18 GMT

وقتی طشت رسوایی از هر دو طرف بام می افتد

همان زمان که جناح راست، نه توسعه ی اقتصادی، که اقتصاد پوپولیستی را اصل مهم و دغدغه ی اساسی توده های مهم خواند و آن را همچون پیراهن عثمان علم کرد که وااسفاها درد مردم نان و سفره است نه توسعه ی سیاسی، همان زمان بود که جریان چپ یا همان اصلاح طلب پرچم سفید خود را به نشانه ی تسلیم برافراشت تا مبادا انگ غیرمردمی بودن و فارغ از غمِ مردم بودن به آنها بخورد. چرا که دولت هفتم و هشتم اصلاح طلب بود و گرچه شعار سیاسی و توسعه ی آن را می داد، اما عنوان می کرد که حق به جانب راستیان است و البته ما (دولت اصلاح طلب) هم ضمن توجه به زیرساخت های اقتصادی از توجه به نان شب مردم و سفره ها غافل نبوده و نیستیم.

همین ایام بود که اکثریت بی خردِ مجلس هفتم رای به ثابت ماندن قیمت ها داد تا به موکلان خود بفهماند نماینده یعنی این که قیمت ها را ثابت نگه دارد، نه این که در مجلس تحصن کند و اجرای بندهای معوق مانده قانون اساسی را طلب کند. نماینده را چه به این کارها؟ که شورای نگهبان هست و مجمع و محفل و مراتب عالیرتبه ی حکمرانی که امروز حکم دهد و فردا اجرایش کند. قبول طبع افتاد و همگان را خوش آمد که چه مجلس خرد ورزی است که اینگونه دادِ موکلانش می ستاند و نمی گذارد غول تورم از خواب بیدار شود. سه سال به این منوال گذشت و گذشت. غافل از آن که آنان که اصول اولیه اقتصاد را می دانستند، بی خبر نبودند که چه اتفاقی بر سر اقتصاد ایران خواهد آمد...

چرخ روزگار گشت و گذشت. تا موسم انتخابات نهم آمد. شعار نفت بر سر سفره ها آنقدر جذاب بود که جمعیتی را واله و شیدا کند. آنقدر که برایشان مهم نباشد که گوینده این شخص اصولگراست یا بی توجه به آزادی های اجتماعی. رای ها داده شد. تندروهای راست جناح حاکم شدند و خلقی در انتظار آمدن نفت بر سر سفره ها. همین موقع بود که اتفاقا قیمت نفت سر به آسمان سایید و تا آنجا که توانست بالا رفت. تقدس گرایان که این اتفاق را معجزه ای دیگر از معجزات همزمان با روی کار آمدن دولت ارزشی نهم می دانستند، در بوق و کرنا کردند که بالاخره ایام به کام شده است و دولت به خدمتگزاران واقعی رسیده است و خدا هم همواره با کسانی است که وعده ی پیروزی شان را داده است. همین بود که دولت را چنان سرمست از وضع به وجود آمده کرد که عنان از کف داد و شیفتگان خدمت رسانی را چنان از هول هلیم به ته دیگ انداخت که بذل و بخشش های آنچنانی کردند. دیگر تظلم خواهی یا نامه ای نبود که به دولت عدالت ورز برسد و با اعانه ای و پاداشی از سر خیرخواهی مواجه نگردد. چندان که گفتند: دولت محمود عجب نیکو دولتی است که همگان را کامروا کند و هیچ کس از دایره لطف و عدالتش دور و جدا نباشد. که پول نفت بر سر سفره ها آمده است و همگان از آن نفع می برند.

تا کم کم عقربه های ساعت خدمت رسانی که تند و شتابان پیش می رفت شروع به چرخیدن از عقب کرد. تورم که سه سالی خفته بود از خواب بیدار شد و حالا وقت انتقام بود. از شیر مرغ تا جان آدمیزاد گران شد؛ گوشت و مرغ گران شد، گوجه فرنگی گران شد، میوه گران شد. علت پرسیدند، ابتدا گفته شد چنین چیزی را لااقل ما تا سر کوچه و محله ی خود مشاهده نمی کنیم. بعدا که اعتراض ها بالا گرفت و بانک مرکزی آمار داد، گفتند: برخی مافیای اقتصادی هستند که چوب لای چرخ مردم گذاشته اند و حتی اسامی شان در جیب ماست و افشاء خواهیم کرد به زودی. و آنوقت بود که فرافکنی ها شروع شد. گفتند ملت همیشه در صحنه این مگر شما نبودید که ساعاتی طولانی زیر برف و باران و آفتاب سوزان مانده اید تا بتوانید رییس اجرایی کشور خود را ببینید، و مگر شما نبودید که انرژی هسته ای می خواستید و اینگونه نبوده و نیست که شما همواره پاسخ دندان شکن به دشمنان "خسته" می دادید؟ پس این گرانی ها را تحمل کنید که به زودی این مافیاهای بدجنس را که دشمن ما و شمایند افشاء و معرفی کنیم که پیروزی از آن ما خواهد بود و غم مخورید که هنوز نفت گران است و همه ی کسانی که می گویند نفت ارزان خواهد شد مهمل گفته اند که همه این پیش بینی ها مربوط به موسسات صهیونیستی- آمریکایی است ولی ما دانشگاهییم و حل خواهیم کرد. و آنوقت بود که به جای صحبت از نان در سفره ها و اعتبارات و پروژه ها در سفرهای استانی از دشمنان ملت نام برده شد که هیچ غلطی نخواهند کرد و بشارت داده شد که عنقریب است که سقوط کنند و به درک اسفل السافلین واصل شوند و اینان همانها هستند که نمی خواهند ما انرژی هسته ای داشته باشیم و چنین و چنان.

و این واقعه آنقدرتکرار شد که دیگر همگان حساب دستشان آمد که فرافکنی و معطوف کردن جنگ و دعوا به مرزهای خارج از کشور و بحران های ساختگی مبنی بر در کمین بودن جان شخص اول اجرایی کشور همه و همه حکایت هایی است برای در گیر کردن ذهن و پرت کردن حواس ملت همیشه در صحنه تا که نپرسند: فلانی چرا فلان چیز که تو گفته بودی گران است؟ و چرا تورم و نقدینگی رشد یافته؟ و اعتبار بانک ها خالی شده؟ که اینها از دید دولتیان راست نما و ناراست گرا سوالاتی حاشیه ای بود که نباید، برای خلل وارد کردن به عزم مردم در مبارزه با دشمن(؟)، پرسیده شود که: کو توسعه ی اقتصادی و به عبارتی اقتصاد پوپولیستی تان که خبر از رنگین کردن سفره ها می دادید؟

دولت نهم روزگار می گذراند که مجلس هشتم حدس زد، بخش زیادی از بودجه کشور دارد حیف و میل می شود. از این رو تصمیم به سهمیه بندی سوخت یا همان بنزین کردند. اعتراض ها شروع شد اما مجلس درآمد که : بودجه ما دارد حیف و میل شود و شما را چه به این کارها که اعتراض کنید و پمپ بنزین به آتش می کشید که ما صلاح شما را بهتر می دانیم. و وقتی برخی برای اثبات گفته های خویش طرح ثابت ماندن قیمت ها در مجلس هفتم را شاهد گرفتند، پاسخ شنیدند که آنها به تبعات پس از آن واقف نبودند. که اگر آن طرح مهرورزانه اجرا نمی شد و غول تورم را چند سالی نمی خواباند، دیگر مجبور به سهمیه بندی یکباره بنزین هم نمی شدیم...

عمر دولت نهم به سر آمد. همچنان که عمر همه ی دولت ها. همگان بازپرسیدند که گرانی چرا کم نشد؟ پول نفت بر سر سفره ها کو؟ که باز فرمودند که شما ملت همیشه در صحنه و خستگی ناپذیرید و حتم بدانید کار گروهی از افراد اتفاقا در دل نظام است که دولت محمود را بر نمی تابند. انتخابات با همه ی حوادثش به پایان رسید. بعد از آن بود که اعتراض ها شروع شد. هم از جانب هواداران راست و هم چپ. هیاهوی بسیار شد. بسیار کسان درگیر شدند و موجی از بداخلاقی و ستیزه جویی جامعه را فرا گرفت. چنانکه دامنه ی آن تاکنون که شش ماه از آن واقعه گذشته، ادامه دارد.. در این مدت در بین اینهمه درگیری ها، شهروندان زندگی عادی خود را می کنند. هنوز هم نیازهای اولیه و دغدغه تامین آنها از ضروریات اولیه دهک های پایین و میانی جامعه است. از سوی دیگر معترضان به نتیجه ی انتخابات، علاقمندند در فضایی بدون تشنج خواسته های خود را بیان کنند. یا لااقل مجوز برای راهپیمایی مسکوت آنان داده شود که این توفیق را نمی یابند و حاکمان هم صدای آنان را نمی شنوند. این وسط لباس شخصی ها و صداو سیما هم آتش بیار معرکه شده اند و هر از گاهی چیزهایی را علم می کنند تا چیزی را به جنبش های مردمی بچسبانند تا از دل آن تنفری به وجود آید و گسستی. حال هر چه موج معترض بخواهد عقلانی ادامه دهد، باز تلویزیون و خبرگزاری هایی نظیر این (+) ول کن نیستند و اصرار عجیبی دارند. لذا یکبار پروژه ی اعتراف گیری را دنبال می کنند یک بار رابطه سران گروههای معترض با اجنبی و گروهک های برانداز را مطرح می کنند، بار دیگر لباس زنانه به تن فعال دانشجویی می کنند و بار دیگر عکس نیمه پاره رهبرانقلاب را عیان می کنند تا با این اتفاقات خود ساخته به همگان بفهمانند که اینها چه گروه پلیدی هستند و چه نعمتی نصیب ملت ایران شده است که این اراذل و اوباش پیروز انتخابات نشده اند. این وسط هم هی گوجه فرنگی گران می شود، قیمت میوه و گوشت و مرغ بالا می رود اما... بحمدلله به یمن فضای انتخابات دیگر نیاز به ماجراجویی کسی نیست تا ذهن همگان را معطوف به خارج مرزها و دشمنان کنیم، چرا که فرصتی دست داده تا در داخل کشور آنقدر موج ایجاد شود تا دیگر کسی حرفی از گرانی و رشد تورم و نقدینگی و خالی شدن صندوق ذخیره ارزی و منابع اعتباری بانک ها و کسری بودجه حرفی به میان نیاورد. که اینبار ملت همیشه در صحنه باز هم باید طاقت بیاورد تا آنان که رخت عناد با انقلاب و نظام را به تن کرده اند آسیبی به آرمان هایشان نزنند و همین جنجال آفرینی ها از سوی جناح راست و راست حامیان کافی است تا امروز آنان که مخالف درگیری های سیاسی و اصلا هر گونه توسعه ی سیاسی بودند برای پنهان کردن ناتوانی خویش در اداره ی امور ملک و مملکت و نابسامانی اقتصادی، مدام موج آفرینی کنند و به اصطلاح دزد حاضر و بُز حاضر و چه موقعیتی از این بهتر و....این ماجرا همچنان ادامه دارد.

حال شاید بی مربوط ترین مساله در شرایط اخیر همان طرح پرسش در مورد معیشت مردم باشد که دیگر نه از تاک نشانی مانده است نه تاک نشان و گویا موکلان در اکثریت و اصولگرای مجلس هم این روزها دغدغه ای جز حذف کردن یارانه ها که 60 درصد تورم بر اقتصاد کشور تحمیل می کند ندارند که هر چه دولت اصلاحات از دغدغه ی معیشتی مردم نمی دانست، اینان اصولگرایند و می دانند صلاح مملکت خویش را. گرچه آن یکی تورم را کنترل کرد و زیر ساخت های اقتصادی را گسترش داد، اما آنهمه کار به آنکه از دید حضرت ایشان، اجنبی پرستند و اصلاح طلب و ساختار شکن، نمی ارزد به گرانی در دولت اصولگرا و ارزشی و انقلابی فعلی که باز هر چه کند از خودشان است...

تا اینگونه شود که طشت رسوایی شان هم از بام توسعه ی سیاسی بیفتند هم توسعه ی اقتصادی که آن یکی پوپولیستی اش را خواستند و این یکی اغتشاش آفرینی اش را!

fereshtehrezaee — Tue, 08 Dec 2009 09:50:18 GMT

پرواز همای

این چه حرفیست که در عالم بالاست بهشت

هر کجا وقت خوش افتاد، همانجاست بهشت

دوزخ از تیرگی بخت درون تو بُود

گر درون تیره نباشد همه دنیاست بهشت

این چه جهانی است، این چه بهشتی است

این چه جهانی است که نوشیدن می نارواست

این چه بهشتیست در آن خوردن گندم خطاست

آی رفیق این ره انصاف نیست، این جفاست

راست بگو راست بگو، راست، فردوس برینت کجاست؟

راستی، آنجا هم هر کس و ناکس خداست؟

راست بگو راست بگو، راست، فردوس برینت کجاست؟

بر همه گویند که هشیار باش...

در در ِ فردوس نشیند کسی

تا که به درگاه قیامت رسی

از تو بپرسند که در راه عشق

پیرو زرتشت بُدی یا مسیح؟

دوزخ ما چشم به راهِ شماست...

راست بگو راست بگو، راست، آنجا نیز باز همین ماجراست؟

راست بگو راست بگو، راست، فردوس برینت کجاست؟

این همه تکرار مکن ای همای

کفر نگو، شکوه مکن بر خدای

پای ازین در که نهادی برون

در غل و زنجیر برندت بهشت...

بهشت، همان ناکجاست، بهشت، همان ناکجاست،

وای به حالت همای، وای به حالت همای

این سر سنگین تو از تن جداست...

نه نه نه نه!توبه کنم باز، حق با شماست

fereshtehrezaee — Mon, 30 Nov 2009 14:09:18 GMT

"این همه تن که ساکت است، عدالت ساختگی، بوی ظلم می دهد."

عین القضات همدانی

برای سکوت تاسیان و کافه اتوپیا و مرثیه های خاک و ... همه ی آنهایی که ساکتند. یا خودم که فکر می کنم حرف می زنم!

یعنی داریم اسکار سکوت می گیریم؟

>> خدا خدا می کنم "درباره ی الی..." اسکار بگیرد. اسکار ایرانی، برای همه ی ما که هیچ درباره ی خود نمی دانیم. ما که یک تلخ بی پایانیم. همه ی ما که در جست و جوی گم شده ی خود هستیم، و خویشن را در این جست و جو گم کرده ایم. حیف است اسکار ایرانی نباشد(+)

fereshtehrezaee — Wed, 25 Nov 2009 09:58:18 GMT

25 نوامبر روز جهانی محو خشونت علیه زنان

منو با چی می زنی؟

چند شب گذشته، شبکه 2 تلویزیون با گزارشی مفصل از جنبش زنان در ایران و محکوم کردن مطالبات زنان به استقبال روز جهانی محو خشونت علیه زنان رفت! گزارشگر این برنامه که زن است، پشت هم سایت های زنان و فمینیستی را نشان می دهد و برای اثبات سناریویی که از قبل آماده کرده مدام فیلم "سه زن" منیژه حمکت را نشان می دهد و عادی سازی روابط زن و مرد را محکوم می کند. آنجا که هر نوع حرف و مطالبه و خواسته به جرمی انکار ناپذیر و غیرقابل بخشش تبدیل می شود. گوینده تلویزیونی که می خواهد نقش یک زن ایرانی مطیع و فرمانبر و فارغ از هر گونه خواست های انسانی و حقوقی را بازی کند به آشکارترین و بدترین شکل ممکن مطالبات زن امروزی را به استهزاء می کشد و سعی در القای یکسری شعارهای خالی از محتوا به بیننده دارد. هر چند که در این گزارش اشاره ای به روز محو خشونت علیه زنان نمی شود اما همان لحظه اول که آن را دیدم متوجه شدم که این نمایش تلویزیونی برای چه و به چه منظوری است.

آنچه که مشخص است، در نگاه این طیف از افراد فمینیسم و مطالبات زن امروزی در تقابل و تضاد با بنیان خانواده است- بی بندو باری جنسی از مصادیق فمنیسم است و هر جا که زن به حقوقی چون کار- برابری- عدم خشونت- برخورد انسانی و... اشاره کند حتما سر در جنبش مفسده زنان دارد! در این دیدگاه خانواده آنقدر مقدس است که زن باید هر گونه شکنجه و تحقیر از سوی شریک زندگی که نه، "مرد" خانواده تحمل کند. چون نان آور خانه است. از این رو نباید عجیب باشد که تجدید فراش کند و یا حتی مورد کوچک ترین سوال یا اعتراض قرار گیرد. چه بسا که قانون هم به کمک او آمده است و زن در این میان تنها برای حفظ همین بنیان "مقدس" خانواده! باید لب به سکوت ببندد.

از نظر دیدگاه منتقدان فمنیسم زن تنها عامل حفظ وراثت است! از این رو ترویج این نکته که او هم می تواند مانند مرد از برابری برخوردار شود نتیجه ای جز فساد و فحشاء در بر ندارد.

خب باید از چنین منتقدان و در راس آن از نهادهای تصمیم ساز این سوال را کرد که راهکارهای شما تاکنون چقدر به همین محفل گرم و مقدس! خانواده کمک کرده است؟ چند درصد مانع از تعدد زوجات مردان شده است؟ قوانینی که تاکنون تغییری به خود ندیده و برخی هم به محاق فراموشی سپرده شده است، تاکنون چقدر منجر به حفظ کیان خانواده شده است؟ از شکنجه و تجاوز جسمی و روحی علیه زنان جلوگیری کرده است؟ در دادگاههای خانواده کدام قانون و بند و مصوبه فریاد حق خواهی زنان را بر می تابد و کدام قانون کار و جامعه به زن به عنوان انسان، حقوق عادلانه و مساوی می دهد؟ اگر حاکمیت ادعا می کند که الگوهایی که می دهد تنها راه نجات جامعه و خانواده است، اگر می تواند به زنان با هر دیدگاه و سلیقه ای حجاب بپوشاند چرا برای رفع این نابرابری هایی که خود ناظر آن است راه حل منطقی ارایه نمی دهد؟ اگر فمینیسم ره به ناکجا آباد بی بنده وباری می برد و به زن مطیع و به اصطلاح "ضعیفه" زیاده خواهی را می آموزد، چرا الگوهای فعلی به اینجا رسیده اند و کژی ها و زشتی هایش هر بار سر از یک جا در می آورند؟ در این شرایط برخی پنهان کاری ها نسبت به وضعیت زنان به مثابه فرو کردن سر کبک در برف چه دردی را درمان خواهد کرد؟

احتمالا اگر زن در مقابل تمامی ناراستی ها و ناروایی ها بگوید"چشم" و "بله" تمام مشکلات جامعه ایرانی خودبخود حل می شود و از بنیان مستحکم خانواده حفظ و صیانت می شود. از بالا نگریستن به مطالبات زنان با چند بند و مصوبه که هیچ کاربردی ندارد، می تواند جامعه را سعادتمند سازد؟!

پی نوشت: احتمالا راهکار را باید از خاله سوسکه بپرسید! آنجا که می خواست "زن" هر کس شود می پرسید:" اگه من زنت بشم، منو با چی می زنی؟" ... و هیچوقت نمی پرسید چرا و برای چه مرا می زنی؟ فقط می دانست کتک خواهد خورد!!

fereshtehrezaee — Mon, 23 Nov 2009 12:52:18 GMT

w.c !

نه. نه دارم به هیچ چیز از روزمرگی ها فکر نمی کنم. اصلن عادت ندارم به چیزهایی که همه فکر می کنند فکر کنم. به همین خاطر خیلی وقت ها به هیچ چیزی فکر میکنم. و بعضی وقت ها مثل الان به حرف های یک پیرمرد صاحب یک دکه ی روزنامه فروشی و یک دیالوگ کوتاه بین من و او. روز- بعدازظهر- ماه خرداد- وقت انتخابات. دارم روزنامه می خرم. نمی دانم چه پرسید و چه شد فهمید در یکی از روزنامه های گیلان می نویسم. آنوقت سر درد دلش شروع شد. داد و بیداد کرد از آزادی مطبوعات و ننوشتن های ما. خنده ام می گرفت. حرف های او را گذاشتم به پای جو انتخابات. چون می دانم همه ی ما ایرانی ها موقع انتخابات خیلی چیزها می شویم و خیلی چیزهای دیگر هم نه. داد و بیدادش از سانسور و نبود آزادی بیان و اندیشه و... ادامه داشت که گفتم چرا اینها را میگویید؟ (پیشداوری کردم، به خودم گفتم الان است که بگوید فلان و بهمان و از ماجراهای انتخابات، مسایل سیاسی، زندانیان سیاسی و مشکلات اقتصادی و اجتماعی و موضوع هسته ای و هزار چیز دیگر بخواهد بگوید که طی این سالها بخشنامه های ممنوعیت نوشتن درباره آنرا شفاهی و کتبی دریافت کرده ایم!!)اما اینها را نگفت. فقط گفت: "بابا ما یک شهر گردشگری هستیم. چرا از کمبود دستشویی های عمومی در رشت چیزی نمی نویسد روزنامه ی شما؟!"

نمیدانم آن روز چه حماقتی به سراغم آمده بود که به حرفهایش خندیدم؟ اما الان به خودم و حماقت آن لحظه ام می گریم! یعنی جو زده شده بودم؟!

پی نوشت: باور کنید رشت کمبود دستشویی عمومی دارد!!

(حد و حدود ما هم، نوشتن در همین حد است.)